წყალი
წუნკალი ქალაქი
მენში, ხამანწკებიან შტატში; ხელები
სავსე ნავების
ეჭიდებიან კუნძულის ლოდებს,
დაცარიელდნენ მოსაწყენი
თეთრი სახლები
გორაკზე, როგორც
გამოწუწნული
ხამანწკები. ზღვა ზანტად სინჯავს
ასანთისებრი პლატინების
სიმაგრეს, ხოლო სპინინგი ითხოვს
მობილიზებულ ყურადღებას. ნეტა თუ
გახსოვს? ვისხედით კონცხის
ქიმზე, რომელიც სისხლისდენამდე
გამოცლილიყო დროისგან,
თუმცა
იყო სულ რაღაც ჩვეულებრივი
და რუხი კონცხი, ტალღებისაგან
ნაკოცნნალოკი, აქა-იქ
მწვანე
და, ტალღებისგან ნაკოცნნალოკი,
ფეხქვეშ ჩაგვეფშვნა
ფუმფულა ქაფი
ზღვამ შეითრია ტალღის ლასოთი
და შენ გესიზმრა იმავე ღამით,
თითქოს იყავი ზღვის ამორძალი
და თამაშობდი ღუზის
ჯაჭვით. ჩვენი სულები
ნეტა თუ, როგორც თოლიები, დაბრუნდებიან
იქ, როცა უკვე
წამოვროშეთ - "ცივია წყალი".
ათი წუთი
ორ ადგილიანი საწოლიდან
ზეწარი გამუდმებით ცურდება ქვემოთ.
რაც უფრო ჯიუტად ვასწორებ,
მით უფრო ჯიუტად ცურდება
ქვემოთ. აი
ასე ვიწყებ წოლას.
სხვებს აქვთ მიზანი,
ჩემი ვაგონი მიქრის არსაით.
ვიცი, ჩემი გზა ჩიხისკენ მიდის.
მაინც ვოცნებობ, ჩემმა ტყუილმა
სიმართლე მოისხას.
ერთხელ რაღაცამ მოუარა თავში დედაჩემს და ხუთი წუთის განმავლობაში
დაწვრილებით იხსენებდა ჩემს ერთ სიგიჟეს,
როცა უაზრო და სასტიკი ეგოიზმით შეპყრობილი
ვაფრთხობდი ყველას, ვინც ბედავდა ჩემთან მოსვლას,
განსაკუთრებით - ვინც ცდილობდა დახმარებას;
ყველას თავიდან ვიშორებდი;
მაგრამ როგორ შევუცვლიდი მიმართულებას
კომპასის ისარს, ასე
მგრძნობიარეს?
ბუნებრივია, აღარ შემრჩა თანამგზავრები.
ზოგჯერ კი ვხედავ,
ღამეული თვითმკვლელის მანქანა
როგორ იელვებს ბნელ ტრასაზე და ისევ ქრება.
ზოგჯერ ავსებენ მეგობარი გოგონები გამოლოცვილ სიცარიელეს,
ნერვებს მაწყვეტენ თავიანთი ახ¬ი¬რე¬ბე¬ბით,
გაშინაურებულობით;
დაკარგული სახეების სუროგატები,
მწივანა ხმები. ისინი ჩხავიან
"გიყვარვარ? გიყვარვარ?
ო, ბოდიში, საპნის ბუშტში გამოიკეტე,
ცოლი გდარაჯობს, ქიმერები საჭმელს გაჭმევენ,
ჩვენთვის კი, ჩვენთვის სიკვდილს ნატ¬რობ. მაგრამ ჩვენ ვართ ვამპირები,
უკვდავები, შეუცვლელები".
ისინი ზოგჯერ ქვავდებიან,
როგორც მანქანა შუქნიშანთან,
რათა ხალხმა გზა გადაკვეთოს.
მე სიტყვებში ვერ ვიპოვე ჭეშმარიტება,
თუმცა ვმუშაობ ყოველ ღამით -
ქვეცნობიერი ნათება ჩემში
თავისთვის ცდის და, როგორც წესი,ანაგვიანებს
ქაღალდს, რომლითაც ოჯახს ვინახავ.
ჩემი ხელები:
ორი დამფრთხალი, წინგაშვერილი ხელისგული,
თითქოს შიშით გიშორებდე, რომ არ დამცინო...
და ყველაფერი ემსგავსება ავტოციტატას:
ჩაბნელებული გვირაბის ბოლოს
მე შენ გთავაზობ ჩემს ხორცსა და შიშების გროვას.
