ჭოლა

დღეს ნელის და ჭოლას ქორწინების მეათე წლისთავია, მეათე მაგრამ რაღაც ისეთი უსიამოვნო, დედამისი ეუბნება _ რა იყო რა ხასიათზე ადექი, ან ამ ბავშვებისგან რა გინდა, ამათ რა დაგიშავეს_ ის კი ვითომ ვერც იგებს დედის ლაპარაკს და გულმოდგინებით უბარტყუნებს თავის ბავშვებს. _ რა გინდა გოგო ამათ რა დაგიშავეს. ბოლომდე გინდა გაუფუჭო ნერვები? რატომ სცემ ამათ გეკითხები დედა რატომ._ ერთ ხანს ჩერდება, ნელი, მერე დაჯდება ლოგინზე, ხელები თავსი აქვს ჩარგული და ცოტაოდენი ფიქრის შემდეგ ბღავილი აღმოხდება. ესე აკეთებს ყოველთვის როცა ჭოლა მიდის სახლიდან, რაღაც საქმეს იმიზეზებს არადა ნელიმ ძალიან კარგად იცის რომ ვიღაც ყავს, თან მიდის დიდ რუსეთში, წავა დაიკარგება რამოდენიმე ხანი და ღმერთმა იცის როდის დაბრუნდება ჭოლა. ამ ხნის განმავლობაში კი ნელი საკმაგოდ გვარიანად აწრთობს შვილებს ცემაში.
ხასიათი უფუჭდება ზოგადად და ქმარზე გამწარებული ამათზე იყრის ჯავრებს. ესენი კი მთელი თავისი სულით და ხორცით განიცდიან მამის წასვლას და დედის საქციელს, მაგრამ დედა ამ დროს სრულიად გარდაიქმნება და ყოველგვარი დედობრივი მოვალეობის მაგივრად რაღაც სხვა, შეურაცხადი ხდება. _ არაფრის გაგონება არ მინდა, გესმით არაფრის._ იძახის ხმამაღლა და თან სიგარეტს ეწევა ღრმა ნაპასებით. _ დედა შენ ესე თუ გააგრძელე იცოდე გარეკავ სულ მთლად._ ცოტა არ იყოს ნელის დედაც განიცდის ამ ყველაფერს მაგრამ არ იმჩნევს უფრო ძლიერი ქალი ჩანს. _ რა გინდა დედა? კი არ გავრეკავ გარეკილი მაქვს უკვე ხომ ხედავ?_ შემდეგ ისევ სიჩუმეა ოთახში. გარეთ წვიმს, თავს იკლავს, ნელი ფანჯარაში იყურება და რაღაცნაირად უნდა რომ ადგეს და გავიდეს გარეთ წვიმაში, თან ფეხშიშველა. უნდა რომ დასველდეს სულმთლად და ჩამოირეცხოს თავის დარდი. სევდიანი იყურება გარეთ თან ჭოლაზეც ფიქრობს და იღლება კიდეც ამდენი ფიქრით, მერე რაღაცნაირად ესე სევდიანს ჩაეძინება სარკმელთან. ნაზი სახე აქვს, სათნო, ოღონდ ცოტა დაღლილი, თითქოს შეშლილი, სახეზე ოდნავ ღიმილი დასთამაშებს. დედა უყურებს, ეცოდება და თან თითქოს ეშინია არ შეიშალოს თავის ერთადერთი გოგო. მერე პირჯვარს გადასახავს და ღვთისმშობელს სთხოვს შვილის დამშვიდებას და ჭოლას დაბრუნებას.


გუშინ და დღეს.


-ყურადღება ! ყურადღება! პრაღა-თბილისი რეისი, ჩამოსულია- (ერთს ისევ იმეორებს, შემდეგ კიდევ იმეორებს ოპერატორი.) მერე ცოტა დაძაბულობა. არ ვიცი, ყოველ შემთხვევაში იმ ასიდან ათი კაცის გამოკლებით შეიმჩნეოდა უფრო მეტი დაძაბულობა ალბათ. მერე ცოტა პაუზა და დიდი მოუსვენრობა, ცოტა ქაოსი, ალიაქოთი, ბევრი სიგარეტი, ბევრი კვამლი, ღრმა ნაპასები და პირველი ღია კარი ჩამოსულების. აჩქარებული ნაბიჯები და დიდი ჩანთები, დიდ როლიკებზე. ბევრი ცრემლები სახეზე, მომღიმარ სახეზე, ზოგის მომღიმარ და ზოგის მოღუშულ სახეზე. გინახიათ ადამიანი ერთ დროულად ტიროდეს და იცინოდეს კიდეც?


