შეხედე... ფოთლები დაგვიბერდნენ, ასე უჩუმრად და უჩვეულოდ, სიჩუმის დარღვევა ვერ გაბედეს, ფრაზებს, გაქცეულებს, ვერ ვპოულობ. ნახე... დამიგულა სიმარტოვემ, ბედმა...
შეიძლება ვერ გაგათბოს ჩემმა სიტყვამ ვერ დავხატო...ვერ გადმოვცე რაც მაქვს გულში... შენ ხომ იცი, მე არ ვგავარ ალბათ იმ სხვას ლამაზად,რომ მეტყველებენ გრძნობებს...
ქალი ვარ, სუსტი და მაინც კი ამაყი, ნეკნივით გაკლივარ, დამეძებ მუდმივად, სიყვარულს უარვყოფ, გრძნობებზე თვალს ვხუჭავ და მაინც ყოველთვის გიყურებ გულიდან... ქალი...
გიყვარდეს, სანამ შენც უყვარხარ ვინმეს, სანამ მაისის ყვავილებით დღეა გამთბარი...... სანამ ჯერ კიდევ მოსვლის პირი არ უჩანს ყინვებს..... და სილამაზეს არ ესტუმრა...
როგორ მაკლიხარ, როგორ გეძებ, როგორ განვიცდი... ნეტა იცოდე, ნეტა გრძნობდე, ნეტა ხვდებოდე... გაქრა ყოველი, ცოფიანი - ყეფდა მირაჟი, იდგა უდაბნო და ფიქრებში ხმები...