ზესკნელს და ქვესკნელს, დედამიწას, ვარსკვლავთა ქოროს,
ზამთარს და ზაფხულს, მწუხრის ჩრდილებს, ცისკრის ყაითნებს —
წარმავალობის სისასტიკე ბნელში ჩაითრევს,
რომ მისებური მონდომებით თრგუნოს და ქოლოს.
და სილამაზის სუფევასაც — უძლეველ კოლოსს —
დრო აბეზარი ძველებურად აღარ დაითმენს
და ფოთოლცვენის ულმობელი სიმუყაითე
შენს მშვენებასაც ჩამოაჭკნობს ბოლოს და ბოლოს.
მაგრამ მაინც მწამს, მობრუნდება ცისკრის ღვთაება
და გაზაფხული შემოდგომას შეედავება;
კვლავ დაირთვება სიყვარული ოქროს თავთავად,
სულს შეჭირვებულს დაეხსნება ხორცის კირთება
და ღვთაებრივი სრულქმნილების დასალანდავად
ეგ სილამაზე უკვდავებით დაგვირგვინდება...
