დროის გრძელ სუფრაზე

drois grdzel sufraze
დროის გრძელ სუფრაზე ნადიმობდა თურმე სიკვდილი,
ვეღარ ძღებოდა, ხელებს ატანდა ყველა კერძს ხარბად,
სიცოცხლე იდგა მერიქიფედ, ავსებდა უმალ,
სიკვდილისაგან მუსრგავლებულ დროების ტაბლას.

სიკვდილი ჭიქას ჭიქაზე ცლიდა,
არ იღლებოდა, არცა თვრებოდა,
დილით შესვავდა მზის სადღეგრძელოს,
ღამით მთვარესთან ერთად ღრეობდა..

მზე სიკვდილისგან ნადღეგრძელები,
სიცოცხლეს სხივით ეფერებოდა,
მთვარე დამთვრალი სიკვდილთან ერთად
სიცოცხლეს ხათრით მზედ ექცეოდა.

მკრთალ სხივს ჩუქნიდა, მზის ვერ სადარებს,
მაგრამ სიცოცხლეს შუქად ნაკმარებს.
ღამეს დღე ცვლიდა, დღეს ისევ ღამე,
დარი ავდარებს, ავდარი დარებს.

დრო გადიოდა, სუფრაზე სიკვდილს
სიცოცხლე ედგა კვლავ მერიქიფედ.