ჯოელ ჰარისი - ძმობილი მელია და ძმობილი კურდღელი ( ბიძია რიმუსის ზღაპარი )



ერთ საღამოს დედა დიდხანს ეძებდა თავის ბიჭს, ჯოელს, მაგრამ ვერც სახლში
ნახა, ვერც ეზოში. უცბად ბიძია რიმუსის ქოხიდან ხმა შემოესმა. შეიხედა ფანჯრიდან
და დაინახა, რომ ბიჭი გვერდით მოსჯდომოდა მოხუცს, თავი მხარზე მიედო და თვა-
ლებგაფართოებული უსმენდა.
ბერიკაცი კი უყვებოდა:
— სდია და სდია ძმობილმა მელიამ ძმობილ კურდღელს, კარგა ხანს სდია, ცდი-
ლობდა როგორმე დაეჭირა, მაგრამ კურდღელიც ათასნაირად ცდილობდა, რომ მე-
ლიას ვერ დაეჭირა.
— ჯანდაბამდის გზა გქონიაო, — თქვა ბოლოს მელიამ. სიტყვა დამთავრებული
არ ჰქონდა, რომ გაიხედა და რას ხედავს: გზაზე ჩამრგვალებულ-ჩასუქებული კურ-
დღელი გამოხტა და სკუპ-სკუპით მოკურცხლა.
— შენ ეი, ძმობილო, მოიცადე ცოტა ხანსო! — დაუძახა მელიამ.
— არა მცალია, ძმობილოო!
— შენთან საუბარი მწყურია, ძმობილო კურდღელოო!
— კარგი, მხოლოდ ახლოს არ მოხვიდე, სადაც დგახარ, იქიდან მელაპარაკე,
რწყილი მასევიაო! — გააფრთხილა კურდღელმა.
— გუშინ ძმობილი დათვი შემხვდა და ისეთი დღე დამაწია, კუდით ქვა მასრო-
ლინა: შენ და კურდღელი რატომ ვერა რიგდებითო, მეზობლები ხართ და ტკბილად
უნდა ცხოვრობდეთო. მეც შევპირდი, რომ შენ მოგელაპარაკებოდიო, — უთხრა მე-
ლიამ.
კურდღელს ვითომ ძალიან გაუხარდა, კეფა მოიქექა და ეუბნება:
— ძალიან კარგი, ძმობილო. ხვალ ჩემთან გამოიარე, ერთად ვისადილოთ. მართა-
ლია, ბევრი არაფერი გვაქვს, მაგრამ ჩემი ცოლი და შვილები მაინც გამონახავენ რამეს,
რომ გაგიმასპინძლდნენო.
— დიდი სიამოვნებითო, — დაეთანხმა მელია.
— აბა, გელოდებიო, — უთხრა კურდღელმა.
დაღონებულ-დასევდიანებული მივიდა შინ კურდღელი.
— რა დაგემართა, კაცო, — ეკითხება ცოლი.
— რა და, ძმობილმა მელიამ მითხრა, ხვალ სტუმრად გეწვევითო. ფხიზლად უნ-
და ვიყოთ, მოუმზადებლებს არ დაგვატყდეს თავსო, — ეუბნება კურდღელი.
მეორე დღეს ძამია კურდღელი და მისი ცოლი დილაადრიან ადგნენ, ბოსტანში
წავიდნენ, წამოიღეს კომბოსტო, სტაფილო, სატაცური და დიდებული სადილი გაამ-
ზადეს. უცბად ერთ-ერთი ბაჭია, რომელიც ეზოში თამაშობდა, ყვირილით გაქანდა დე-
დისკენ:
— ვაიმე, დედი, ბიძია მელია მოდისო!
მამამ სწრაფად წამოკრიფა თავისი შვილები და დასხა, თვითონ და მისი ცოლი კი
კართან გაჩერდნენ მელიას მოლოდინში.
ელოდნენ, ელოდნენ, მაგრამ მელია არ გამოჩნდა.
ცოტა ხნის მერე კურდღელმა ფრთხილად გაიხედა გარეთ. გაიხედა და სახლის
კუთხეში მელიას კუდის წვერს მოჰკრა თვალი. მაშინვე დაკეტა კარი, დაჯდა, თათები
ყურებს უკან შემოიწყო და დაამღერა:
სადაც ბაღ-ბოსტანია,
იქ კომბოსტოც ბევრია.
სადაც მელის კუდია,
იქ იქნება მელიაც.
დაამთავრა სიმღერა, შემოუსხდნენ სუფრას კურდღელი და მისი ცოლ-შვილი და
ისე ისადილეს, მელია არ გამოჩენილა. მერე კი ძამია ზღარბი მოვიდა და კურდღელს
უთხრა:
— ძმობილი მელია ბოდიშს იხდის: შეუძლოდ გავხდი და ამიტომ ვერ მოვედიო.
ძალიან გთხოვს, ხვალ სადილად მეწვიეო.
მზე კარგა შემაღლებულიყო, როცა კურდღელი წამოხტა და მელიას სახლისკენ
გაიქცა. რომ მიირბინა, ვიღაცის კვნესა შემოესმა. ოთახში შეიხედა და დაინახა, რომ
მელია თივთიკის საბანში გახვეულა, ჩამჯდარა სავარძელში და ძალზე მისუსტებუ-
ლი გამოიყურება.
მაგიდაზე კი ჯამისა და ბასრი დანის მეტი არაფერი იყო. რა სადილი, რის სა-
დილი!
— ძმობილო მელიავ, სადილად ქათამი ხომ არა გაქვსო? — ეკითხება კურდღელი.
— დიახ, ძმობილო, თანაც ვარიააო! — უთხრა მელიამ.
კურდღელმა გადაისვა ულვაშებზე თათი და ეუბნება:
— ძმობილო, კერძი უკამოდ ხომ არ მოგიმზადებია? ქათმის კერძს თუ კამა არა
აქვს, ისე, რაღაცა, ვერა ვჭამო.
გახტა კარში კურდღელი, შევარდა ბუჩქებში, ჩაჯდა და მელიას დაელოდა.
დიდხანს ცდა არ დასჭირვებია, რადგანაც მელიამ მაშინვე გადაიძრო თივთიკის
საბანი და გამოეკიდა.
კურდღელმა დაუძახა:
— ჰეი, ძმობილო! კამა, აგე, მანდ დავაწყვე, კუნძზე, მალე წაიღე, არ დაგიჭკნესო!
— და მოკურცხლა.
მელიამ, რა თქმა უნდა, იგი ვერ დაიჭირა.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.