აღალდი, სუფთა - ზამთრის ველივით, შრიალებს ღამით თუ ღელავს დღისით. მარადის ფიქრობს, რომ ყოველივე იწყება მისით, თავდება მისით! galaktion tabidze qagaldi poezia...
დაეტყო კიდეც ქარებს ქარობა, როცა მტრობაა და ედგარობა, სანთელო, გარხევს ღამის ფიქრები, მაგრამ შენ მაინც ნუ ჩამიქრები, galaktion tabidze qarebs qaroba poezia...
როდესაც ვუცქერ მე შენს თვალთა უძირო ლაჟვარდს, როცა თვალი თვალს უსწორდება ისე, შემთხვევით, დატოვებული, შორი კუთხე მომაგონდება, მოგონებები თვალწინ რბიან სევდიან...