ზვიად კეჭაყმაძე - მე, ზღვა და გიტარა...

მაღლა მზე მიღიმის,
ზღვა კოცნის ნაპირებს...
მე თვალებს ვხუჭავ და
ვუსმენ მელოდიას...
მე თითქოს,
წარსულში დაბრუნებას ვაპირებ...
სადაც, უკვე აღარასდროს მომელიან...

მუსიკის ჰანგებში,
მოქრიან მუზები...
მე კი,
შენს ნაჩუქარ გიტარას ავაწყობ...
მახარებს,
ისევ რომ შენთან ვბრუნდები
და გულში ტყვიებად იმედებს ჩავაწყობ...

მე, მავსებს მუსიკა,
მოსული შორიდან...
ნაპირთან,
გიტარით ვმკურნალობ იარებს...
მე ახლაც არ ვიცი,
საიდან მოვდივარ...
ან სულაც,
შენამდე, რამდენი ვიარე...

მაღლა მზე მიღიმის,
წარსულის თვალებიდან...
დაბლა ზღვა მიყურებს მე,
რაღაცნაირად...
სიყვარულის მოლოდინში ცხოვრება წამივიდა...
მე კი,
წარსულში მივქრი, ქარისნაირად...

ქარების ზუზუნში მთავრდება წარსული...
და მაინც,
გარდასულ დღეებთან მინდება...
მე ვცდილობ რაც იყო,
ის მაინც დავასრულო...
ამისთვის, ზღვა და
გიტარა მჭირდება...

მე და ზღვა დღემდე,
ერთად რომ ვღელავდით...
ის ჩემთვის ფიქრობდა,
მე ვწერდი, მისთვის...
მე ახლაც გიტარას
ვუკრავ მერამდენედ,
და ზღვაში წარსულს კენჭებად ვისვრი...

16.07.2012