ჭოლა




დღეს ნელის და ჭოლას ქორწინების მეათე წლისთავია, მეათე მაგრამ რაღაც ისეთი უსიამოვნო, დედამისი ეუბნება _ რა იყო რა ხასიათზე ადექი, ან ამ ბავშვებისგან რა გინდა, ამათ რა დაგიშავეს_ ის კი ვითომ ვერც იგებს დედის ლაპარაკს და გულმოდგინებით უბარტყუნებს თავის ბავშვებს. _ რა გინდა გოგო ამათ რა დაგიშავეს. ბოლომდე გინდა გაუფუჭო ნერვები? რატომ სცემ ამათ გეკითხები დედა რატომ._ ერთ ხანს ჩერდება, ნელი, მერე დაჯდება ლოგინზე, ხელები თავსი აქვს ჩარგული და ცოტაოდენი ფიქრის შემდეგ ბღავილი აღმოხდება. ესე აკეთებს ყოველთვის როცა ჭოლა მიდის სახლიდან, რაღაც საქმეს იმიზეზებს არადა ნელიმ ძალიან კარგად იცის რომ ვიღაც ყავს, თან მიდის დიდ რუსეთში, წავა დაიკარგება რამოდენიმე ხანი და ღმერთმა იცის როდის დაბრუნდება ჭოლა. ამ ხნის განმავლობაში კი ნელი საკმაგოდ გვარიანად აწრთობს შვილებს ცემაში.
ხასიათი უფუჭდება ზოგადად და ქმარზე გამწარებული ამათზე იყრის ჯავრებს. ესენი კი მთელი თავისი სულით და ხორცით განიცდიან მამის წასვლას და დედის საქციელს, მაგრამ დედა ამ დროს სრულიად გარდაიქმნება და ყოველგვარი დედობრივი მოვალეობის მაგივრად რაღაც სხვა, შეურაცხადი ხდება. _ არაფრის გაგონება არ მინდა, გესმით არაფრის._ იძახის ხმამაღლა და თან სიგარეტს ეწევა ღრმა ნაპასებით. _ დედა შენ ესე თუ გააგრძელე იცოდე გარეკავ სულ მთლად._ ცოტა არ იყოს ნელის დედაც განიცდის ამ ყველაფერს მაგრამ არ იმჩნევს უფრო ძლიერი ქალი ჩანს. _ რა გინდა დედა? კი არ გავრეკავ გარეკილი მაქვს უკვე ხომ ხედავ?_ შემდეგ ისევ სიჩუმეა ოთახში. გარეთ წვიმს, თავს იკლავს, ნელი ფანჯარაში იყურება და რაღაცნაირად უნდა რომ ადგეს და გავიდეს გარეთ წვიმაში, თან ფეხშიშველა. უნდა რომ დასველდეს სულმთლად და ჩამოირეცხოს თავის დარდი. სევდიანი იყურება გარეთ თან ჭოლაზეც ფიქრობს და იღლება კიდეც ამდენი ფიქრით, მერე რაღაცნაირად ესე სევდიანს ჩაეძინება სარკმელთან. ნაზი სახე აქვს, სათნო, ოღონდ ცოტა დაღლილი, თითქოს შეშლილი, სახეზე ოდნავ ღიმილი დასთამაშებს. დედა უყურებს, ეცოდება და თან თითქოს ეშინია არ შეიშალოს თავის ერთადერთი გოგო. მერე პირჯვარს გადასახავს და ღვთისმშობელს სთხოვს შვილის დამშვიდებას და ჭოლას დაბრუნებას.
