მდუმარე ღამეს შეშლილივით ჩავეკონები და შევეხები სათუთ გრძნობას, თითოეულ ვარსკვლავს, ღამის სიგიჟეს ხელაღებით დავემონები და მარტოობას წავუკითხავ მე ლექსებს...
ყოველდღე, შენსკენ მომეჩქარება... და უშენობას, დღემდე განვიცდი... მე ვიცი, ეჭვიც არ მეპარება... მაინც გიპოვი, მაინც დამიცდი... leqsebi ganvicdi poezia mwerlebi...
მე ახლა ვხედავ რომ პოეტი განმარტოებით, ქუჩის კუთხეში დგას ვარდით და ატმის რტოებით. სატრფოს ლოდინშ ხან ღიღინებს და ჩუმად მღერის, წვიმს,წვიმის ლექსს წერს წვიმის...