ქალი მოდის - ნანა მეფარიშვილი



თეთრი არა, კაბა უფრო ფერით ნუშის,
აცვია და ეტმასნება ფერმკრთალ წვივებს,
გვირილებსაც აღარ აგდებს აინუნში,
ვნებით აშრობს ქუჩას ღამით განაწვიმებს.

რა ლოდინი, რის სეტყვა და გრიგალ_ქარი,
სახე უჩანს უნიღბო და უშურველი,
თეთრი არა, თეთრზე უფრო თეთრი ქალი,
გედის მსგავსად მოღერილი მისი ყელი.

გაზაფხული ანიავს მზეში კაბებს,
სხეულიდან გადის ღამე ნაზამთრალი,
ასე იცის, ასე, როცა გაიმარტებს,
ცისკარივით მკერდს გადიხსნის ყველა ქალი.

თეთრი არა, კაბა უფრო ფერით რძისა
ჩანჩერებად რომ იმოსავს სალი კლდენი,
ქალი მგვანი “არც მიწის და არცა ცისა”
ქალი მოდის გედის ტბიდან ანაფრენი.

/ნანა მეფარიშვილი/



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.