სამკვიდრო მოკლებული ანგელოზები

მამა! მამა! _ სხავადასხვა მხრიდან მესმის რამოდენიმე ბავშვის ხმა, რომლებიც მეძახიან და რაღაც ისეთი გახარებული თვალებით მიყურებენ. მე ცოტა უცნაური გამომეტყველებით გამოვდივარ შენობიდან და იქვე ახლოს ეზოში ვჩერდები, შემდეგ ტელეფონს ვიღებ და ორიოდე წუთით ვლაპარაკობ. მობილურზე საუბრის შემდეგ ვდგები, სიგარეტს ვიღებ ვეწევი. შემდეგ საათს დავხედავ. ერთ ადამიანს ველოდები რომელმაც უნდა დამაკავშიროს ერთ საქმეზე ამ დროს ქალი გამოდის შენობიდან გარეთ და მთხოვს რომ სიგარეტი გადავაგდო, რადგანაც როგორც თვითონ აღნიშნავს ბავშვები იგივე საქციელით მომბაძავენ.


დიდი თეთრი ველი (ისტორიული ნოველა)


თეთრი ხე გამოჩნდა,კარგად არ ჩანდა ნისლში,თეთრ ნისლში. მაშინ გადავწყვიტე ახლოს მივსულიყავი ხესთან,თეთრ ხესთან, მივედი და მომეწონა ფერი,ხის ფერი, თეთრი ხის, თეთრ ნისლში დამალული,რომ იდგა, თითქოს მარტო იყო, მაგრამ ძალიან ლამაზი თეთრად მორთული იდგა დიდ ტრიალ მინდორზე და დავიწყე ფიქრი,რომ რატომ იდგა ის მარტო თითქმის,ლამაზ მინდორზე ლამაზად ერთი ხე,თეთრ ნისლში გსხვეული.ფიქრი გაგრძელდა ,რადგანაც მოვინდომე უფრო მეტად მეფიქრა ლამაზ თეთრ ხეზე თეთრ ნისლში,დრო სადღაც წავიდა იმ ნაშუადღევის თეთრ ნისლში და საღამოს დარდი ჩამოდგა.ცოტა აცივდა,რადგანაც მოუნდა ფიფქი ცას და დაეწია დედამიწას იმ თეთრ მინდორზე.


მე და ირმა (ტრაგი-კომედია)

მე ვერანიკა ვარ, ვე-რა-ნი-კა. ცოტა უცნაური სახელი მაქვს ხომ? მაგრამ ალბათ ლამაზი. მეთვითონაც არ ვიცი რათ დამარქვეს ეს სახელი ჩემმა მშობლებმა 1942 წელს ერთ-ერთ საკონცენტრაციო ბანაკში გაჩენისას, და მასშემდეგ ჩემი მშობლები აღარ მინახია და არც ის ვიცი რა ბედი ეწიათ მათ. აი მეკი ვიცი რა ბედი მეწია და ისიც ვიცი ვინ არი ჩემი შვილი, მაგრამ მგონი მე არ მეკუთვნის ცალკე ცხოვრობს ცოლ-შვილთან და მგონი ისინიც არ იცნობენ ერთმანეთს რადგანაც სამსახურიდან


ფრენა-ნასწავლი სიყვარულის ობიექტი

ერთი ადგილის ერთ-ერთი ქუჩა, სადაც ერთმანეთის თანმიმდევრობით განლაგებულა მაღალ სართულიანი საცხოვრებელი კორპუსები, ქუჩაში მოსიარულე ხალხი ფუსფუსებდა შიგადაშიგ და ხან შეუწყვეტლივ, დროის მიხედვით გამოჩნდებოდნენ. იქვე რაღაც მოზრდილი ფუფულა საგანი ეგდო კორპუსის ძირში, რაღაც თეთრი საგანი, თეთრ გამჭირვალე პარკში შეფუთული , მას ვერც ერთი გამვლელი ვერ ამჩნევდა, ყველა თავისთვის იყო რაღაცაზე გართული, ზოგს სადღაც ეჩქარებოდა , ზოგი რაღაცაზე ესაუბრებოდა ვიღაცას, ის საგანი კი ფიქრობდა, რატო ვერავინ ამჩნევდა ესეთ თეთრ და ესეთ ფუმფულას.~


გიო

ლამაზი ქალის თითები მაგიჟებს, თან იმ თითებით რაღაცას რომ მანიშნებს, არა, უფრო თვალებით , თვალებით მანიშნებს, დახატული თვალებით, არა, ჩაკრასკული კი არ აქვს, უბრალოდ თვითონ რომ არი დახატული, ბუნებისგან და ღვთისგან, აი ის თვალები მაგიჟებს, ის თითები, ის ტუჩები, სულ ჩუმად რომ არი და ოდნავი ირონიული ღიმილით რომ გიღიმის, შენზე მიხვედრილს, გაგიჟებულს რომ გეალერსება მოუსვლელად გეალერსება, თვალებით ისევ გიღიმის და ლამაზი თითებით ყავას სვამს, ხშირად ან ხანდახან, აი ის თითები მაგიჟებენ ყოველთვის , ის კი ისევ რომ ყავას სვამს, ხშირად ან ხანდახან. აი ეგ თითები მაგიჟებენ...