ჰანაგიდი შემუელ - Hanagidi Shamuel



ქება ვით გკადრო, ყოვლადქებულო, ამ საოცარი შესაქმისათვის!..
. . . . . . . .. . . . . . . . . . .. .. . . . . . . . .
იკმევა კვამლი,
იწვის ნათელი,
კვლავ სამიჯნუროდ გვიხმობს ბატონი,
ცას გაჰყურებენ მესტროლაბენი,
ცას გუგუნებენ საგუმბათონი.
ავხედავ ზეცას: ლაჟვარდებიან მესათნოება უცხო სახება,
დავხედავ მიწას: მწყევლის მავანი. . .
ზე სიყვარული გვეჩარდახება,
ქვე - გვემდურება ქვეწარმავალი.
ვინ აღაჩინა ქვეყნის ხატება,
ვინ მიათვალა აგურს აგური:
ბჭეს ხმელეთისას ეგუმბათება
ცა
ვარსკვლავებით მოჩარდახული. . .
ჰე, მზეო, მზეო, ძილო ნათლისავ, უფლის მწეო და თანამდგომელო,
ცად აზიდულო ოქროს მტევანო!..
მაინც მძლედ ბრწყინავს ტახტი მეუფის,
მზით განბანილა სატახტრევანო.
გარე-მოდგება შუქი მეფურად, წყალს განუმზადებს ცათა მხევალი,
რომ მოასხუროს კვლავინდებურად
და მოგვაწიოს მოსაწევარი. . .
დისკო მთვარისა ბრუნავს ნებაზე. . . რამ აღაჩინა ნათლის ტაგანი?
და უსაგნოთა გასაგნებაზე
ვინ გაისარჯა,
რომელთაგანი?
ცაო, გენუკვი, ფიქრი გამანდე!
ჰო, გარდმოეგო შენი ნათელი, ხელთაღმპყრობელმან ხელი დამადო!..
მაინც. . . უნდო ხარ ჟამით-ჟამამდე,
მაინც უტკბო და უანდამატო. . .
თუმცა. . . რად გყვედრო,
რისთვის გედაო, რას ბუღრაობენ მტვერში ბუზები,
შენც. . . ნაშიერო იქედნეთაო,
რა შემპარავად მეფუსფუსები!..
სერზე გარდავდექ,
ჩქამი მომესმა:
,,სულთა საოხად გვივის რომელი?
ან ქვემოურსა,
ქვემომჯდომელსა,
ვით განიკითხავს ზედამდგომელი?”
ზოგი მართლად ვალს,
ზოგი ცდუნებით:
ხე განფენილა ვაშლის რტოებად. . .
ხან ითვრებიან გოლეულებით, ხან მხალეული
ესაზრდოებათ. . .
ვლენ საწუთროის დღესასწაულზე,
რა უბადოა მათი ქადება!..
მტვრად მესახება ქვეყნის საუნჯე,
ცის საგანძურის მეალქატება:
გზა გაუყვება ვიწრო ხვეულებს,
კვლავ განირთხმევა ძლევის კედელი
და გაჰყვებიან ათასწლეულებს
კირითხურო და. . .
ოქრომჭედელი. . .

განა ვინ მღერის მოაქამომდე, ვინ ახმიანებს სადარბაზოებს?..

აღსდეგ, მუტრიბო, ჩანგი მომართე!..
კვლავ გაესიტყვე ცათა საუფლოს, კვლავ ამიმღერე ბაღში ქედნები,
მეც. . . შუაღამის უკუდგომამდე
ჩრდილს მეუფისას შევეკედლები:
გული ისევ ხმობს, სულიც გინატრის,
კვლავ სასჯავროში განსჯად შეველი:
ვინ დაუსაზღვროს ზღვარი სინათლის,
ვინ განარჩიოს განურჩეველი?
ვინ განარჩიოს. . . ითხოვს მთხოვარი,
თუმც საძნელოა ზესთა მხილება. . .
აღარც მწყემსი ჩანს,
აღარც ცხოვარი,
არც საცხოვრისი გვემორჩილება.
მზის სასახლეში სუსხი შემოდის,
სრა-სამყოფელი დაშთა უდაროდ
და აღიძვრიან ძალნი ქვემოთის სულთან სამტროდ და
საქვებუდანოდ.
შორს კი. . . კვლავ ბრწყინავს უცხო საგანძე,
ცას გასცქერიან მესტროლაბენი
და ჩვენებათა თავშესაყარზე კვლავ გულსაკლავად
მოსთქვამს აბელი. . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . თუმცა . . . რად მაკრთობ, ბინდო ღამისავ, რა იქედნურად
მეჩურჩულები?..
ხმობენ მთიებნი:
,, _ აღსდეგ აღივსე!..”
მთვარე მწყემსივით განუდგა კარვებს
და სიყვარულის იალაღებზე
გალაღებული მიუძღვის არვეს. . .
მთვარეს უძმოს და უამხანაგოს, მთვარეს ფარვიდეს
ძალი მფარველი,
ცამან შობა და
ცამან განაგოს,
ცამ განუქარვოს განსაქარველი!..
მიიმღერს ქალი, როკვენ წულები,
ბაღში გაწვიმდა ღრუბლის წინამო. . .
ხვატში, ხორშაკში მოგვერწყულები,
რომ ყვავილები გარდაგვინამო. . .
მთვარე ნავია. . . ფიქრებს მიენდე!..
ცად მინანაობს ფიქრის ნაფოტი. . .
გეჰენიიდან
გეჰენიამდე
შენს შესაყრელად მოვისწრაფოდი. . .
ცად კიდობანი ეძებს საყუდრებს,
თუ მიიმღერის ველზე გუთანი?
შენც საუკუნოდ მიგისაკუთრებს,
შენც. . . შეგიფარებს ნავსაყუდარი. . .
ბრუნავს,
ცა ბრუნავს,
ბრუნავს სამყარო,
ბნელში მიგორავს თიხის ქოთანი
და მიყრუებულ ნასახლარებზე
ვლენ მესიტყვენი უდაბნოთანი. . .
გაღმით ხმა ისმის:
,, მკლავი შემართე!”
გარნა სხვას უბნობს წყარო ცხოველი:
სცემს იქცევისი მისაქცევარზე
და მისაქცევად მივალს ყოველი. . .
ხმობს შორეული ნავთსაყუდელი,
იქ განქარდება ყოვლი ცდუნება:
მიდის,
დღე მიდის,
მიდის ღრუბელი,
მიდის
მზეც მიდის,
მიიწურება. . .
მიღელავს ჟამი _ მიწყივ მედინი,
მიდის:
რა მგამა,
დავშვრით ამაოდ!
ცხოვარს მიდენის მწყემსი კეთილი
და სალამურზე ბრწყინავს საბაოთ. . .



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.