ლაშა კარანაძე - წვიმა - ურითმო



ურითმოდ
ქალაქში წვიმს, ცრის, ცა იცრემლება,
სიყვარულს მღერის მთელი გულით და
სიყვარულს სუნთქავს მთელი არსებით.
უსმინეთ წვიმის საოცარ სიტყვას,
შხაპუნობს და უბრალოა თეთრი ლექსივით,
მას ამ ლექსივით რითმები არ აქვს
აბნეულია, წვიმს და ასველებს გოგოს ბაგეებს
ვარდისფრად ნამავს.
უვნებლად კოცნის, ეამბორება, გოგოს ტუჩებზე
სიყვარულს მღერის, წვიმა მღერის, მიუგდეთ ყური!
წვეთებად სკდება მწვანე ფოთლებზე
მიუგდე ყური.
თუ რას გიყვება, რისთვის ნამავს გოგონას კულულს,
რისთვის ასველებს, მის სახეს და ჩემს ნაღვლიან სულს.
მთელ მის სახეზე გაფენილა წვიმა წვეთებად,
მე შემიყვარდა ამ გოგონას სულიერება.
მშვიდ ღამესავით, უთქმელია მისი ბაგენი,
მაგრამ მშვენებით აღსავსეა ღამის მთვარე–ვით.
წვიმა მოდის, აშხაპუნებს ცრელმთა ნიაღვარს,
და ეს გოგონა, ანგელოზთა ნათელს მიაგავს.
როგორ უხდება სველი თმები, სველი ტუჩები,
უიმისობას მე ვერასდროს შევეგუები.
წვიმს, მიუგდეთ ყური, მას სათქმელი რაღაცა დარჩა,
წვიმა რას მღერის, როცა სკდება წვეთი მიწასთან,
ალბათ ის ამბობს ჩემს მაგივრად სიტყვებს ჩურჩულით,
ჩემო ძვირფასო, „მე შენ ძლიერ, ძლიერ მიყვარხარ.

ლაშა კარანაძე



Loading...


თეგები: წვიმა მიწა გოგო ბაგეებს კულულს სულს

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.