" მე ხომ არ ვამბობ ამას ვჯერდები, ამდენი დაჯერებით მგონი ვბერდები, სამართალს ვერ ვხედავ სიტყვები გამომელია, საშიშროებაა როცა შენგან ქრთამს მოელიან,...

ყოველ ღამე ვუყურებ მთვარეს ხანაც მომღიმარს ხან ნაღველს აფრქვევს ერთხელაც ვკითხე - რად ტირი ამდენს? ამ სამეფოს ხომ შენ მართავ დამდეგს...

არ ენატრებიო არაო, არა… მთვარე მიმტკიცებს… მე კი არ ვნებდები, მე შენ მზეს გადარებ, დილით ამომავალს, მე შენ გელოდები… როდის გათენდები. როცა ღამენათევს სხივებით...

გია ფერაძის ბავშვობის მეგობარს თამაზ ანდღულაძეს გარდაეცვალა ბაბუა. ანდღულაძეების ოჯახი ცნობილი იყო ქალაქში და თამაზის ბაბუის დასაფლავების დღეს მთელმა თბილისმა...

ბატონი ნიკო ლეკიშვილი ერთი პერიოდი თბილისის მერი გახლდათ. ერთხელ ქალაქის პირველ პირს რთული ამოცანის გადაწყვეტა მოუწია. მოგვიანებით ამ „ისტორიას“ ბატონი ნიკო...

შენზე ფიქრები აღარ მასვენებს, წარსულისაკენ ვიბრუნე პირი. სარკმელს ჟუჟუნა წვიმა ასველებს, სასიხარულო ცრემლებით ვტირი....

უმარტივესი ყოფა ნასაზრდოები ნიჭით, დაგმობს სულიერ ლპობას აკენწლავდება იჭვი....

რა დრო გასულა და აი დღესაც, ვეკეკლუცები ვნებას გარეწარს. იგივე მიწა,იგივე ზეცა, ალერსის სითბოს კვლავ თავს მალეწავს....

იმ ხსოვნას ვერ დავაძველებ, რაც რომ ჩემში ხარობს; შავს თეთრად ვერ ავაჭრელებ, სხივს ვერ მოვწყვეტ ტატნობს....

მეგობარმა თუ არ გიმეგობრა, არ იდარდო... შენ ხომ უმეგობრე მას... სიყვარულმა თუ არ გიერთგულა, შენ ხომ ერთგული ხარ კვლავ... არ იდარდო,..არ!.....