წვიმა – ლექსებად მოდის... ღამე – ბავშვივით ტირის... შენ, ვერ იხსენებ როდის... მე კი, ხელახლა ვყვირი... zviad kechakmadze kechaymadze wvima poezia...

მე ცას გადავხურავ ჩალით, გულსაც გადაგიშლი, ბრმად... თუ მთხოვ, შევჩერდები წამით... ერთად გავაგრძელოთ გზა... zviad kechakmadze kechaymadze mainc poezia...

არ ვიცი, რა ვუყო ამ სევდას, უშენოდ... ყოველდღე რომ მოდის, მაგიჟებს თავიდან... ვცდილობ რომ, ცხოვრებას ზურგი არ ვუჩვენო... ცხოვრებას, რომელიც უშენოდ წავიდა......

სიცოცხლე - სევდის მახე... და ცა, ფიქრების მოლი, სევდა მახეში მახვევს... მაინც, ბოლომდე ვბრძოლობ... zviad kechakmadze kechaymadze sicocxlistvis vbrdzolob...

დრო ითვლის წამებს, ჩუმად და თავისთვის... დღეს ბოლო აკორდი მომიძღვნა წარსულმა... მომავალს, შეხვედრა დავუთქვი, zviad kechakmadze kechaymadze tavistvis poezia...

მაღლა მზე მიღიმის, ზღვა კოცნის ნაპირებს... მე თვალებს ვხუჭავ და ვუსმენ მელოდიას... me zgva da gitara zviad kechaymadze poezia...

არაფრად მჭირდება – ეგ თქვენი მცნებები... რა ვქნა, თუ არა ვარ თქვენსავით მართალი... მე ბოლოს მომიღებს, ლექსი და ვნებები... და მერე დაჯექით, ლექსები დათვალეთ......

-გამარჯობათ, მე თქვენ გიცნობთ? - მგონი არა! -კიბეს ავყვეთ, სადღაც ახლოს კარებია. -ხედავთ როგორ უცნაურად გაგვიავდრდა?! ცა ტილოა, გზა ფერმკრთალი აკვარელი....

სევდისფერ თვალებს არ ელის შვება, დარდები ათოვს დახრილ წამწამებს, ჩამომხვრჩალ ფიქრთა ურიცხვი წყება აკვდება სულის სარკეს ნაწამებს, tvalebis sevda leqsebi poezia...

მე ხელს ყოველთვის მიშლიდა რაღაც, რომ საკადრისი თაყვანი მეცა! არ მივარგოდა არც ერთი კაბა, არა ბრწყინავდა ხანდახან ზეცა. me xels yoveltvis mishlida ragac...