თითქოს ყოველი დღე ერთმანეთს გავს. უფრო მეტიც, იმის მაგიერ რომ დაწყნარდეს ნელი, უფრო სასოწარკვეთილებაში ვარდება. ამ ბოლოდროს დალევასაც იწყებს და უფრო აუტანელიც ხდება, მერე ბავშვების გარდა დედასაც ეჩხუბება. დედა ხედავს როგორ ეცლება ხელიდან შვილი მაგრამ არ შეუძლია დახმარება. ნელი კი უფრო მეტად ვარდება დეპრესიაში. ერთ დრეს როდესაც ნელის დედა სურსათის საყიდლებიდან ბრუნდება შინ, ხედავს რაღაც სამედიცინო ქილას რომელიც ცარიელი გდია ძირს. _ ბეწვზე მოუსწრო. სასწრაფოს დახმარებით გამოაცალეს სიკვდილს ხელიდან_ იძახის ნელის ერთ-ერთი მეგობარი. _ ნეტა რა მაგრად ასხია მაგას გოგო, რა თავის მოკვლა, რის თავის მოკვლა, ჩემი ქმარი რომ..._ მაგის ქმარი რომ წავიდა მაგან სულ დაიკიდა ფეხებზე, მერე კიდე გათხოვდა მეორეთ. მერე მესამედ, ეხლა კი ხან ვინ უშვრება ხან ვინ. _ ყველა შენნაირი ძლიერი ხოარ იქნება გოგო რომ გახატია მთელი სამყარო._ ეუბნება თავის დაქალი. _ ხოო აბა რაა მარი მაგაზე ვიშალო ნერვები მეტი საქმე არ მაქვს რაა, მოსტ..ნიათ პატრონი, კაცი ტრიაპკაა, რომ იხმარ უნდა გამოცვალო კიარ უნდა გარეცხო, ხელახლა._ აუ შენ როგორ არ განაღვლებს არაფერი. გოგომ რამის თავი მოიკლა და შენ კიდე რეებზე ლაპარაკობ არ გრჩხვენია?_
დეპრესიის კიდევ მერამდენე დღემ გაიარა არ დაუთვლია ნელის მაგრამ თითქოს ცოტა ჩაწყნარდა და დამშვიდდა, ცოტა ხალისიც დაუბრუნდა და ბავშვებსაც აღარ ცემდა, სახეც დაუმშიდდა. _ აუ ნახე გოგო როგორი დამშვიდებულია ნელი. უეჭველი ვიღაც გაიჩინა რაა, თან როგორ იპრანჭება?. ისე კარგი კია ეს ოხერი, არა ესეთი გარეგნობა რომ მქონდეს მთელი დუნია ჩემი იქნებოდა. ან კიდე გოგო ქმარი როგორ ვერ უნდა დაიჭიროს კარგად ხელში ჩემამდე არ დადის._ აუ რეებს როშავ რა დაითრია რის დაითრია. ქალია და უბრალოდ თავს უვლის._
როდესაც ესენი ჭორიკნობით იყვნენ გართული და ნელიც სევდა მივიწყებული იჯდა თავის სახლში და ბავშვებს ასაუზმებდა, ამ დროს სრულიად მოულოდნელად ჭოლამ შემოაღო კარი. გაშტერებულები უყურებდნენ ერთმანეთს. ჭოლა არ იძვროდა ადგილიდან, კარების შესასვლელში იდგა და ნელის უყურებდა. არც ნელი იძვროდა ადგილიდან და არც არაფერს ეუბნებოდა. იჯდა ესე გასუსული და უყურებდა ჭოლას. ჭოლამ დაარღვია უცბად მყუდროება. _ იცი მე დავბრუნდი, მომენატრეთ. _ ვხედავ. _ ღმერთო ეს რა წამომცდა. უცბათ გაურბინა თავში ნელის. თავს პირობა მისცა რომ აღარ დაელაპარაკებოდა საერთოდ, მაგრამ პირველივე სიტყვაზე დაარღვია პირობა. გაბუტული მართკლაც იყო და ამას ნამდვილად გამოხატავდა მაგრამ რამოდენიმე დღეში წყენამ გაუარა და ისევ ბედნიერი შეიქმნა. ბედნიერი სახით დააბიჯებდა გარეთ, მშვიდი გარემო ქონდა აშკარად, ირგვლივ კი ვიღაცეები ჭორაობდნენ ზოგი რას და ზოგი რას, ზოგი ამ გათახსირებულ კაცზე და ზოგი ამ პატიოსან ქალზე, _ მოდი მაზიანი დავდოთ რომ ესეც უღალატებდაო._ იძახდნენ. მაგრამ ნელის არ ანაღვლებდა ვინ რას იძახდა. თვითონ ხომ იყო ბედნიერი და სხვა რას იტყოდა ვის რად ანაღვლებდა. ჭოლა, აი ჭოლა კი მართლაც არ იყო სანდო კაცი. მაგრამ ნელი დაბრმავებული სიყვარუის გამო ვერ ხვდებოდა რა ექნა. რამდენჯერ გაუკეთა უკვე ესე ჭოლამ და რამდენჯერ აპატია უკვე მერამდენედ. და არავინ იცოდა კიდე როდის რა მოუვლიდა ჭოლას. არადა სიმშვიდე იყო ოჯაში აშკარად!
