ქეთევან ჭილაშვილი - მელაკუდა



მელაკუდა სოროსაკენ მიცუნცულებდა. გზაზე დათვი შეამჩნია, გულაღმა იწვა და კვნესოდა.
_ რა გაწუხებს, დათუნა? _ შეეკითხა მელაკუდა.
_ მუცელი მტკივა, _ უპასუხა შეწუხებულმა დათვმა.
_ მერე, რა მოგარჩენს?
_ შენ კი გაიხარე, მელაკუდავ! თუ დახმარება გსურს, ციყვთან გამეგზავნე, უებარი წამლები აქვს, _ სთხოვა დათვმა მელას.
_ ახლავე წავალ, _ უთხრა მელაკუდამ და გაცუნცულდა.
_ წავიდე თუ არა? _ შეყოყმანდა მელია გზაჯვარედინთან, _ აქედან ჩემი სორო ორ ნაბიჯზეა, ვიდრე ციყვთან ჩავალ და გამოვბრუნდები, ცხრაპირს გამოვიძინებ. მეც მტკენია მუცელი, მაგრამ არავინ შემიწუხებია.
მელიამ სოროსაკენ გაუხვია, შეძვრა შიგ, ფაფუკი კუდი თათქვეშ ამოიდო და ხვრინვა ამოუშვა.
დათვი კი უფრო წუხდა. მოუთმენლად გასცქეროდა გზას: მოვა მელაკუდა და მეშველებაო.
სად იყო და სად არა, ნაცარა კურდღელი გამოხტა, დათვთან წამოსკუპდა და თანაგრძნობით შეეკითხა:
_ რა გაწუხებს, დათუნი?
_ ვკვდები, ნაცარავ, ვკვდები!.. _ წაილუღლუღა დათვმა და კვნესას უმატა.
კურდღელმა გაიგო თუ არა დათვის ავადმყოფობა, მაშინვე ციყვის აფთიაქისკენ მოკურცხლა.
ციყვმა წამალი მწვანე ფოთოლში გაუხვია ნაცარას და თან ასწავლა, როგორ უნდა დაელევინებინა.
დათვმა დალია თუ არა წამალი, ტკივილი მაშინვე გაუყუჩდა.
_ ახლა ხომ კარგად ხარ, დათუნი? _ ჰკითხა ნაცარამ.
_ კარგად ვარ, ჩემო ნაცარავ, კარგად! უკვე მოვრჩი. ამაღამ შენი მოკეთეებით სტუმრად მეწვიე. ახლა კი ნუ დაიზარებ და ერთი მელაკუდას ამბავი შეიტყვე, ჩემი მიზეზით ცუდი ხომ არაფერი შეემთხვა? _ წუხდა დათვი.
კურდღელმა თვალის დახამხამებაში მოირბინა ტყე, მელაკუდა რომ ვერსად ნახა, სოროსთან მივიდა და დაუძახა:
_ მელაკუდავ, შინა ბრძანდებით?
_ რა გინდა, ნაცარავ? _ უკმეხად უპასუხა ნამძინარევმა მელიამ.
_ დათვმა გამომგზავნა, შეიტყვე, მელას ცუდი ხომ არაფერი შეემთხვაო, _ მიუგო კურდღელმა.
_ გულთმისანი ყოფილა, ფეხი ვიღრძე... კუდს გეფიცები, ძლივს მოვაღწიე სორომდე, _ საწყლად თქვა მელიამ და თვალებში თათი ამოისვა.
_ მაშ, ამაღამ დათვის წვეულებას ვერ დაესწრები?
_ რაო, წვეულება აქვს თუ?! _ სახე გაუბრწყინდა მელაკუდას.
_ დიდებული, დიდებული... _ გააზვიადა კურდღელმა.
_ მიუსვლელობა როგორ შეიძლება? ჭირშიც და ლხინშიც მეგობრებთან მიყვარს ყოფნა! _ თქვა მელაკუდამ და თათი ულვაშებზე გადაისვა.
მოსაღამოვდა თუ არა, მელაკუდამ ჯოხი მოიმარჯვა და კოჭლობით გასწია დათვისკენ.
დათვის ეზოში სტუმრებს თავი მოეყარათ.
_ მელაკუდას გაუმარჯოს, მელაკუდას!.. _ შესძახეს ერთხმად.
_ იცოცხლეთ, იცოცხლეთ! _ უპასუხა მელაკუდამ და სუფრას მიუჯდა.
_ მელაკუდავ, ძლიერ ვწუხვარ, ჩემი მიზეზით გეტკინა ფეხი! _ მეგობრულად უთხრა დათვმა, ყანწი ასწია და მელია დალოცა.
_ ძმა ძმისთვისაო, შავი დღისთვისაო~, _ თქვა ცბიერმა მელაკუდამ და სამადლობელი ყანწი გამოცალა.
ლხინი გაჩაღდა.
დათვმა ხის გადაჭრილ ძირს თათებით ტაპატყუპი აუყენა, კურდღლებმა კი ტაში შემოჰკრეს.
ტურამ წრეს ჩამოუარა და მელაკუდა საცეკვაოდ გამოიწვია.
მელაკუდას სულ გადაავიწყდა ფეხის ტკივილი~, ისე კოხტად გაუსვ-გამოუსვა, რომ ყველა ცეკვის გუნებაზე დააყენა.
_ აი, შე ეშმაკო, მიგიხვდი, რომ განგებ იგონებდი კოჭლობას! _ გადაუჩურჩულა ტურამ მელაკუდას. მელაკუდამ ულვაშებში ჩაიცინა. ტურამ ეს ამბავი კურდღელს გააგებინა, კურდღელმა _ დათვს, დათვმა _ სხვებს და ატყდა ერთი ამბავი.
მელაკუდას ის იყო წითლად დაბრაწული დედალი უნდა დაეთრია, რომ დათვის ბურდღუნი გაისმა:
_ აქ ყველა ჩემი მეგობარია, ამ ფლიდსა და გაიძვერას კი ახლოს არ გავიკარებო! _ თქვა და მელაკუდასკენ გაიწია.
სტუმრები ძლივს აჩერებდნენ გაბრაზებულ დათვს. მელაკუდამ იფიქრა, მასპინძელს თავს შევაბრალებო და მოკუნტული, კოჭლობით წავიდა ჭიშკრისაკენ, მაგრამ მელა უკან აღარავის მიუპატიჟებია...
ლხინი ისევ გაჩაღდა.
გაწბილებული მელაკუდა ხეს ამოეფარა, შორიდან უცქეროდა გამხიარულებულ სტუმრებს და ნერწყვისაგან იხრჩობოდა.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.