შერაზადიშვილი ეკა - Sherazadishvili Eka



..ერთ დღესაც, როცა ერთმანეთს გადააწყდნენ თებერვლის თევზები..

გოგო საწოლზე იწვა შიშველი, გაშლილი თმების ტალღა ეყარა ზეწარზე. მისი გაყინული მზერა ერთი ნახატიდან მეორეზე დაცურავდა. მთელი ოთახი სურათებით იყო გამოვსებული..დიდ, პატარა, საშუალო ზომის ტილოებზე მხოლოდ შიშველი სხეულები ეხატა. ბიჭი ამბობდა, რომ მენატურე ქალებს თითქმის ყოველთვის მოსწონდათ ტილოზე გამოსახული თავიანთი შიშველი სხეულები.. თვალი მოსწყვიტა უმოსავ ადამიანებს, ჭერს გაუსწორა სახე. მზერა გაიშალა უნაკლო სითეთრეში. ახსოვდა, რომ რამდენიმე წამით იდგა დაბნეული, ექიმის კაბინეტის წინ, გამბედაობას იკრებდა. მერე ფრთხილად წაატანა ხელი სახელურს, ჩამოსწია და კარი შეაღო.
_ შეიძლება? _ იკითხა მშვიდად, აუღელვებლად, ოდნავ შემკრთალმა. ბოლომდე შეიგრძნობდა რაღაც ხერხებით მოთოკილ დენთის დიდ დოზას, რომელიც მის სხეულში დაბოგინობდა და სუსტ წერტილს ეძებდა ამოსაფრქვევად.
ექიმმა თავი ასწია და სათვალეებს Qქვემოდან შეხედა..შუახნის კაცი იყო, ერთიანად გაჭაღარავებული. გამამხნევებლად გაუღიმა და სკამი შესთავაზა.
მერე ექიმს რამდენიმე წამი ბუნდოვნად ხედავდა, შორიდან ესმოდა მისი ხმა _ უხსნიდა არსებულ მდგომარეობას, რომელშიც აღმოჩნდა.
_ ეს სერიოზულია? _ იკითხა ჩუმად.
_ საერთოდ, ყველა ავადმყოფობა სერიოზულია, ხანგრძლივ მკურნალობის კურსს საჭიროებს და..
_ არა, არა, ექიმო! _ შეაწყვეტინა კაცს _ მინდოდა მეკითხა, ეს ძალიან სერიოზულია? .. ვიცოცხლებ? _ თვალებში შეხედა გამომწვევად, გამოგონილი გულგრილობით, მთელი მისი ნერვული დაბოლოებები ხელებში აფუთფუთდნენ, ლამის დაიმტვრია თითები.
_ მირჩევნია თუ თქვენს მშობლებთან ვილაპარაკებ ამაზე..მშობლები ხომ გყავთ?
_ გასაგებია! _ თავი ოდნავ დაუკრა ექიმს.
მერე თეთრ, გრძელ დერეფანში.. ფეხისკანკალით მიაბიჯებდა მარმარილოს იატაკზე. სწორედ მაშინ იგრძნო ის ერთადერთი, ზუსტი წამი, როცა სულმა უმტყუნა და ნელ-ნელა, დროში გაწელილად შეუდგა სხეულის დატოვებას. გოგომ არ იცოდა, რამდენ ხანს გაგრძელდებოდა ეს პროცესი.
აბაზანიდან ბიჭი გამოვიდა, ერთი პირსახოცი წელზე ჰქონდა შემოხვეული, მეორეთი თმებს იმშრალებდა ენერგიულად. რომ მორჩა, სკამზე მიაგდო და საწოლისაკენ წავიდა. გოგომ თავი მიატრიალა მისკენ. სახეზე გაყინული, მაგრამ კეთილგანწყობილი ღიმილი გადაეფინა. ბიჭი გვერდით მიუწვა, მკლავზე შემოავლო თითები, ტუჩი მიადო მხარზე, არ კოცნიდა, უბრალოდ გრძნობდა მის თბილ, ნაზ კანს და ტკბილ სუნს. მხრიდან პირი მოაცილა, შუბლი გაუხახუნა რამდენჯერმე, ქვედა ტუჩს აწვალებდა კბილებით. ბოლოს გოგოს, რომელიც ისევ თეთრ ჭერს შესცქეროდა, ჰკითხა:
_ ვიცოცხლებთ, ხომ?
