მწვერვალს რძისფერი ნისლი დაედო...

მწვერვალს რძისფერი ნისლი დაედო...
მტვრიან ქუჩებში სუნთქვა გაძნელდა,
სულმა სხეული ფიქრად გახედნა
და... სიზმრის ტალღებს ჩუმად გახედა.

მირაჟმა, დრამის ნაღები მოხსნა
ილუზიაში ჩაძირულ სევდას,
პირი მოუხსნა უხილავ ფოსტას,
შენს სასთუმალთან სუნთქვას რომ კრეფდა.

იგრძენი, კარგო, ნისლია მთაში
დათრთვილულ მოლზე ოცნება ფეთქავს,
ზღაპრების ქარში იწყება ვალსი,
იწყება ვალსი სიზმარში შენთან.

და ჯანღი, გრძელი “შიფონის კაშნით”
შენს შორიახლო გამიშლის ზეწარს,
წვიმის მძივებით პასეანსს გავშლი,
ღიმილს მოვპარავ უბიწო ზეცას.

და კვლავ... ქალაქში ნისლად დაედო,
ამ მტვრიან ქუჩებს, ეს ფშვინვა ბავშვის.
მე... ნაფეხურებს უჩუმრად წავშლი,
ხელს ჩაგკიდებ და წაგიყვან მთაში.

იგრძენი კარგო, ნისლია მთაში,
და დათოვლილი მწვერვალი ქედთან.
არ გაიღვიძო! იწყება ვალსი,
იწყება ვალსი სიზმარში შენთან.