ცივ საწოლში ძველ სიყვარულს სძინავს, ღამე, სადღაც გაპარულა მთვარე, დღეს ის ქალი, ნუთუ აღარ გიყვარს? შენ რომ სევდა ჩამოაცვი ტანზე....

დაუთოვია მთებზე ფანტელებს, ჩემს გულის ძგერას ასე ვიყუჩებ, ვხატავ ოცნებებს ვმარცვლავ სტრიქონებს, მაგრამ უცნობ ქალს ვეღარ ვიხსენებ......

ნეტავ შენს ახლოს მამყოფა, შორიდან გითვალთვალებდი, რომ მხოლოდ შენთვის მეცქირა ე, მაგ თაფლისფერ თვალებში....

ოდეს გაზაფხულს მოვპარო მზერა შევინავარდო ფრთების თარეშით, მესმოდეს ყურში სიმთა წყნარ ჟღერა, ტკბილი დუდუკის სევდის ჰანგები.. merab saluqvadze salukvdze idumali...

შენს ბაგეზე, თვით ყვავილმა გაიღიმა, თავად ვარდმა გისახსოვრა სახელი. ცას მშვენება, თაიგულად დაუკრიფავს სილამაზედ დაგფენია თვალებში. witur gogonas shens bageze...

– მოვა არ მოვა მოვა – მე ვუთევ ღამეს ფიქრებს, წყვდიადი თითქოს კვდება, ან იბადება ისევ განთიადების წყება.....

ქალი ქალი ქალია, მაგრამ სათუთი მის ანგელოზთა დიდი სამყარო, ქალი ნაზია თუკი დაუთმობ გადაგყვება და ლუკმას გაგიყოფს....

მე რად მინდა ავბედითი სიყვარული, ვერ ავიტან მოჩვენებით სითბოს, გადაჰყვება მოგონებებს სინანული.. და შემრჩება იყო, არა იყო!...