_ შენ კი იცოცხლებ დიდხანს, ძალიან დიდხანს, ალბათ მეც! _ უპასუხა.
_ უშენოდ არ მინდა! _ კიდევ გაუხახუნა მხარზე შუბლი.
_ რატომ გეშინია, რომ ერთ დღესაც შემცვლელს მომიძებნი და მორიდებით შეუერთდები შენი ბედის მილიონებს _ თვალები გაუბრწყინდა, მიჩქმალულ ირონიას გზა გაეხსნ და სახეს მოასკდა.
_ დაუნდობელი ხარ! _ ბიჭმა თავი აიღო, სხეულით აიწია, მაჯებზე დაეყრდნო.. გოგოს პირისპირ აღმოჩნდა, თვალებში ჩახედა.
_ კარგი, არ გეწყინოს! _ გული მოულბა, უცებ შეეცვალა სახე უდარდელი ღიმილით _ აბა, რა გადაწყვიტე, ხომ დამხატავ?
ბიჭი მაშინვე მოწყდა, თავით დაემხო მკერდზე.
_ შენ ისეთი ლამაზი ხარ, მეშინია, ცხოვრებაში პირველად შეიძლება ვიგრძნო, რომ უნიჭო და არაფრისმაქნისი ვარ!
_ სისულელეა! _ ისევ გადაეფინა სახეზე სისასტიკით შეზავებული გამანადგურებელი ირონია _ აუცილებლად დამხატავ!
ბიჭმა არაფერი თქვა.
_ ძალიან გთხოვ! _ უცებ აბრიალებული ცეცხლი მალევე მინელდა, გოგოს ნაზი, შემპარავი გაუხდა ხმა.
ბიჭმა მდუმარედ მიუტანა ყელის ჩაღრმავებასთან ტუჩები და აკოცა.

. . .

ბიჭი ლოგინზე იწვა. სახე თეთრი კედლისაკენ ჰქონდა შეშვერილი, ტუჩები უთრთოდა, თვალის უპეები ჩამუქებოდა, შუბლი ცივ ოფლს დაეცვარა. ერთ-ორჯერ ღრმად ჩაისუნთქავდა საღებავის სუნით გაჟღენთილ ჰაერს, მერე ისევ ზომიერ, სუსტ ჩასუნთქვა-ამოსუნთქვას აგრძელებდა. სხეულის არცერთი ნაწილი არ ემორჩილებოდა, ხელების გარდა. თითებს ხან მომუშტავდა, ხანა ისევ გაშლიდა და უღონოდ აწყობდა ზეწარზე. მიხვდა, რომ აგონიური მდგომარეობა უფრო და უფრო ითრევდა მის არსებას. ტვინმა უკვე დაიწყო დაპროგრამებული ფიქრების ამოფრქვევა. უკვე აღარ იცოდა, რამდენად ეთქმოდა მის გონებას სარი, როცა ერთადერთი, რაღაც კოდისმაგვარი ფრაზა დაბორიალობდა მთელს თავში და ალბათ სწორე დეს ფრაზა იყო სივრცეების გამხსნელი. ის თითქოს კედელზე გაშალა პროექტორადქცეულმა გონებამ და ახლა ბიჭი კითხულობდა და კითხულობდა:
.. როცა ადამიანი ცუდად ხდებოდა, ამბობდნენ, რომ მისი სული დაიკარგა. მერე შამანი მიდიოდა სულის მოსაძებნად და მის უკან, სხეულში დასაბრუნებლად..
