შენში გაფრინდა ყველა სიკეთე და მოგონებად დამრჩა წარსული, შენ ვერასოდეს დამიბრუნდები და შენთან იყოს შენი წარსული....

რა ბედნიერი ვიყავით მაშინ აღგზნებული, ვნებით, წადილით, ხელში გეჭირა ის თაიგული მე რომ მოგართვი მთელი ვნებებით....

მომწყურდი ახლა ისე მომწყურდი ვითარცა ტყეში მყოფი ირემი, გეძებ ყოველთვის ვერსად გპოულობ სად დამეკარგე, ან სად წახვედი.....

სიკვდილ–სიცოცხლე მე სიკვდილს გუშინ, თვალში ჩავხედე, და მივდიოდი იმქვეყნად თრთოლვით, გული მტკიოდა, თავბრუ მესხმოდა...

ქარმა დაბერა შებინდებისას და მოარყია ნაზი ფოთოლი, ყუნწში მოწყვიტა და თან წაიღო მიწაზე დასცა ხელუხლებელი....

რომ ვყოფილიყავ, მე შენთან ახლოს, ისევ გეტყოდი, მიყვარხარ კარგო, მუხლს მოვიდრეკდი მე შენს სარკმელთან, გულს გაჩუქებდი თბილსა და სათნოს....

გახსოოვს?. სიყვარული რომ შემომფიცე, როგორ მიყვარდი,მიყვარდი ძლიერ, რას ვიფიქრებდი, ღამით უძილოს გული არ გქონდა, და სხვაზე ფიქრობდი.....

ჩაფიქრებული მე შენ წინ ვდგავარ და ჩამოგშლია, თმებზე ნაწნავი, გთხოვ, ნება დამრთო, მოგიახლოვდე მე შენითა ვარ, კარგო, დამთვრალი....

ოჰ, მერამდენედ შეგიძლია, გული მომიკლა, განა შვებას გგვრის, ეს საქციელი? მინდა, ამიხსნა.. ეს შემოდგომაც, გადაისვრის მოგონებებს შორს, ვგრძნობ, განშორების ჟამი...

შენ ბედნიერი დაიბადე ამ ქვეყანაზე, ნურავის აბრალებ, თუკი შენით გადაბოროტდი... რადგან სიცოცხლე წარმავალია ამ ქვეყნად შორსა, შენ ვეღარ იგრძნობ, საყვარელო, თავი...