უფერო ტილო შენ ჩემი მხატვარი



უფერო ტილო
შენ ჩემი მხატვარი
მე სულით შიშველი,
შემმოსე ფუნჯით და
ფერებით მიშველე.
მოვედი, რომ დარდი
ტილოზე დავცალო,
ნაოჭებს ნუ წაშლი,
ხსოვნას მსურს ვაცალო.
იჩქარე სიშიშვლით,
ვმორცხვობ და ვლურჯდები,
ქალების გრძელ თითებს,
მოჰგვანან ფუნჯები.
ნაკვთები, მიმიკა
რამე არ გამოგრჩეს,
ფარდებიც გასწიე
წვიმაც რომ გამოჩნდეს.
ახლა ვარ უძრავი,
ჩანს სულიც გამძვრება,
არ გინდა ჩარჩოში
ამდენ ხანს გაძლება?
ფუჭია წვალება,
ვერ ნახავ კმაყოფილს,
აქ ცოცხალ ტილოებს
ჰაერი არ ჰყოფნის.
ეს კადრიც წამია,
გული კი ხელდება,
ნაწამებ ტილოზე,
დრო–ჟამი ჩერდება.
იჩქარე დღეები,
ნაოჭებს მიმატებს,
და ხელებს მიანდე,
ჩრდილი და სინათლე.
შენ ჩემი მხატვარი,
მე სულით შიშველი,
შემმოსე, მე ვიცი
ფერებით მიშველი.

/ნანა მეფარიშვილი/



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.