კიდევ უფრო ჩაიძირა უსუსურობის სიღრმეში. მისი სხეულიდან ამოშლილი ენერგიები დაიბადა სამყაროში. იგრძნო, რომ დრო იყო თვალები დაეხუჭა. ასეც მოიქცა. უნაკლოდ თეთრი შეცვალა ერთმანეთში ახლართულმა ლურჯ-შავმა.
ბიჭი დიდ, სარკეებიან ოთახში აღმოჩნდა. იატაკი, ჭერი, კედლები, ტახტიც კი სარკეებისაგან იყო გაკეთებული. დაბნეული და გაკვირვებული იხედებოდა აქეთ-იქით. ვიღაცის ხმა მოესმა..
_ გამარჯობა, ბიჭუნა!
ხმა ტახტიდან მოდიოდა. მისკენ მიტრიალდა და კარგად დააკვირდა. ზედ არც მეტი, არც ნაკლები, ნამდვილი მწვანე, სომბრეროიანი ბაყაყი შემოსკუპებულიყო. სახეზე სტუმართმოყვარე ღიმილი დასთამაშებდა.
ბიჭს ენა მუცელში ჩაუვარდა. წაბანცალდა კიდეც, ცოტაც და მასპინძელს ზემოდან დაემხობოდა.
_ თავი შეიმაგრე, ბიჭუნავ, ნუ დაიბენი! მიდი, ჩემს წინ ჩამოჯექი, სტუმრები განსაკუთრებით მახარებს ხოლმე!
ბიჭი მაშინვე დამორჩილდა. რადგან სკამი არსად ჩანდა, ლოტოსის პოზაში მოირთხა ფეხი სარკე-იატაკზე, ტახტის წინ.
_ სად ვარ? _ იკითხა ცოტა გონს მოსულმა.
_ სად ხარ? მოიცა, ეს ჩემი სარკეებიანი სახლია, მეგობარო, იმედია ძალიან მოგწონს აქაურობა, განა ამაზე დიდებული ადგილი როდესმე გინახავს?! _ სომბრეროიანმა ბაყაყმა ხელები ამაყად გაშალა და ირგვლივ მიმოიხედა.
სტუმარი ხმას არ იღებდა. მასპინძელმა იფიქრა, ასე ჩემი სამფლობელოს ბრწყინვალებამ დაამუნჯაო და განაგრძო თავისი სახლისთვის ხოტბის შესხმა.
_ ეს დიდი პატივია შენთვის, მეგობარო, ახლა მეცნიერების ყველაზე დიდი მიღწევის წინაშე ხარ! _ თვალებიდან ნაპერწკლები გაყარა. მერე ცოტა ვნებადამცხრალმა განაგრძო _ ხომ გესმის, მეგობარო, ძალზედ დამღლელი საქმეა, ესაო და ყველა ადამიანი ინდივიდუალური უნდა იყოს, ერთმანეთს არ უნდა გავდნენო, რას ვიზამთ, ასეთია წესი! ჩემი მშვენიერი სახლი კი საქმეს აიოლებს, ვიცი, ვიცი! _ ბაყაყმა თითი დაუქნია და თვალი ჩაუპაჭუნა.
_ალბათ ინტერესი გკლავს, ეს როგორო?! ძალიან მარტივია, ახლავე გიჩვენებ!
მასპინძელი ტახტიდან უცბად ჩამოხტა.
_გამომყევი! _ უთხრა სტუმარს და ერთი კედლის წინ იატაკზე აღბეჭდილი წრისაკენ გაუძღვა. დადექი აქ! _ მიანიშნა წრისაკენ. ბიჭი დამორჩილდა.
_ აბა ირგვლივ მიმოიხედე! ახლა მიხვდი, რა ხდება, ყმაწვილო? დაიბენი.. შენი მესმის.. დაიჯერე, დაიჯერე, ამ სარკეებს უნარი შესწევთ ერთი არსება სულ სხვადასხვანაირად წარმოაჩინონ. შეხედე, იქ რა სიმპატიური ბიჭი ხარ! იქ კი.. _ ხელი სულ სხვა სარკისაკენ გაიშვირა _ იქ ძალიან გრძელი ცხვირი გაქვს, რას იზამ, ზოგი ადამიანი გრძელცხვირა იბადება, ზოგი კოჭლი, ზოგს საშინლად დიდი შუბლი და ყურები აქვს, ზოგი ელამია, ზოგიც კი ნამდვილი ანგელოზი.
