robert loueli ati wuti
ინგლისურიდან თარგმნა ზვიად რატიანმა
ორადგილიანი საწოლიდან
ზეწარი გამუდმებით ცურდება ქვემოთ.
რაც უფრო ჯიუტად ვასწორებ,
მით უფრო ჯიუტად ცურდება
ქვემოთ. აი
ასე ვიწყებ წოლას.
სხვებს აქვთ მიზანი,
ჩემი ვაგონი მიქრის არსაით.
ვიცი, ჩემი გზა ჩიხისკენ მიდის.
მაინც ვოცნებობ, ჩემმა ტყუილმა
სიმართლე მოისხას.
ერთხელ რაღაცამ მოუარა თავში დედაჩემს და ხუთი წუთის განმავლობაში
დაწვრილებით იხსენებდა ჩემს ერთ სიგიჟეს,
როცა უაზრო და სასტიკი ეგოიზმით შეპყრობილი
ვაფრთხობდი ყველას, ვინც ბედავდა ჩემთან მოსვლას,
განსაკუთრებით - ვინც ცდილობდა დახმარებას;
ყველას თავიდან ვიშორებდი;
მაგრამ როგორ შევუცვლიდი მიმართულებას
კომპასის ისარს, ასე
მგრძნობიარეს?
ბუნებრივია, აღარ შემრჩა თანამგზავრები.
ზოგჯერ კი ვხედავ,
ღამეული თვითმკვლელის მანქანა
როგორ იელვებს ბნელ ტრასაზე და ისევ ქრება.
ზოგჯერ ავსებენ მეგობარი გოგონები გამოლოცვილ სიცარიელეს,
ნერვებს მაწყვეტენ თავიანთი ახირებებით,
გაშინაურებულობით;
დაკარგული სახეების სუროგატები,
მწივანა ხმები. ისინი ჩხავიან -
"გიყვარვარ? გიყვარვარ?
ო, ბოდიში, საპნის ბუშტში გამოიკეტე,
ცოლი გდარაჯობს, ქიმერები საჭმელს გაჭმევენ,
ჩვენთვის კი, ჩვენთვის სიკვდილს ნატრობ. მაგრამ ჩვენ ვართ ვამპირები,
უკვდავები, შეუცვლელები".
ისინი ზოგჯერ ქვავდებიან,
როგორც მანქანა შუქნიშანთან,
რათა ხალხმა გზა გადაკვეთოს.
მე სიტყვებში ვერ ვიპოვე ჭეშმარიტება,
თუმცა ვმუშაობ ყოველ ღამით -
ქვეცნობიერი ნათება ჩემში
თავისთვის ცდის და, როგორც წესი, ანაგვიანებს
ქაღალდს, რომლითაც ოჯახს ვინახავ.
ჩემი ხელები:
ორი დამფრთხალი, წინგაშვერილი ხელისგული,
თითქოს შიშით გიშორებდე, რომ არ დამცინო...
და ყველაფერი ემსგავსება ავტოციტატას:
ჩაბნელებული გვირაბის ბოლოს
მე შენ გთავაზობ ჩემს ხორცსა და შიშების გროვას.
"მთელი ღამე ვმუშაობდი", მე გეუბნები,
შენ კი მპასუხობ: "ტყუილია,
ათი წუთია გაღვიძებ და ძვრა ვერ გიყავი".
მამხიარულებს ეს პროცესი: როცა შიშველი
ვდგები და დინჯად, ნელ-ნელა ვიცვამ.
ინგლისურიდან თარგმნა ზვიად რატიანმა
ორადგილიანი საწოლიდან
ზეწარი გამუდმებით ცურდება ქვემოთ.
რაც უფრო ჯიუტად ვასწორებ,
მით უფრო ჯიუტად ცურდება
ქვემოთ. აი
ასე ვიწყებ წოლას.
სხვებს აქვთ მიზანი,
ჩემი ვაგონი მიქრის არსაით.
ვიცი, ჩემი გზა ჩიხისკენ მიდის.
მაინც ვოცნებობ, ჩემმა ტყუილმა
სიმართლე მოისხას.
ერთხელ რაღაცამ მოუარა თავში დედაჩემს და ხუთი წუთის განმავლობაში
დაწვრილებით იხსენებდა ჩემს ერთ სიგიჟეს,
როცა უაზრო და სასტიკი ეგოიზმით შეპყრობილი
ვაფრთხობდი ყველას, ვინც ბედავდა ჩემთან მოსვლას,
განსაკუთრებით - ვინც ცდილობდა დახმარებას;
ყველას თავიდან ვიშორებდი;
მაგრამ როგორ შევუცვლიდი მიმართულებას
კომპასის ისარს, ასე
მგრძნობიარეს?
ბუნებრივია, აღარ შემრჩა თანამგზავრები.
ზოგჯერ კი ვხედავ,
ღამეული თვითმკვლელის მანქანა
როგორ იელვებს ბნელ ტრასაზე და ისევ ქრება.
ზოგჯერ ავსებენ მეგობარი გოგონები გამოლოცვილ სიცარიელეს,
ნერვებს მაწყვეტენ თავიანთი ახირებებით,
გაშინაურებულობით;
დაკარგული სახეების სუროგატები,
მწივანა ხმები. ისინი ჩხავიან -
"გიყვარვარ? გიყვარვარ?
ო, ბოდიში, საპნის ბუშტში გამოიკეტე,
ცოლი გდარაჯობს, ქიმერები საჭმელს გაჭმევენ,
ჩვენთვის კი, ჩვენთვის სიკვდილს ნატრობ. მაგრამ ჩვენ ვართ ვამპირები,
უკვდავები, შეუცვლელები".
ისინი ზოგჯერ ქვავდებიან,
როგორც მანქანა შუქნიშანთან,
რათა ხალხმა გზა გადაკვეთოს.
მე სიტყვებში ვერ ვიპოვე ჭეშმარიტება,
თუმცა ვმუშაობ ყოველ ღამით -
ქვეცნობიერი ნათება ჩემში
თავისთვის ცდის და, როგორც წესი, ანაგვიანებს
ქაღალდს, რომლითაც ოჯახს ვინახავ.
ჩემი ხელები:
ორი დამფრთხალი, წინგაშვერილი ხელისგული,
თითქოს შიშით გიშორებდე, რომ არ დამცინო...
და ყველაფერი ემსგავსება ავტოციტატას:
ჩაბნელებული გვირაბის ბოლოს
მე შენ გთავაზობ ჩემს ხორცსა და შიშების გროვას.
"მთელი ღამე ვმუშაობდი", მე გეუბნები,
შენ კი მპასუხობ: "ტყუილია,
ათი წუთია გაღვიძებ და ძვრა ვერ გიყავი".
მამხიარულებს ეს პროცესი: როცა შიშველი
ვდგები და დინჯად, ნელ-ნელა ვიცვამ.
