ი სევ აკვნესებ გულს შენგან რჩეულს.. ს ევდას ატარებ ცრემლით დაღალულს, ე ს შემოდგომაც ჩამოჰგავს წლეულს ვ ნებაატეხილს, კოცნით დანაღმულს....

[center] შენ რომ არ იყო, რა აზრი აქვს მაშინ ამ ჩემს სიცოცხლეს? თვალდახუჭული დაგიკრეფდი ბაღში გვირილებს და ზღაპრულ ღამის შადრევნებთან მოვკლავდი წუთებს......

შენ გალაღებულს, ბედისგან რჩეულს.. გიჭვრეტენ მუდამ ათინათები......

შენ ჩემო მიწავ მოწყენილო ბარაქიანო არ დაწერილო პოეტის ლექსო ისევ ართქმულო, ქართულო ზეცავ მადლიანო ნისლად ქცეულო გადახვეწილო სამშობლოს გულო მუდამ წყლიანო.....

Не думаю, что я нуждаюсь в тебе, Весеннее тепло согреет меня... Я создаю правила и разрыв, Потому отделил вас от меня....

merab saluqvadze mxolod shen მალე დადგება ის სუსხიანი ცივი ზამთარი იმ მონატრებას გადაპენტავს თოვლის ფიფქები, მე გაგიხსენებ, თვალში ცრემლებით ჩაფიქრებული და...

შენ ისე შორს ხარ, რომ სუნთქვა მიჭირს, და ამ სიშორემ გული დაფლითა, აწ ქარტეხილებს ავედევნები, რომ გული ტრფობით უფრო დაიწვას....

თუ მყავხარ, მართლა უნდა მყავდე, მინდა შენს ოცნებას ვგავდე, გვერდით არა, უფრო ახლოს უნდა მყავდე, შენს ფიქრებს მეც უნდა ვხედავდე,...

მე შემიძლია შევცვალო აზრი, ლექსად ვაქციო ფიქრები წამში, მე შემიძლია ღიმილი მაშინ, როდესაც სევდა განწყობას მაცლის....

მიყვარხარ... მინდიხარ... ოდესმე მიხვდები, იცვლები და მაინც უზომოდ გიხდები......