მეგობარო, დამიჯერე ახლა სადღაც, ჩვენგან შორს, ამ სარკეებიდან მომზირალი, შენი სხეულის ანარეკლი ბიჭუნები იბადებიან. ხო, ვიცი, ეს შეიძლება აც ისე სამართლიანად მოგეჩვენოს, მაგრამ რას ვიზამთ, სამყაროს მოწყობა არც ისე ადვილი საქმეა! _ ბაყაყმა მბრალდებლობა და ადვოკატობა ერთად იკისრა.. ბიჭი ხმას არ იღებდა.
რამდენიმე წამში, რაკი სრულიად გააცნო მასპინძელმა სტუმარს თავისი სახლის ყველა აღმატებული თავისებურებანი, ისინი ისევ ძველ ადგილზე აღმოჩნდნენ. სომბრეროიანი ბაყაყი თავის ტახტზე, ბიჭი კი მის წინ იატაკზე, ლოტოსის პოზაში.
_ აბა სამოთხე და ჯოჯოხეთი სადღაა? _ კითხვა, რომელიც მთელი ეს დრო აწვალებდა ბიჭს, როგორც იქნა, ამოღერღა.
_ რაა? _ აგდებულად შეხედა ბაყაყმა, მერე საიდანღაც კუბური სიგარა დააძრო, ასანთი გაკრა, მოუკიდა, პირიდან დიდ კვამლის ბოლქვებს უშვებდა.
_ არ ვიცი მე შენი სამოთხე და ჯოჯოხეთი. ხომ აგიხსენი, ეს ჩემი სარკეებიანი სახლია-მეთქი. ერთი ის მითხარი, ვინ ხარ და აქ რამ მოგიყვანა?
_ მე შამანი ვარ, აქ იმიტომ მოვედი, რომ..
ბაყაყი საშინლად ახარხარდა და ბიჭს სიტყვა გააწყვეტინა.
_ ხუ ხუ ხუ ხა ხა ხა.. _ დიდხანს ხითხითებდა, სული ძლივს მოითქვა, სტუმარს ცინიკურად შეხედა და პირდაპირ მიახალა:
_ როგორც ჩანს, თქვენ, ადამიანები, ისევ ძალიან რომანტიკულ ცხოველებად დარჩით!
ბიჭს ხმის ამოღების სურვილი სრულიად გაუქრა. ნირწამხდარი, თავდახრილი იდგა ტახტის გვერდით.
_ კარგი, ნუ გწყინს, მეგობარო, შენი დაცინვა არც მიფიქრია! სიმართლე თუ გინდა, ძალიანაც მომწონხარ, აბა, მითხარი რამ შეგაწუხა?
ბიჭმა თავი აიღო, ცოტა ხანს ფიქრობდა, ახლა ამისთვის რამის თქმა ღირს თუ არაო, მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა, სამუდამოდ ხომ არ დარჩებოდა აქ, შეშლილი ჯამბაზის ბაყაყის გვერდით. თავის ბედს უნდა სწეოდა, ბოლომდე უნდა მიჰყოლოდა იმ გზას, რომელზეც აღმოჩნდა.
_ ჩემი შეყვარებულის სული უნდა დავაბრუნო უკან! _ ამოილუღლუღა ოდნავ შეშინებულმა. ისევ ხარხარი არ დაიწყოს ამ გაბღენძილმა, დიდ პატივში ჩავარდნილმა, ამეტყველებულმა ბაყაყმაო.
_ მდაა.. _ შებლი შეიჭმუხნა მასპინძელმა. _ რთული საქმეა, შიძლება ითქვას, უიმედოც, ვერაფერს დაგპირდები, დიდად კი გითანაგრძნობ, არ გეგონოს ქვის გული მქონდეს. გამოგიტყდები და ასეთი საკითხების მიმართ ძალძედ მგრძნობიარეც კი ვარ!