"მთელი ღამე ვმუშაობდი", მე გეუბნები,
შენ კი მპასუხობ: "ტყუილია,
ათი წუთია გაღვიძებ და ძვრა ვერ გიყავი".
მამხიარულებს ეს პროცესი: როცა შიშველი
ვდგები და დინჯად, ნელნელა ვიცვამ.
ორმოცდახუთის
ზამთარი მმსჭვალავს
მე, ნიუიორკი
ბურღავს ჩემს ნერვებს:
მოვუყვები
დაღეჭილ ქუჩებს
და სად, სად წავალ
ორმოცდახუთის?
ყველა კუთხეში
ვხვდები მამაჩემს,
ცოცხალს, ჩემხელას.
მამა, მაპატიე
თუ რამ გაწყენინე,
როგორც მე ვპატიობ
მათ,
ვინც მაწყენინა!
სიონის მთაზე
არ ასულხარ, მაგრამ დატოვე
დინოზავრული
კვალი გზაზე,
რომელზეც ვდგავარ.
ჩვენ ვიყავით სამოთხეში
ჩვენ აქ ვიყავით სამოთხეში
სხვაგვარად როგორ უნდა გიყვარდეს?
სამი კვირაა, რაც ბუნება
დაფარულია ორთქლის ბურუსით,
როგორც სააბაზანოში სარკე.
ბორცვები, ძროხები, თრიების სორო,
ატლანტიკიდან გამორიყული...
მკის დროა უკვე,
უკვე ვუსტვენთ ბალახებიდან.
მეხმა მოწყვიტა მუხის ტოტი ერთტონიანი,
მაგრამ ის ჯერაც ათრთოლებს ფოთლებს
და იკლავს წყურვილს შუადღის შუქით,
როგორც ცოცხალი.
როგორ გავუძლოთ ამ ყველაფერს?
მოყოლებული თესლიდან ბზემდე
ტრაგედიებს არ ცნობს ბუნება.
საიდან მოდის შეშლილობა?
ალბათ აწმყოდან, რა თქმა უნდა,
რადგან ჩვენ აქ ვართ, აწმყოში, ის კი
წარსულით არის მოშხამული.
სამი წელია არ მსმენია, როგორ გუგუნებს
ატლანტიკური გაზეთი ქარში.
და რატომ გვიყვარს ერთი ქალი
უფრო მეტად, ვიდრე ქალები?
წუნკალი ქალაქი
მენში, ხამანწკებიან შტატში; ხელები
სავსე ნავების
ეჭიდებიან კუნძულის ლოდებს,
დაცარიელდნენ მოსაწყენი
თეთრი სახლები
გორაკზე, როგორც
გამოწუწნული
ხამანწკები. ზღვა ზანტად სინჯავს
ასანთისებრი პლატინების
სიმაგრეს, ხოლო სპინინგი ითხოვს
მობილიზებულ ყურადღებას. ნეტა თუ
გახსოვს? ვისხედით კონცხის
ქიმზე, რომელიც სისხლისდენამდე
გამოცლილიყო დროისგან,
თუმცა
იყო სულ რაღაც ჩვეულებრივი
და რუხი კონცხი, ტალღებისაგან
ნაკოცნნალოკი, აქა-იქ
მწვანე
და, ტალღებისგან ნაკოცნნალოკი,
ფეხქვეშ ჩაგვეფშვნა
ფუმფულა ქაფი
ზღვამ შეითრია ტალღის ლასოთი
და შენ გესიზმრა იმავე ღამით,
თითქოს იყავი ზღვის ამორძალი
და თამაშობდი ღუზის
ჯაჭვით. ჩვენი სულები
ნეტა თუ, როგორც თოლიები, დაბრუნდებიან
იქ, როცა უკვე
წამოვროშეთ - "ცივია წყალი".
ათი წუთი
ორ ადგილიანი საწოლიდან
ზეწარი გამუდმებით ცურდება ქვემოთ.
რაც უფრო ჯიუტად ვასწორებ,
მით უფრო ჯიუტად ცურდება
ქვემოთ. აი
ასე ვიწყებ წოლას.
სხვებს აქვთ მიზანი,
ჩემი ვაგონი მიქრის არსაით.
ვიცი, ჩემი გზა ჩიხისკენ მიდის.
მაინც ვოცნებობ, ჩემმა ტყუილმა
სიმართლე მოისხას.
