რატომ შეეხე გულს სევდიანს,
ასე ძალუმად?
რად შეახსენე თავი შენი
სულის აკორდებს?
მე თუკი მოვალ,შენთან მოვალ,
ჩუმად, მალულად,
როცა მაისი ნუშის კვირტებს
ტუჩზე აკოცებს.
როცა ასხლეტილ სხივებს მთვარე
თმებად დაიფენს,
როცა სიზმრებად ამიკენწლავს
ღამე საფიქრალს,
როცა ზამთარი თეთრ ფანტელებს
ფეხქვეშ გაიდებს,
როცა წვიმები მონატრებას
ცრემლად აკრიფავს.
...და როცა მოვალ,გევედრები,
ნუღარ გამრიყავ!
ასე ძალუმად?
რად შეახსენე თავი შენი
სულის აკორდებს?
მე თუკი მოვალ,შენთან მოვალ,
ჩუმად, მალულად,
როცა მაისი ნუშის კვირტებს
ტუჩზე აკოცებს.
როცა ასხლეტილ სხივებს მთვარე
თმებად დაიფენს,
როცა სიზმრებად ამიკენწლავს
ღამე საფიქრალს,
როცა ზამთარი თეთრ ფანტელებს
ფეხქვეშ გაიდებს,
როცა წვიმები მონატრებას
ცრემლად აკრიფავს.
...და როცა მოვალ,გევედრები,
ნუღარ გამრიყავ!
