ლია ფანჩულიძე - ამბოხებული ზამთარი

ნისლი გაშლილა მთებს შუა.
მთებს ბანს აძლევენ გორები.
ზე ატყორცნილა ტირიფი.
ცად გაფრენილან ორბები.

ღელე გადოსჩქეფს ღრიალით.
მიწას აწყდება დორბლები.
სირბილში ეჯიბრებიან,
დაგორებული ლოდები.

ჩამოუქროლებს მათ ქარი.
ნისლებს დაფანტავს, დაფერთხავს.
მოუბოდიშებს ღრუბლებს და
მთვარეს გადაღლილს, ნაფრმკრთალს.

შემოუძახებს ვარსკვლავებს.
ამბავს იკითხავს მთებისა.
ჩამოისვენებს კლდის პირზე,
ჩაეძინება ვარსკვლავებზე ქებისას.

ადიდებული მდინარე
ამბავს მოჰყვება ღრიალით.
ადგება, გაპარება და
ქარს შეცვლის ნიავი.

მიწამ გადიძრო საბანი.
ზამთარში თოვლად რომ ეხურა.
გადიფრენს, სარჩოს მოძებნის,
ნაშიმშილარი ბეღურა.

ენძელა გაზმორებულა
და შემალულა ბუჩქებში.
ვარდი გაშლილა,ნებივრობს,
ფუტკრებს იხუტებს ტუჩებში.

ამბოხებულა ზამთარი.
დარჩენა უნდა, არ ჩქარობს.
გაზაფხულს ხვდება,სთავაზობს,
საქმეს საჩხუბარს,საშაროს.

მას გაზაფხული აჯობებს.
ხელში ჩაიგდებს ბუნებას.
გაშლის, გაფურჩქნის ყვავილებს
და კაცს შეუცლის გუნებას.

/ლია ფანჩულიძე/