ლია ფანჩულიძე - იასმანი



მე გაზაფხულმა მაჩუქა სუნთქვა .
მე გაზაფხულმა მაჩუქა წვიმა.
თეთრი ყვავილით მოპენტა მდელო.
ეს გაზაფხული ჩემს ბაღშიც მოვა.

შემოფრინდება ვარდის სურნელიც.
კვიტრი გასკდება, გაიზმორება.
ჭრელი პეპლები გამოპრანჭული
ყვავილებს კრძალვით ეამბორება.

ჩემი ეზოს და ჩემი ყანების,
არ მომეშალოს ძველი სამანი.
ჩამისაფრდება დილით რიჟრაჟი,
მომესალმება იასამანი.

კარს შემომიღებს მისი სურნელი.
მისი ფერი კი ფანჯრებს დაჩრდილავს.
ყელზე ავიცვავ მის ყვავილს მძივად.
ამედევნება ლანდი აჩრდილად.

ზემოდან დასცქერს მწვანე ბალახებს,
თავს არ უყადრებს, დასცინის თითქოს.
თან ფერშეცვლილი და დარცხვენილი,
თავს იწონებს და წასვლას ითხოვს.

მომენატრება მისი ფერ-სუნი,
ნუ გაიკვირვებს მავანთ-მავანი
და სხვა გაზაფხულს ის ისევ მოვა
დამელოდება იასამანი.

ლია ფანჩულიძე



Loading...


თეგები: იასამანი

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.