ჰოი, სით მოდის გულთამხილავო
ჰოი, სით მოდის გულთამხილავო, სით მოირხევა ძახილი ესე!..
ისევ და ისევ დაშლი, თუ შერთავ,
დღეო ნათელო, ღამეო მქისევ!..
ისევ და ისევ... გარნა სით მოდის, სით მოიქცევა ძახილი ესე!..
მთვარე გარდმოხდა ნისლიან სერთან,
მთვარემ სერობა გამართა სერზე...
სით მოიქცევა, სით მოიქცევა, სით მოიქცევა ძახილი ესე!..
... სდუმან ხეები, დგანან უძრავად,
ბარში დაეშვა ჭირხლი მაღლობთა
და მშვენებათა შესამუსრავად გზბს დეკემბერი მოუახლოვდა.
ჰა, საზღაურთა მძლავრი მიგება,
სუსხი ცეცხლის წილ, გულზე ნაღველი,
ცით განტევებად მიიდრიკება მზე სამდურავთა ამომძრახველი.
ვინ ხმობს ამგვარად?.. მოდის სიკვდილი,
ბაღებს მუსრავს და ხეებს სცილდება...
თუ სილამაზის აღსაზევებლად კვლავ სიცოცხლეზე დაიწინდება?..
და, ჰა, მთებს იქით შეიძრა ცარგვალი,
შუქი აღავლინა ღამეთა უკუნმა,ძალთა მეუფემან შემართა არგანი,
ცამ შემზარავად დაიგრუხუნა.
ცრემლი უეცარი შეიშრეს ველებმა,
ცაზე იდუმალი ნათელი დადის,
სით მოიქცევა უცხო მშვენება?
მეწამულ ცაზე ნათელი დადის!
ჰოი, ნათელი!..
ძალთა საუფლომან, ცათა მეუფემან
ვითარ მოავლინა ნათელი!
თვალით შეუვალ და მთვარით შეუფერავ
ცით გადმოავლინა ნათელი!..
ნათელო,
ნათელო, ნათელო ციერო,
მეოხად ექმენ დაცვენილ შტოებს,
დღე მოავლინე საბედნიერო
და სახლსა ჩვენსა მშვიდობა მოეც!
მზეო ხანიერო, მოგვეცი ხანი, ზვარში, მზვარეში ხმობდეს ფრინველი,
მიწას და ველებს მოაგე წყალი,
ცავ, წყალობათა შესაწირველი!
მპყრობელო ძალთა,
აღმის და დაღმის,
სულს მინელებულს ღველფისა მგვანად,
და სულთა შიგან მიჩქმალულ სახმილს
მზის კელაპტარი აღუნთე კვალად!
თორემ კვლავ აღდგა, აღიმართა ბნელი კედელი,
ცას განეფინა ბინდი ვრცეული,
ვით უჩვეულო განსაწმენდელი, განახლებისად შემოქცეული...
ხმაი რად მიწყდა!.. ვინ აღესრულა... ცით გარდმოეშვა
სხივი პირველი,
აჰა, ლაჟვარდი აღენთო მზისებრ
და შუქი იგი ხარებისად აღსახილველი,
ცად აღმოხდების ისევ და ისევ.
ისევ და ისევ აღდგენილი სიცოცხლის შესხმად
აღიმართება სვეტი აღსავლით...
ცა ბორგნეული იზვავებს შესხმად და მოინთხევა მანანასავით.
ნათელო ჩემო, მიწყივ მადლიან ლოცვებს ვბუტბუტებ
ნათელო ჩემო, მიწყივ მადლიან ლოცვებს ვბუტბუტებ,
თავზე გევლები,
ხმას მოგაწვდენენ დილაადრიანმზით განბანილი საკურთხევლები.
კამკამებს სული, მღერა ჩაესმის...
და სურვილების ნაზი ანთება
მზით შემოსილი უზენაესის საბრძანისებთან ამზიანდება.
ჩას შეეხლება მოღაღადე სულის თარეში,
მზის სურნელებად ჩაიღვრება სულში კინამო
და ხარებათა უჩვეულო სიმხურვალეში
შენ მოანათებ გულთამხილავო!
მოდიხარ ცეცხლად... ყრუ და ძაბუნი ცას განეხვნება
ბნელი ფარდები,
მე უსიტყვო და სულგანაბული შენს შესაყრელად მოვემართები.
ო, შერთვა იგი!.. ჰანგი ქებული!..
ცად აღავლინეთ ძლევის ალმები,
კვლავ საგანგებოდ განდიდებული საგალობლებით მოგესალმები.
