სალომე ბეთლემელი - შიშველი ხელი




რბიან დღეები, ნელი ბიჯით ვცდილობ დაწევას,
რაღაც სხვაგვარმა უამქვეყნო განცდამ მიჩვია,
შიშველი ხელით უშენობის ვცდილობ დაღწევას,
იმ უშენობის წასვლის მერე რომ ვერ მიცვნია.
დავხედავ მერე ამ შიშველ ხელს უტრირირებულს,
როგორც ყოველთვის მიჩნდება კითხვა, უფრო ბებრული,
სადმე ნაოჭი ხომ არ გაჩნდა ? ვეძებ ღირებულს
და მახსენდება მითოლოგია ძველი ბერძნული.
შიშველი ხელი მერე თრთის და რაღაცას ელის,
უფრო მათხოვრულ გამოსახვას იღებს იერად,
როცა იცის, რომ მას მხოლოდ ისევ გათბობა შველის
და მეორე ხელს მივაშველებ უმალ ცბიერად.
ტრივიალურად ეს მუდმივ ხდება როცა ბნელეთში,
ჩემი სხეული უშენსხეულო სივრცეს განიცდის,
ჰაერში, ზღვაში, ოკეანეთის ჩამქვრალ ხმელეთში
შენ ნათელი ხარ და შენ ხომ ჩემგან წასვლა არ იცი.
ამომავალი მზის ლოდინი აღარ მჩვევია,
აღარც იმ მთვარეს გამკრთალკანტებულს არ ვაკვირდები,
რომელიც მუდამ ჩემი უბნის გზების მცველია,
აღარც ვარსკვლავებს უწინდელივით არ ვაცივდები.
შემრჩა ურიგო მანერები ვით სატირალზე,
სიცილნარევი თანავუგრძნობ სულიერს ყოველს,
რა მოვიგონო ან რაღა ვთქვა თვით სატირაზე,
ან რა შევჩივლო და რა ვუთხრა ლეონტი მროველს.
გრანელს რა ვუთხრა, ან ტიციანს ან თუნდაც გალას,
შენს სიყვარულზე რომ შემითხზან რაღაც სხვაგვარი ?
არ გამოუვათ, მე ვერ ვხედავ მათში ამ ძალას,
მე რომ მიყვარხარ ის სიყვარული სხვაგან სად არის ?
ის მოლოდინი ბავშვური გულის, მიზეზი ძგერის,
ყოველ შუალედს რომ უპირებს გადაკერებას,
რომ არ მიყვარდე არ მექნებოდა მიზეზი წერის,
არ დავუცდიდი ამინდების გადაბერებას.
უკვე მრავალჯერ გადავლახეთ სიკვდილის ხაზი,
უკვე მრავალჯერ გავექეცით დროს გაჩერებულს,
და როგორც მგლების სასიკვდილო წრეების ბრაზი,
გატანის უნარს ვინარჩუნებთ მშვიდს, გაჯერებულს.
როგოორც დღეები ნელი სრბოლით ვიჩქარით ბოლოს,
სვლას განვაგრძობთ და ბოლო სცენის წევრი გავხდებით,
ყოველ გზაზე კი ჩემშენიურ მოვირგებთ სოლოს
და ყოველ სცენის შემოსაზღვრულ საზღვრებს გავცდებით.
რბიან დღეები, ნელი ბიჯით ვცდილობ დაწევას,
რაღაც სხვაგვარმა უამქვეყნო განცდამ მიჩვია,
შიშველი ხელით უშენობის ვცდილობ დაღწევას,
იმ უშენობის წასვლის მერე რომ ვერ მიცვნია.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.