არაგვისფერად აზვირთდა ჭალა,
გზას ულოცავნ ცისფერი მთები,
პეპელამ ჭუპრის გაიძრო კაბა,
ცამ, უდარდელი, გაშალა ფრთები.
დაბერდა თმაში ათასი ღერი,
ათასი დამაქვს, ბეჭებით, ტვირთი.
ძაღლი აშინებს ზმანებას ღრენით,
ქუჩა მეორე ქუჩისკენ ილტვის...
საათის დადის ისარი თავში,
ფიქრით ხეტიალს არ უჩანს ბოლო.
შიშველ ბეჭებზე ნაწნავებს გავშლი,
ჩემთან არ მოვა არავინ ოღონდ.
ლექსის მწერალი მოკლული ნახეს,
ცივ სხეულს ჭაღზე იჭერდა, სტროფი...
წამით, სამყაროს დუმილი გახევს,
გულს აუჩუყებს ამ თავის მოკვლით...
ბალდახინს მოაქვს სხეული შვებით,
ქალაქი ხალხის ზვირთებად ღელავს,
სიკვდილს თავდახრილ მონებად ვხვდებით
გვალვიან ზაფხულს გაურბის ყველა...
ავტორი: მარიამ მელიქიშვილი
გზას ულოცავნ ცისფერი მთები,
პეპელამ ჭუპრის გაიძრო კაბა,
ცამ, უდარდელი, გაშალა ფრთები.
დაბერდა თმაში ათასი ღერი,
ათასი დამაქვს, ბეჭებით, ტვირთი.
ძაღლი აშინებს ზმანებას ღრენით,
ქუჩა მეორე ქუჩისკენ ილტვის...
საათის დადის ისარი თავში,
ფიქრით ხეტიალს არ უჩანს ბოლო.
შიშველ ბეჭებზე ნაწნავებს გავშლი,
ჩემთან არ მოვა არავინ ოღონდ.
ლექსის მწერალი მოკლული ნახეს,
ცივ სხეულს ჭაღზე იჭერდა, სტროფი...
წამით, სამყაროს დუმილი გახევს,
გულს აუჩუყებს ამ თავის მოკვლით...
ბალდახინს მოაქვს სხეული შვებით,
ქალაქი ხალხის ზვირთებად ღელავს,
სიკვდილს თავდახრილ მონებად ვხვდებით
გვალვიან ზაფხულს გაურბის ყველა...
ავტორი: მარიამ მელიქიშვილი
