სად ჩაიცალა ნათლის ჩქერალი
. . . სად ჩაიცალა ნათლის ჩქერალი,
ცათა მისნებო, დროა გამენდოთ!..
ისევ ზამთარს წერს წერამწერალი,
მიწა გაშლილა საპერგამენტოდ. . .
აღსდეგ, გრიგალო, ღრუბლებს მიმართე,
კვესას ელვისას კალმად მოიტან. . .
მელნად წვიმა წვიმს დანაწვიმარზე, სიყვად თოვლი თოვს
სათოვლოიდან. . .
მზეო, სად მიხვალ, მიგაქვს ნათელი, დისკოს მიდრეკ და მიადაისებ. . .
სხვას მოუწიე სავენახენი,
შენი ვენახი ვეღარ დაიცევ. . .
ჩაქრა იგი დღე, იგი ნათება. . . აღარ ღუღუნებს ქარში ქედანი,
კვლავ სიძულვილი გვეგუმბათება, ვლენ ნაშიერნი იქედნეთანი. . .
უსჯულოება ვითღა ვარჯულო,
ვერღა გალობენ დასნი დასურად,
მიწავ, სამოსელ-შემოძარცულო,
ცაო
გაშლილო ფიანდაზურად. . .
თუმცა . . . უსმინეთ თრთოლვას იისას:
ბაღში კვლავ დავალს ძველი დროება,
მოდის მებაღე გამთენიისას, ნათელს ელტვის და
ესათნოება. . .
მაღლით იღვრება საღვთო შარბათი, ზვრებს აამტევნებს
ცათა სავსება
და ყვავილების სეფე-დარბაზი მზის სანთიობოს დაემსგავსება;
იყავნ ნათელი! იტყვის მავანი. . . შენ განმიდგები,
ყრუო შავეთო,
ქვე მობრუნდება ზეაღმავალი,
ხმელს ენივთება სავარსკვლავეთო. . .
ხმელს ენივთება . . . დილა ისახვის, კვლავ აღივსება
ნათლის ტაგანი,
ამ საოცარი შესაქმისათვის რის მაქნისია მოკვდავთაგანი!..
არარაისი, სულო ჩემო, არარაისი!..
შენ კი. . . უჩუმრად განასრულებ მწუხრის სერობას,
მზის საუფლოში წარგიძღვება ცათა მისანი
და გამიკვლევენ ტირისდენის ღამებნელობას
თვალნი შენნი
ტრედისანი. . .
მერმე მოდგება, ნათელს მოიტან. . . შენს მტილოვანში ოქრო ისახვის,
ქარს გადმოსძახებ სამრეკლოიდან:
აწ განემზადე უკუსვლისათვის!..
უკუსვლისათვის!..
უკუსვლისათვის!..
აქ კი ჟამი ხმობს, მაცნე მოელის. . .
ჰა, გარდმოეგო სვეტი მაღალი!..
ჩნდა მაყრიონი ზეგარდმოელის, ცად ახმიანდა მუტრიბთაგანი.
ხმა ზესკნელისა
ქვესკნელს შთაესმა,
ისევ ამღერდა ჩემი ვარდეთი,
კვლავ გარდმოიღო უზეშთაესმა გაუქმებული შარავანდედი. .
. . . სად ჩაიცალა ნათლის ჩქერალი,
ცათა მისნებო, დროა გამენდოთ!..
ისევ ზამთარს წერს წერამწერალი,
მიწა გაშლილა საპერგამენტოდ. . .
აღსდეგ, გრიგალო, ღრუბლებს მიმართე,
კვესას ელვისას კალმად მოიტან. . .
მელნად წვიმა წვიმს დანაწვიმარზე, სიყვად თოვლი თოვს
სათოვლოიდან. . .
მზეო, სად მიხვალ, მიგაქვს ნათელი, დისკოს მიდრეკ და მიადაისებ. . .
სხვას მოუწიე სავენახენი,
შენი ვენახი ვეღარ დაიცევ. . .
ჩაქრა იგი დღე, იგი ნათება. . . აღარ ღუღუნებს ქარში ქედანი,
კვლავ სიძულვილი გვეგუმბათება, ვლენ ნაშიერნი იქედნეთანი. . .
უსჯულოება ვითღა ვარჯულო,
ვერღა გალობენ დასნი დასურად,
მიწავ, სამოსელ-შემოძარცულო,
ცაო
გაშლილო ფიანდაზურად. . .
თუმცა . . . უსმინეთ თრთოლვას იისას:
ბაღში კვლავ დავალს ძველი დროება,
მოდის მებაღე გამთენიისას, ნათელს ელტვის და
ესათნოება. . .
მაღლით იღვრება საღვთო შარბათი, ზვრებს აამტევნებს
ცათა სავსება
და ყვავილების სეფე-დარბაზი მზის სანთიობოს დაემსგავსება;
იყავნ ნათელი! იტყვის მავანი. . . შენ განმიდგები,
ყრუო შავეთო,
ქვე მობრუნდება ზეაღმავალი,
ხმელს ენივთება სავარსკვლავეთო. . .
ხმელს ენივთება . . . დილა ისახვის, კვლავ აღივსება
ნათლის ტაგანი,
ამ საოცარი შესაქმისათვის რის მაქნისია მოკვდავთაგანი!..
არარაისი, სულო ჩემო, არარაისი!..
შენ კი. . . უჩუმრად განასრულებ მწუხრის სერობას,
მზის საუფლოში წარგიძღვება ცათა მისანი
და გამიკვლევენ ტირისდენის ღამებნელობას
თვალნი შენნი
ტრედისანი. . .
მერმე მოდგება, ნათელს მოიტან. . . შენს მტილოვანში ოქრო ისახვის,
ქარს გადმოსძახებ სამრეკლოიდან:
აწ განემზადე უკუსვლისათვის!..
უკუსვლისათვის!..
უკუსვლისათვის!..
აქ კი ჟამი ხმობს, მაცნე მოელის. . .
ჰა, გარდმოეგო სვეტი მაღალი!..
ჩნდა მაყრიონი ზეგარდმოელის, ცად ახმიანდა მუტრიბთაგანი.
ხმა ზესკნელისა
ქვესკნელს შთაესმა,
ისევ ამღერდა ჩემი ვარდეთი,
კვლავ გარდმოიღო უზეშთაესმა გაუქმებული შარავანდედი. .