წვიმაა გარეთ ისევ თავს იკლავს, ძლიერი ჭექაქუხილია. დილაა. ჩექაქუხილის ხმა აღვიძებს ნელის. გვერდით გაიხედება და ჭოლა არ წევს. ახალი გათენებულია და კარგად არც ჩანს ოთახში სილუეტები. ქალი ფეთიანივით წამოხტება და შუქს ანთებს. ხედავს ლოგინზე წერილია და წერილზე მხოლოდ ერთი სიტყვა წერია. _ მაპატიე _ სახეს იხოკავს სიმწრისგან ქალი. მერე ბალიშს დაიდებს თავზე თითქოს თავს იხრჩობსო. ხროტინის ხმა გააღვიძაბს დედამისს, ისიც ფეთიანი წამოხტება და შვილს ნახულობ რა დღეშიც არი. ნეტა სულ არ ენახა.
მერე ისევ გაუთავებელი დეპრესია, ისევ ლოთობა და ისევ ცემა უმოწყალოდ ბავშვების. _ დედა ამათ რა დაგიშავეს, ამათგან რა გინდა რატომ სცემ ამათ._ შემეშვი დედა მე ვიცი ჩემი საქმის._ ეგერე სულ გარეკავ იცოდე და დაწყნარდი და დაიმშვიდე ნერვები. _ დედა შემეშვი რაა არაფრის გაგონება არ მინდა ადამიანი არ ხარ?_
მერე ერთ დღეს ნელის მეზობლები ერთი საკმაოდ წყნარი ოჯახი ცოლ ქმარი იღვიძებენ და ხედავენ რომ მათ სასტუმალთან ნელი ზის, გაწეწილი თმებით და დაყურებს მათ. ელდა ეცემათ ძალიან შეშინდებიან, და დაბნეულები შესცქერიან. ამ დროს ნელი თავს ძალას ატანს და ოდნავ ჩუმი სიტყვებით ეუბნება მათ. _ მოვა ჭოლა?_
მერე ის ისე ეჩვევა თავის დეპრესიას და უკვე რაღაც თითქოს შეშლილი გამომეტყველებით აღრც არავის აღარ ერიდება და თითქმის ყველას ეუბნება ერთი და იგივე კითხვას. _ მოვა ჭოლა? ხომ არ იცით როდის მოვა ჭოლა? _ ამ შეკიტხვაზე კი პასუხი არავის აქვს. ზოგი კი დამშვიდების მიზნით ეუბნება რომ აუცილებლად მოვა ჭოლა. _ ის კი სიხარულით ისევ იმეორებს, მოვა ჭოლა? მართლა მოვა?_
ეგ კი რატომღაც ზოგს ანაღვლებს და ზოგ არა ჭოლა მივა თუ არა. განსაკუთრებით მის ერთ დაქალს. _ ხომ ვეუბნებოდი დაიკიდე მეთქი, არ დამიჯერა_ ეს კი აქეთ ხან ვის ეკითხება და ხან ვის. მოვა ჭოლა? შვილებს აღარ სცემს არაქათი გამოელია. მაგრამ სამაგიეროდ ერთსა და იგივე კითხვებს სვამს ყოველთვის. მხოლოდ ერთს, მოვა თუ არა ჭოლა. ეგ კი მართლა არავინ არ იცის. მხოლოდ ღმერთის გარდა თუ დაბრუნდება როდესმე ჭოლა. ალბათ დაბრუნდება.

გურამ თოდაძე



Loading...


თეგები: ნოველა

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.