_ ძალიან გთხოვ, დამეხმარე! _ ბიჭს სახეზე მუდარა გამოესახა.
სარკეებიანი სახლის განმკარგველი დასერიოზულდა.
_ კარგი, ვნახოთ, რა შემიძლია, რა ჰქვია იმ გოგონას?
_ იზაბელი! _ სწრაფად მიუგო.
ბაყაყმა საიდანღაც ერთი ციდა ბლოკნოტი და სათვალეები დააძრო, სათვალე ცხვირზე წამოიკოსა და ბლოკნოტის ფურცვლას შეუდგა.
_ რამდენი წლისაა?
_ ოცის..
_ მაშ ასე, იზაბელი ოცი წლის.._ ფურცვლა შეწყვიტა და ერთ ადგილს ჩააშტერდა. სახე კიდევ უფრო მოეღრუბლა. წკაპ! სწრაფად დახურა თავისი დავთარი და ბიჭს კიდევ უფრო მოღუშულმა შეხედა.
_ მდაა.. ვწუხვარ, მეგობარო, უიმედო საქმეა! ძალიან კი მინდოდა შენი დახმარება, მაგრამ არაფერი გამოვა..
სათვალე მოიძრო და თვალები მოიფშვნიტა.
_ შენი გოგონას სული ვეღარასდროს დაბრუნდება უკან! ის სამუდამოდ წავიდა..
ბიჭი ჯერ პირგამშრალი, გაშტერებული უყურებდა. მერე ცრემლები წასკდა, სახე ხელებში ჩარგო და გულისდამთუთქველად აქვითინდა.
სარკეებიანი სახლის პატრონმა აღარ იცოდა, რით ენუგეშებინა უიღბლო შამანი.
_ ახლა რა ვქნა? რა მეშველება?! – გაიძახოდა და ცრემლები ღაპა-ღუპით ჩამოსდიოდა, მერე, როგორც იქნა დამშვიდდა. ერთადერთ არსებას, რომელსაც მისი შველა შეეძლო, შეხედა და სთხოვა:
_ ის მაინც მითხარი, სად არის? როგორ მივიდე მასთან?
_ სანამ მაგ სურვილს აისრულებდე, უნდა გაგაფრთხილო, მეგობარო!
ბაყაყმა ღრმადშეფიქრიანებული პოზა მიიღო.
_ ამის შემდეგ უკან ვეღარასდროს დაბრუნდები, ასეთია წესები! იზაბელს თევზობა უნდოდა და ახლა მისი სახლი სამუდამოდ იქნება ზღვა!
ბიჭს თვალები გაუბრწყინდა, მაჯით მოიწმინდა უკანასკნელი ცრემლი და ბაყაყს მტკიცედ უთხრა:
_ მიმიყვანე იმასთან, ვინც ჩემს სურვილს ამისრულებს!
ბაყაყმა მის სახეს რომ შეავლო თვალი, მიხვდა, შეგონებას არ ჰქონდა აზრი _ მაინც ვერ გადაათქმევინებდა.
_ ეეჰ.. – ამოიოხრა უფრო მეტად დაპატარავებულმა _ რას ვიზამთ, რაკი ასეთია შენი ნება.. არ არის საჭირო სადმე წასვა.. ის ყველგან არის, ყველგან, სადაც არ უნდა წახვიდე, ყველაფერი მისითაა გარემოცული..შენს სურვილს წინ ვერაფერი აღუდგება! დაე, ასე იყოს, მეგობარო! მშვიდობით!

. . .

_ იზიიიი.. იზიი!
თევზი მიაპობდა ცისფერ, მშვიდ, რბილ წყალს და ვიღაცას უხმობდა. ხმა ჩაეხლიჩა, ყელი დაუსივდა, მაგრამ მაინც ყველა შემხვედრ თევზს აჩერებდა და ეკითხებოდა, იზის ხომ არ იცნობთო, იზი ხომ არ გინახავთო.. ვერავინ ეხმარებოდა, არავინ არ იცოდა, ვინ იყო იზი.