ერთხელ რაღაცამ მოუარა თავში დედაჩემს და ხუთი წუთის განმავლობაში
დაწვრილებით იხსენებდა ჩემს ერთ სიგიჟეს,
როცა უაზრო და სასტიკი ეგოიზმით შეპყრობილი
ვაფრთხობდი ყველას, ვინც ბედავდა ჩემთან მოსვლას,
განსაკუთრებით - ვინც ცდილობდა დახმარებას;
ყველას თავიდან ვიშორებდი;
მაგრამ როგორ შევუცვლიდი მიმართულებას
კომპასის ისარს, ასე
მგრძნობიარეს?
ბუნებრივია, აღარ შემრჩა თანამგზავრები.
ზოგჯერ კი ვხედავ,
ღამეული თვითმკვლელის მანქანა
როგორ იელვებს ბნელ ტრასაზე და ისევ ქრება.
ზოგჯერ ავსებენ მეგობარი გოგონები გამოლოცვილ სიცარიელეს,
ნერვებს მაწყვეტენ თავიანთი ახ¬ი¬რე¬ბე¬ბით,
გაშინაურებულობით;
დაკარგული სახეების სუროგატები,
მწივანა ხმები. ისინი ჩხავიან
"გიყვარვარ? გიყვარვარ?
ო, ბოდიში, საპნის ბუშტში გამოიკეტე,
ცოლი გდარაჯობს, ქიმერები საჭმელს გაჭმევენ,
ჩვენთვის კი, ჩვენთვის სიკვდილს ნატ¬რობ. მაგრამ ჩვენ ვართ ვამპირები,
უკვდავები, შეუცვლელები".
ისინი ზოგჯერ ქვავდებიან,
როგორც მანქანა შუქნიშანთან,
რათა ხალხმა გზა გადაკვეთოს.
მე სიტყვებში ვერ ვიპოვე ჭეშმარიტება,
თუმცა ვმუშაობ ყოველ ღამით -
ქვეცნობიერი ნათება ჩემში
თავისთვის ცდის და, როგორც წესი,ანაგვიანებს
ქაღალდს, რომლითაც ოჯახს ვინახავ.
ჩემი ხელები:
ორი დამფრთხალი, წინგაშვერილი ხელისგული,
თითქოს შიშით გიშორებდე, რომ არ დამცინო...
და ყველაფერი ემსგავსება ავტოციტატას:
ჩაბნელებული გვირაბის ბოლოს
მე შენ გთავაზობ ჩემს ხორცსა და შიშების გროვას.
"მთელი ღამე ვმუშაობდი", მე გეუბნები,
შენ კი მპასუხობ: "ტყუილია,
ათი წუთია გაღვიძებ და ძვრა ვერ გიყავი".
მამხიარულებს ეს პროცესი: როცა შიშველი
ვდგები და დინჯად, ნელნელა ვიცვამ.
ორმოცდახუთის
ზამთარი მმსჭვალავს
მე, ნიუიორკი
ბურღავს ჩემს ნერვებს:
მოვუყვები
დაღეჭილ ქუჩებს
და სად, სად წავალ
ორმოცდახუთის?
ყველა კუთხეში
ვხვდები მამაჩემს,
ცოცხალს, ჩემხელას.
მამა, მაპატიე
თუ რამ გაწყენინე,
როგორც მე ვპატიობ
მათ,
ვინც მაწყენინა!
სიონის მთაზე
არ ასულხარ, მაგრამ დატოვე
დინოზავრული
კვალი გზაზე,
რომელზეც ვდგავარ.
ჩვენ ვიყავით სამოთხეში
ჩვენ აქ ვიყავით სამოთხეში
სხვაგვარად როგორ უნდა გიყვარდეს?
სამი კვირაა, რაც ბუნება
დაფარულია ორთქლის ბურუსით,
როგორც სააბაზანოში სარკე.
ბორცვები, ძროხები, თრიების სორო,
ატლანტიკიდან გამორიყული...
მკის დროა უკვე,
უკვე ვუსტვენთ ბალახებიდან.
მეხმა მოწყვიტა მუხის ტოტი ერთტონიანი,
მაგრამ ის ჯერაც ათრთოლებს ფოთლებს
და იკლავს წყურვილს შუადღის შუქით,
როგორც ცოცხალი.
როგორ გავუძლოთ ამ ყველაფერს?
მოყოლებული თესლიდან ბზემდე
ტრაგედიებს არ ცნობს ბუნება.
საიდან მოდის შეშლილობა?
ალბათ აწმყოდან, რა თქმა უნდა,
რადგან ჩვენ აქ ვართ, აწმყოში, ის კი
წარსულით არის მოშხამული.
სამი წელია არ მსმენია, როგორ გუგუნებს
ატლანტიკური გაზეთი ქარში.
და რატომ გვიყვარს ერთი ქალი
უფრო მეტად, ვიდრე ქალები?
