ლია ფანჩულიძე - კვირტებს

მზემ დახედა ზემოდან.
მიწაც სითბოს პირდება.
ჩიტი სტვენით გაართობს,
ოღონდ ნუ ატირდება.

მზერა ცისკენ გაურბის.
დაბოღმილი ტოტზე ზის.
მას ლოდინი მობეზრდა,
ჩიტისა და ალბათ მზის.

გადაშალა კვირტები.
თან ბალახებს აყურებს.
თავი მოაქვს სიმწვანით,
მინდვრებს შურით დაჰყურებს.

- ვერ მაჯობებ სიმწვანით -
ბალახებთან კამათობს.
- ტოტზე ვზივარ, მაღლა ვარ -
მზე მე უმალ გამათბობს.

/ლია ფანჩულიძე/