დრო გადიოდა... ვიღაც ტიროდა.. მოგონებებიც, სადღაც ქრებოდა.. შენ იყავ უტყვი... და შენ თვალებში ჩემი წუხილი ი რ ე კ ლ ე ბ ო დ ა....

შენ სხვისი ხარ, ჩიტბატონა, სხვისი, მაგრამ ჩემი არა, მზე ღრუბლებში შემატოვა, სხვას ყვარობს და მე კი არა....

ნაბიჯ-ნაბიჯ, ნელა-ნელა, შენზე ეჭვი მეპარება, სად ხარ, ჩემო ბედისწერავ, შენი სითბო მენატრება....

ოღონდ დამიძახე, შენ არ გალოდინებ, თუგინდ გადმიდგნენ დედა და მამა, ღამეს დაელოდე, მთვარე ამოვიდეს და მოსასვლელ გზას ადვილად ნახავ....

მიყვარხარ და შენ ხარ ჩემი მოგონილი ამბავი, მიყვარხარ და შენ ხარ ყველა საოცნებო ზღაპარი. მიყვარხარ და შენ ხარ ჩემი გზა, ბილიკი სავალი....

როგორ გელოდი როცა გიხილე, გვიან განათდა დილა უჩვევი, გვიან ვიგრძენი შენი სითბო და შენი ალერსის მძიმე წუთები......

სხვას ვერ მოვუხდები, მხოლოდ შენ გიხდები, კართან მოგადგები საქორწინო ეტლით, განა არ ვიცი, რომ ჩემი არ იქნები, მაინც მიყვარხარ და მაინც შენ ერთს გეტრფი....

წამო გავიპაროთ მე და შენ ოცნების კოშკები ავაგოთ, ჩავჭიდოთ ერთმანეთს ხელები სიხარულს, სიყვარულს, ვუმღეროთ.....

შენ მე დამშორდი, თუმც შენი ნებით არ გადაგიდგამს შენ ეს ნაბიჯი, შენ მე დამშორდი, ასე ისურვე მაშინ მოჰკალი ჩემი სათქმელი.. merab saluqvade shen me damshordi...

შენ ისევ ისეთი, ვნებისგან გახელდი.. მე ისევ ასეთი, შენს მკლავებს დავნებდი.....