ჩემსკენ მომართული თვალით ცრემლიანით მიმზერ განაბული.. ვეღარ დაივანებს ჩემში შენი გული ვნებით გათანგული....

რატომ მეგონა გულით მეძახდა, მასთან შეხვედრა, რად დავიჟინე? გადმო ამ ღამით ჩემ ეზო-კარსა, თორემ ამაღამ ვერ დავიძინებ....

ცა როგორც ნაჭდევს ლოყაზე ნარჩენს შეჰყურებს მთვარეს და სუნთქვა უჭირს, ვიღაცამ ხელი თუ ჩაყო სულში და ამომხაპა ტანიდან მუჭით!.....

რატომ იცვლებიან ადამი-ანები, რატომ შეუმოსავთ თავი დიადემით, ფიქრი გამიჩინეს ოხერ-ტიალები, სულში დამიტოვეს ბასრი იარები....

რატომ შეეხე გულს სევდიანს, ასე ძალუმად? რად შეახსენე თავი შენი სულის აკორდებს? მე თუკი მოვალ,შენთან მოვალ, ჩუმად, მალულად, როცა მაისი ნუშის კვირტებს ტუჩზე...