პაულ ცელანი - სიმღერას ფიჭვზე

თავსაფარი, თუნდაც ვიწრო, რათა მასში გამოკრული, გადავინახო
ახლა, როცა შენ ტირილს სწავლობ, სივიწროვე იმ სამყაროსი,
რომელიც აღარ ამწვანდება, ჩემო შვილო, შენი შვილისთვის".
მდიოდა, დედავ, როგორც სისხლი, შემოდგომა, და მწვავდა თოვლი:
გულს დავეძებდი, რომ მეტირა, მაგრამ მხოლოდ იმ ზაფხულის სუნთქვას ვპოვებდი.
როგორც შენ, ისიც ისე იყო.
როცა ცრემლმა მომაკითხა, მოსასხამს ვქსოვდი.