პოეტი

მე შეუძლოდ ურითმობა მხდის
ამოვწურავ ალბათ ლექსთა მარაგს
გავურბივარ ან მეშინია რის
თუ არავინ ლექსის თქმას არ კრძალავს

ხოლო როცა გამოჩნდება რამე
როცა უკვე მზად იქნება კერძი
მაშინ ვიტყვი რომ დავითვლი წამებს
წამებს როცა ლექსებს აღარ ვებრძვი

გალაქტიონს რიდი ჰქონდა მერის
თან ხვდებოდა ამით, რომ მას ჰკარგავს
გული ტკივა თუმცა მაინც მღერის
მის დაწერილ ლექსს რომ კიდევ ნახავს.

არც შოთაა ნაკლები რამით
ეს პოემა რომ მიუძღვნა თამარს
მის წერაში იყო დღისით-ღამით
ამას წერდა მთელ ზაფხულს და ზამთარს

როგორც ხედავთ ყველას ჰყავდა სატრფო
გამონაკლისს არც მე წარმოვადგენ
და მათსავით მეც იმ მომენტს ვნატრობ
ჩემს ლექსის ღირს ქალს რომ აღმოვაჩენ.