მანდელშტამი ოსიპ

მესიზმრება კუზიანი თბილისი

მესიზმრება კუზიანი თბილისი
და საზანდრის სევდიანი ოხვრა,
ქვემოთ მტკვარი, დაბინდული ღვინის სმით,
ხიდზე ხალხი, გაკიდული ნოხად.

მტკვარზე ბევრი დუქანია,
ბევრი ფლავი, ბევრი ღვინო...
მედუქნეს ის უხარია,
შენთან ერთად მოილხინოს.

სიზმარია და მეც სიზმრად მინახავს:
წითელ კახურს წყვილი ჭიქით დაცლი
სიმშვიდე და სიგრილე გყავს ინახად,
მარტო, აბა, როგორ დალევს კაცი?

იქ, დუქანთან გიდარაჯებს ავსული,
უკან დაგდევს ყაყანსა და ორთქლში,
“თელიანი” გაგაცურებს მაცთური,
შენც ნისლივით შეცურდები ბოთლში.

ბატკანს გირჩევ, თუკი ლხინი გახურდა,
კაცს ღვინისებრ წმინდას, უანკარესს,
ვარდისფერი ნისლი აწევს კახურს და
მწვადებივით იბრაწება მთვარე.

ისევ ვთვალთმაქცობთ და აღარც გვიკვირს

ისევ ვთვალთმაქცობთ და აღარც გვიკვირს,
ვკარგავთ სმენას და ყნოსვას დაგეშილს...
ყრმობაში მეტად განვიცდით სიკვდილს,
ვიდრე დაწყევლილ სიჭარმაგეში.
ჩემი უძილო ბავშვობის ზღვაში
დატივტივებენ მწარე წუთები...
ახლა მარტო ვარ ბედის წინაშე
და ვეღარავის გავებუტები.
თევზი დგაფუნობს, ბეწვს იცვლის მხეცი
და წყალიც ცდილობს ჩვენს გაცურებას...
რა საწყენია! ვერავინ შეცვლის
ადამიანის ბედს და ბუნებას.