ჰოი, სით მოდის გულთამხილავო, სით მოირხევა ძახილი ესე!..
ისევ და ისევ დაშლი, თუ შერთავ,
დღეო ნათელო, ღამეო მქისევ!..
ისევ და ისევ... გარნა სით მოდის, სით მოიქცევა ძახილი ესე!..
მთვარე გარდმოხდა ნისლიან სერთან,
მთვარემ სერობა გამართა სერზე...
სით მოიქცევა, სით მოიქცევა, სით მოიქცევა ძახილი ესე!..
... სდუმან ხეები, დგანან უძრავად,
ბარში დაეშვა ჭირხლი მაღლობთა
და მშვენებათა შესამუსრავად გზბს დეკემბერი მოუახლოვდა.
ჰა, საზღაურთა მძლავრი მიგება,
სუსხი ცეცხლის წილ, გულზე ნაღველი,
ცით განტევებად მიიდრიკება მზე სამდურავთა ამომძრახველი.
ვინ ხმობს ამგვარად?.. მოდის სიკვდილი,
ბაღებს მუსრავს და ხეებს სცილდება...
თუ სილამაზის აღსაზევებლად კვლავ სიცოცხლეზე დაიწინდება?..
და, ჰა, მთებს იქით შეიძრა ცარგვალი,
შუქი აღავლინა ღამეთა უკუნმა,ძალთა მეუფემან შემართა არგანი,
ცამ შემზარავად დაიგრუხუნა.
ცრემლი უეცარი შეიშრეს ველებმა,
ცაზე იდუმალი ნათელი დადის,
სით მოიქცევა უცხო მშვენება?
მეწამულ ცაზე ნათელი დადის!
ჰოი, ნათელი!..
ძალთა საუფლომან, ცათა მეუფემან
ვითარ მოავლინა ნათელი!
თვალით შეუვალ და მთვარით შეუფერავ
ცით გადმოავლინა ნათელი!..
ნათელო,
ნათელო, ნათელო ციერო,
მეოხად ექმენ დაცვენილ შტოებს,
დღე მოავლინე საბედნიერო
და სახლსა ჩვენსა მშვიდობა მოეც!
მზეო ხანიერო, მოგვეცი ხანი, ზვარში, მზვარეში ხმობდეს ფრინველი,
მიწას და ველებს მოაგე წყალი,
ცავ, წყალობათა შესაწირველი!
მპყრობელო ძალთა,
აღმის და დაღმის,
სულს მინელებულს ღველფისა მგვანად,
და სულთა შიგან მიჩქმალულ სახმილს
მზის კელაპტარი აღუნთე კვალად!
თორემ კვლავ აღდგა, აღიმართა ბნელი კედელი,
ცას განეფინა ბინდი ვრცეული,
ვით უჩვეულო განსაწმენდელი, განახლებისად შემოქცეული...
ხმაი რად მიწყდა!.. ვინ აღესრულა... ცით გარდმოეშვა
სხივი პირველი,
აჰა, ლაჟვარდი აღენთო მზისებრ
და შუქი იგი ხარებისად აღსახილველი,
ცად აღმოხდების ისევ და ისევ.
ისევ და ისევ აღდგენილი სიცოცხლის შესხმად
აღიმართება სვეტი აღსავლით...
ცა ბორგნეული იზვავებს შესხმად და მოინთხევა მანანასავით.
ნათელო ჩემო, მიწყივ მადლიან ლოცვებს ვბუტბუტებ
ნათელო ჩემო, მიწყივ მადლიან ლოცვებს ვბუტბუტებ,
თავზე გევლები,
ხმას მოგაწვდენენ დილაადრიანმზით განბანილი საკურთხევლები.
კამკამებს სული, მღერა ჩაესმის...
და სურვილების ნაზი ანთება
მზით შემოსილი უზენაესის საბრძანისებთან ამზიანდება.
ჩას შეეხლება მოღაღადე სულის თარეში,
მზის სურნელებად ჩაიღვრება სულში კინამო
და ხარებათა უჩვეულო სიმხურვალეში
შენ მოანათებ გულთამხილავო!
მოდიხარ ცეცხლად... ყრუ და ძაბუნი ცას განეხვნება
ბნელი ფარდები,
მე უსიტყვო და სულგანაბული შენს შესაყრელად მოვემართები.
ო, შერთვა იგი!.. ჰანგი ქებული!..
ცად აღავლინეთ ძლევის ალმები,
კვლავ საგანგებოდ განდიდებული საგალობლებით მოგესალმები.
