სამკვიდრო მოკლებული ანგელოზები



სამკვიდრო მოკლებული ანგელოზები_
მამა! მამა! _ სხავადასხვა მხრიდან მესმის რამოდენიმე ბავშვის ხმა, რომლებიც მეძახიან და რაღაც ისეთი გახარებული თვალებით მიყურებენ. მე ცოტა უცნაური გამომეტყველებით გამოვდივარ შენობიდან და იქვე ახლოს ეზოში ვჩერდები, შემდეგ ტელეფონს ვიღებ და ორიოდე წუთით ვლაპარაკობ. მობილურზე საუბრის შემდეგ ვდგები, სიგარეტს ვიღებ ვეწევი. შემდეგ საათს დავხედავ. ერთ ადამიანს ველოდები რომელმაც უნდა დამაკავშიროს ერთ საქმეზე ამ დროს ქალი გამოდის შენობიდან გარეთ და მთხოვს რომ სიგარეტი გადავაგდო, რადგანაც როგორც თვითონ აღნიშნავს ბავშვები იგივე საქციელით მომბაძავენ. მე ვაგდებ სიგარეტს. ამ დროს მოდის ქალბატონი ვისაც ველოდები შენობის ადმინისტრატორს და ცოტაოდენი გასაუბრების შემდეგ ვათანხმებთ როდის უნდა გადავიღო ჩემი ჩაფიქრებული ვიდეო რგოლი. საუბრის დროს, ძიძას ბავშვები გამოყავს ეზოში საუზმის შემდეგ. ისინი იქვე ჩემგან შორიახლოს თამაშობენ. თან მე მაკვირდებიან დაჟინებული მზერით. მე ვსაუბრობ შენობის ადმონისტრატორთან და სახეზე მეტყობა ცოტა უხერხული გამომეტყველება რომ მაქვს, ბავშვების დაჟინებული მზერის გამო. ამას ის ქალბატონიც ამჩნევს და ცოტა ღიმილნარევი სახით მესაუბრება. ამ დროს, ამ ბავშვებიდან ერთ-ერთი ალბათ ყველაზე თამამი, მიახლოვდება და თან მიღიმის ისეთი სახით რომ რაღაცის თქმას აპირებს და თან არ უნდა რომ მის ნათქვამს იგნორირება გაუკეთო და ცდილობს ისე თქვას თითქოს ეს პირველად ეთქვას. შემდეგ თვალებში მიყურებს თავისი დიდი თვალებით, ოდნავ ნორმაზე დიდი თავით, ოდნავ ნორმაზე მოკლე ცხვირით და როგორც იტყვიან ცოტა განსხვავებული ტუჩებით,(კურდღლის ტუჩს რომ ეძახიან)გამოთქვამს თავის ალბათ ერთადერთ საყვარელ სიტყვას, მა-მა. ცოტა დამარცვლით და ისევ მომჩერებია ახლა უკვე ოდნავ წყლიანი თვალებით და ცოტა ღიმილნარევი სიტყვებით იმეორებს მეორედ ეხლა უფრო სევდიანი, მა-მა მა-მა. ამ დროს მას სხვა დანარჩენი ბავშვებიც უახლოვდებიან და მათი ასევე ცოტაოდენი დაკვირვების შემდეგ ისინიც ამავე სიტყვებით მომმართავენ. მა-მა მა-მა. მე ოდნავ ვიღიმი და ვაგრძელებ ქალთან საუბარს. ბავშვები არ მეშვებიან. შემდეგ ერთ-ერთს თავზე ვუსვამ ხელს. ვეფერები. მას უხარია და დიდ სითბოს ამჟღავნებს. იცინის და თან ხელზე მკოცნის. მეც ვიცინი და შემდეგ მეც ვკოცნი ბავშვს იმ ცრემლიან სახეზე . ბავშვი ცოტა მოსვრილია სახეზე, ცოტა ცინგლი აქვს და ძიძა ცდილობს რომ მოწმინდოს ცხვირი, ბავშვი არ ეპუება. მე ვეუბნები ძიძას რომ ისინი სულაც არ მაწუხებენ, მაგრამ მას მაინც შეყავს ისინი შენობაში. ბავშვები ჩემსკენ იხედებიან.ისევ იცინიან,იმ დაჟინებული და ოდნავ წყლიანი მზერით. მე ქალბატონი მელაპარაკება ისევ იმ გადაღების თაობაზე,მაგრამ ბოლო რაღაც ნათქვამს კარგად ვერ ვიგებ,ფიქრებში ვარ. მერე ვერკვევი ისევ. ალბათ ამას ქალიც ხვდება ოღონდ არ შეიმჩნია,რამოდენიმე წუთის საუბრის შემდეგ შევთანხმდით როდის უნდა მივსულიყავი. წამოვედი, დავემშვიდობე ქალს და წამოვედი. გზაში ძალიან ჩავფიქრდი,სიგარეტს მოვუკიდე,იქვე ავტობუსის გაჩერებასთან გავჩერდი. გვერდით ახალგაზრდა ქალი იჯდა პატარა ბავშვით ხელში. უკმაყოფილო სახით შემომხედა. მივხვდი რაც უნდა გამეკეთებინა და გადავაგდე სიგარეტი.
იმ დღეს ძალიან უგუნებოდ შევიქმენი. მერე დიდხანს გამყვა ის ბუნება. რამოდენიმე დღის შემდეგ დათქმულ დროს უნდა წავსულიყავი გადასაღებად იმ ბავშვების. მაგრამ არ წავედი. არ ვიცი რატომ მაგრამ არ წავედი,.არ ვიცი,ალბათ წავალ როდესმე,მაგრამ მანმადე ჯერ მათი სევდიანი და წყლიანი ბრიალა თვალების ფერი უნდა დამავიწყდეს,რომლებიც მეუბნებოდნენ დაჟინებული მზერით. მამა! მამა! მე შენი შვილი ვარ,სამკვიდრო მოკლებული,შენი შვილი.


გურამ თოდაძე



Loading...


თეგები: ნოველა

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.