ლია ფანჩულიძე - მიწის საყვედური ზამთარს

რად გაჯიუტდი ზამთარო?
აღარ მოგბეზრდა პარპაში?
გაგიტკბა მიწაზე ყოფნა,
"მადა მოგიდის ჭამაში".

მოგვწყინდა გრძელი ზამთარი:
წვიმა, თოვლი და ყინვები.
წადი! დაგვტოვე რას გვერჩი!
სჯობს, რომ ამწვანდეს მინდვრები.

დაყინე ყველა სულდგმული:
ვაზი, ია და ენძელა,
ყველა თესლი და მცენარე,
წასვლა ასე რად გეძნელა?

მთიდან მოცვივის ნისლები
და ბანს გაძლევენ შენ ტიალს.
ყველა კუნჭულში დაძვრები.
როდის მორჩები ხეტიალს?

საშველს არ აძლევ მხვნელ-მთესველს.
შეუკარ ხელი და ფეხია.
ფრთებ ჩამოყრილან ჩიტები.
დასცი ნარგავებს მეხია.

და ზამთრის ამ გრძელ დღეებში,
როცა, ბალახებს ფესვი ულპებათ.
მთვარეს გვერდს მოუსვავს ვარსკვლავნი,
დამჯდარა ზღაპრებს უყვება.

ღამეს დღე მოსდევს,...ბნელს თეთრი.
გაზაფხულს უცდის მწერია,
დაობლებულან ქედები,
მთებს მოუშვიათ წვერია.

ზამთარს სასტიკს და ულმობელს.
ყურში არ ესმის მუდარა.
ტყე გლოვობს ხეებს გაყინულს,
ხეებს ჩაუცვავთ სუდარა.

ცამ დაითხოვა ღრუბლები.
მთებმაც ატეხეს ყვირილი.
მიაყურადეს სამყაროს.
მოესმათ მიწის ტირილი.

მიწამ თქვა: - ვიდრე ცივი ვარ,
ვერ ვსტურობ თესლებს, ნათესებს.
მებრალვის წყალში, ყინვაში.
და ჯავრი აღარ მასვენებს -

- მე დედამიწა მიწოდეს.
მიწით შეიქმნა ადამი.
შენ კი რად ცდილობ "მეფობას"
გსურს, ხელში ჩაიგდო ნადავლი? -

- დიდმუცელავ და მსუნაგო.
შენზე აუგსაც მღერიან.
უნდა გაგაგდოთ! მოგვბეზრდით.
ახლა გაზაფხულს ელიან. -

მიწამ შეჰყვირა ზამთარსა....
განრისხდა, როგორც აფთარი.
მოსწყინდა ამდენი ჩხუბი
და გაიპარა ზამთარი.

ლია ფანჩულიძე