ცელანი პაულ



ღვინითა და აღმაფრენით,

ღვინითა და აღმაფრენით,
ორივესგან დავკარგე თავი:

მე მივქროდი თოვლში, გესმის,
მივქროდი ღმერთთან ერთად,
მის შორი-ახლოს, მღეროდა იგი,
უკანასკნელად
ვჯირითობდით
ადამიან-ბარიერებს ზემოთ.

თავს ხრიდნენ ისინი,
და მაღლიდან მომდინარე ჩვენს ხმას ისმენდნენ,
წერდნენ ისინი,
ამ ყველაფერს მაღალფარდოვნად
თან არასწორად განმარტავდნენ
ერთ-ერთ თავიანთ მონოლოგში.

თოლი მოვიდა

თოვლი მოვიდა, ჩამობნელდა. უკვე თვე არის
ან იქნებ ორიც, რაც მონაზვნის მოსასხამში გახვეულმა შემოდგომამ
მეც მომიტანა, როგორც წერილი, ხმელი ფოთოლი უკრაინის დაღმართებიდან:
წარმოიდგინე, მეათასედ ჩამოზამთრდა უკვე აქაც კი,
უფართოესი ნიაღვრებით ნარეცხ მხარეში,
ნაჯახებით კურთხეული ნიაღვრებით იაკობის ციური სისხლის...
ო ეს ყინული იმქვეყნიურ სიწითლეთა - მასზე გასვლას ცდილობს ჰეტმანი
თავისი რაზმით ჩაბნელებულ მზეთა ჩრდილში... ჩემო შვილო, ეჰ, თავსაფარი,
რათა გავეხვე, როცა ირგვლივ ჩაჩქანები იელვარებენ
და იჭრიალებს ვარდისფერი ყინულის ხორგი,
თოვლის მტვერივით განიბნევა როდესაც ჩონჩხი
მამაშენისა, გაქელავენ როცა ჩლიქები

სიმღერას ფიჭვზე...

თავსაფარი, თუნდაც ვიწრო, რათა მასში გამოკრული, გადავინახო
ახლა, როცა შენ ტირილს სწავლობ, სივიწროვე იმ სამყაროსი,
რომელიც აღარ ამწვანდება, ჩემო შვილო, შენი შვილისთვის".
მდიოდა, დედავ, როგორც სისხლი, შემოდგომა, და მწვავდა თოვლი:
გულს დავეძებდი, რომ მეტირა, მაგრამ მხოლოდ იმ ზაფხულის სუნთქვას ვპოვებდი.
როგორც შენ, ისიც ისე იყო.
როცა ცრემლმა მომაკითხა, მოსასხამს ვქსოვდი.

სილურჯიდან
სილურჯიდან, ჯერაც თავის თვალს რომ ეძებს, მე ვსვამ პირველი.
შენს ნაფეხურებს ვეწაფები და მერე ვხედავ:
ჩემს თითებშორის ჩაიშალე, მარგალიტო, და შენ იზრდები.
ისე იზრდები, როგორც ყველა, ვინც დაივიწყეს.
შენ ჩაიშალე: სევდის შავი სეტყვისმარცვალი
ეცემა თავშალს, ერთიანად გახუნებულს მოფრიალე განშორებებით.
ტყუილად ხატავ გულებს მი ნაზე
ტყუილად ხატავ გულებს მინაზე: მდუმარების დიდი რაინდი
ჯარისკაცებს უხმობს უკვე კოშკის ეზოში.
ხეზე კენტად აღმართულა მისი დროშა - შემოდგომის ლურჯი ფოთოლი.
ლაშქარს ურიგებს გულგრილობის ჩალისღერებს, დროის ყვავილებს.
თმაში ჩიტებით, დაშვებული ხმლებისკენ მიდის.
ტყუილად ხატავ გულებს მინაზე: ღმერთი დგას ბრბოში.
აცვია პალტო, შენ რომ მხრიდან ჩამოგისხლტა სადარბაზოს ბნელ კიბეზე ერთხელ, ღამეში,
როდესაც კოშკი ცეცხლში იდგა, და ბოდავდი სხვებთან ერთად: უსაყვარლესო...
ვერც პალტო იცნო, არც ვარსკვლავებს არ ასძახა, მიყვებოდა მხოლოდ ფოთოლს, წინმოფრიალეს.
"ო ჩალისღეროვ", თითქმის ცხადად ჩაესმოდა, "დროის ყვავილო".

ნატურმორტი
სანთლის და სანთლის: ნთება და ნთება: სხივი და სხივი.
ხოლო იქვე, მათშორის: თვალი,ერთადერთი და დახუჭული.
წამწამებად დაშვებული პირველი ბინდი
ჯერარდამდგარი საღამოსი.
შენ კი უცხო ხარ აქ, მათშორის, შენ ხარ სტუმარი:
შენ უსინათლო ნარშავი ხარ,
საღამო კი კვლავ თავისას გეჩურჩულება -
ოღონდ შორიდან,
რათა დარჩეს დაუვიწყარი.
და კიდევ ესეც, სიყრუვეში გადაკარგული:
ბაგე,
რომელიც ქვად იქცა და ავდება ქვაში.
მას ზღვა ეძახის,
ზღვა, რომელიც თავის ყინულს აგროვებს წლობით.

ღვინითა და სიმარტოვით

ღვინითა და სიმარტოვით, ორივესაგან
რაც შემრჩა, იმით:
მივჯირითობდი თოვლში, გესმის? მივჯირითობდი
უახლოესი სიშორისკენ - ღმერთთან ერთად, მღეროდა იგი,
და ეს იყო
საბოლოო ჩვენი ჯირითი

ხალხისმიღმეთში.

ისინი კი იხრებოდნენ, როცა თავზემოთ
ჩვენი ფლოქვების ჩაესმოდათ ხმები, ისინი
წერდნენ, ცდილობდნენ
მოეთარგმნათ ჩვენი ჭიხვინი
და გამოეთქვათ
ხატოვანი სიტყვების ენით.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.