დღეები გადიოდა. პატარა, ნაცრისფერი თევზი დაცურავდა უზარმაზარ ზღვაში და ეძებდა თავის პატარა, ნაცრისფერ თევზს. უნუგეშობა თანდათან იპყრობდა, იმედი ეწურებოდა. ნუთუ სამუდამოდ უნდა ეხეტიალა ამ ვრცელ, ღრმა ზღვაში და ეძებნა თავისი სიყვარული. არაფერი ახარებდა, ვერც თვალწარმტაც სილამაზეს ამჩნევდა ირგვლივ. და ერთ დღესაც, მის უიღბლობას წერტილი დაესვა. ზღვის ფსკერზე ისვენებდა ნაღვლიანი, როცა პატარა, ნაცრისფერი თევზი მიუახლოვდა.
_ გამარჯობა! _ უთხრა და მის წინ გაჩერდა.
_ გამარჯობა! შენ ვინ ხარ? _ თავი აიღო და შეხედა.
_ მითხრეს, რომ მეძებდი! _ გაუღიმა.
_ იზი, იზი, ეს შენ ხარ, იზი! _ ბედნიერებისგან ფარფლები ააფართხუნა.
_ ნუთუ შენ ჩემი საყვარელი მხატვარი ხარ?! _ თევზი მაშინვე იცონ იზიმ.
_ რა თქმა უნდა, მე ვარ! ნეტა იცოდე, რამდენი რამ გამოვიარე, შენ რომ მეპოვე!
_ ოჰ, შე საბრალო! მაგრამ აქ რა გინდა, ნუთუ არ გაგაფრთხილეს, რომ უკან ვეღარასდროს დაბრუნდები, საყვრელო? _ სახეზე თანაგრძნობა აღებეჭდა.
_ მითხრეს, მაგრამ აბა უშენოდ რა მინდა იქ! ხომ მომენატრებოდი?
_ ჩემო საყვარელო მხატვარო! _ დედალი თევზი მამმალ თევზს მიუახლოვდა და ისინი ერთმანეთს გაეხახუნენ. _ ნუთუ ასე ჩემს გამო მოიქეცი, გადარეულო?
_ შენთან მინდა!
_ მიყვარხარ!
_ მეც მიყვარხარ!
თევზები ისევ გაეხახუნენ ერთმანეთს.
_ დამიჯერე, ჩემო გადარეულო მხატვარო, აქ ძალიან კარგია! დროს მშვენივრად გავატარებთ და აღარასდროს მოვიწყენთ! აბა გამომყევი!
იზი წინ გაიჭრა. ორი პატარა ნაცრისფერი თევზი მიცურავდა გვერდიგვერდ ცისფერ, მშვიდ და რბილ ზღვაში.

. . .
ლოგინზე გაშხლართული მკვდარი ბიჭის სხეულზე დშტერებულმა დოინჯშემორტყმულმა გამომძიებელმა ზიზღით ჩაიბურდღუნა:
_ ფუ შენი, ეს უკვე მეორე კაიფში დაბრედილია ამ კვირაში. რისთვის იკლავენ თავს ეს ლაწირაკი ნაბიჭვრები?
მეორე კაცს, რომელიც ერთი უზარმაზარი, ახლადდასრულებული ტილოს წინ იდგა და დაკვირვებით ათვალიერებდა ზედ გამოსახულ შიშველ სხეულს, თვალები უფრო და უფრო უფართოვდებოდა, თითქოს რაღაცას ვერ იჯერებდა. ბოლოს, როგორც იქნა, ენა მოაბრუნა და ამოღერღა:
_ ახვარი ვიყო, ნაღდად ის გოგოა, წუხელ მანქანამ რომ გაიტანა! რა დამავიწყებს, ისეთი ლამაზი სახე ჰქონდა! საბრალო, ადგილზე გარდაიცვალა..



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.