ნინო ჯანქანიძე - შემოდგომა ისევ

შემოდგომა ისევ,
ფოთლებს ფანტავს ქარი...
მოაბიჯებს მშვიდი,
ფიქრებს მალავს ქალი...
დაუბერა ქარმა,აუცრემლდა თვალი...
თვალებს დახრის მშვიდად,
რომ არ შეხვდეს თვალი,
თანამგრძნობი თვალი...
რომ არ შეაწუხოს უნებლიე მზერით,
ააღელვოს ჟინით,გააწითლოს ცქერით...
დახრილ თვალებს შვენის
ცხელი ცრემლის კვალი...
მის გაბზარულ გულში
მაინც სითბო ყვავის...
დაიბრალე ქარო ატირება ქალის,
ვითომ მოხვდა მტვერი დანაბერი ქარის...

/ნინო ჯანქანიძე/