ბაყაყების შემოდგომა
ზაფხული უკვე ბერდება, დედა,
მწერიც გახდა და დაყარა ხორცი,
ამ ჭანჭყს და ჭაობს მარტოდენ ჩვენი
შერჩა ყიყინი და ცივი ლორწო.
შემოეპარათ დღეებს ძილქუში,
გათავდა მუმლის შრიალა თქორი
მზე გამხმარ ლერწებს ვეღარ ახურებს
და დასნეულდა პატარა ტბორი.
დაღოღავს ყინვის ობობა ხავსზე,
სიუხვისა და ბარაქის სული
სხვაგან დასახლდა და სანთელივით
ჩამოდნა ჩვენი საწყალი ხალხი.
დილის სიმღერა
სიყვარულმა აგამუშავა, როგორც ოქროს სქელი საათი.
ბებიაქალმა ხელი შემოგკრა ფეხისგულებზე და შენმა მკაფიო წამოყვირებამ
ადგილი მოძებნა ელემენტთა შორის.
ჩვენი ხმების ექო ადიდებს შენს მოსვლას. ახალი ქანდაკება
მონახაზთა მუზეუმში, შენი სიშიშვლე
ჩრდილავს ჩვენს უსაფრთხოებას. ვდგავართ გარშემო, როგორც ცარიელი კედლები.
მე არ ვარ დედაშენი მეტად,
ვიდრე ღრუბელი, რომელიც სარკეს წმენდს, რომ ზედ არეკლოს საკუთარი ნელი
ამოშლა ქარის ხელში.
მთელი ღამე შენი ჩრჩილი–სუნთქვა
კრთის ვარდისფერ ვარდთა ზედაპირიდან. მე ვიღვიძებ მოსასმენად:
შორი ზღვა იძვრის ჩემ ყურში.
ერთი წამოტირება და მე ვიწევი ლოგინიდან, მძიმე ძროხა და ყვავილოვანი
ჩემ ვიქტორიანულ ღამის პერანგში.
შენი პირი იღება, სუფთა, როგორც კატისა. ფანჯრის კვადრატი
თეთრდება და ნთქავს მკრთალ ვარსკვლავებს. და ახლა შენ ცდი
ერთი მუჭა ბგერის ამოთქმას;
სუფთა ხმოვნები იწევიან, როგორც ბუშტები.
მეტოქე
მთვარეს ღიმილი რომ შეეძლოს, შენ გემგვანება.
ერთნაირ განცდას ბადებთ ორივე -
ლამაზები ხართ, მაგრამ ირგვლივ ყველაფერს ახმობთ.
სხვისი სინათლის ქურდები ხართ შენცა და ისიც.
და თუ მის ტუჩებს სამყაროზე დარდი ამრგვალებს, შენი - არც კი თრთის,
შენი ნიჭია აქვავებდე ირგვლივ ყველაფერს.
მავზოლეუმში ვახელ თვალებს, შენც მუდამ აქ ხარ,
ქვის მერხზე ფრჩხილებს აკაკუნებ, სიგარეტს ეძებ,
გესლიანობით შენც ქალს გავხარ, მაგრამ ცივი ხარ,
და სული მიდგის მკითხო რამე დამაბნეველი.
მთვარეც შენსავით იგდებს მასხრად თავის მორჩილებს,
მაგრამ დღის შუქზე თავად ხდება ღიმისმომგვრელი.
რაც შეეხება შენს შერყეულ თავდაჯერებას,
მას ფოსტით ვიღებ - იმ სიზუსტით, გულს რომ მიჩუყებს -
თეთრსა და სუფთას, გოგირდივით სულისშემხუთველს.
ყოველ ცისმარ დღეს შენზე რაღაც ახალი მესმის,
აფრიკაშიც რომ გაემგზავრო, ვერ დამივიწყებ.
სარკე
პირდაპირი ვარ, თავს არ ვიწუხებ ვარაუდებით,
რასაც თვალს მოვკრავ, იმწამსვე ვშთანთქავ –
სიძულვილი თუ სიყვარული ხელს ვერ შემიშლის,
ავი კი რა, გულმართალი ვარ –
პატარა ღმერთის თვალი გახლავარ.
თითქმის მთელი დღე მოპირდაპირე კედელზე ვფიქრობ,
იმდენ ხანს მიცქერია მისი დაწინწკლული
ვარდისფერი პირსახისათვის,
უკვე ნაწილად მიმაჩნია ჩემი გულისა.
და გული მიმდის, როცა ბინდი და სახეები გვაცალკევებენ.
მე ახლა ტბა ვარ. ქალის სახე ჩამშტერებია,
სიმართლეს ეძებს ჩემს მზერაში.
მიუბრუნდება მერე ჩემს შუქს და თავს მოატყუებს.
ზუსტად ვირეკლავ მის მსუქან ზურგსაც.
ხშირად ცრემლებით მაჯილდოვებს, როგორ ვჭირდები!!
ყოველ ორ წუთში უნდა დამხედოს,
ღამის ბინდს მისი თვალთა სხივი ჩამომწმენდს დილით.
როგორ დააახრჩო ჩემს ტალღებში პატარა გოგო
და დღემდე მხოლოდ გაუმაძღარ ზვიგენებს უხმობს.
ზაფხული უკვე ბერდება, დედა,
მწერიც გახდა და დაყარა ხორცი,
ამ ჭანჭყს და ჭაობს მარტოდენ ჩვენი
შერჩა ყიყინი და ცივი ლორწო.
შემოეპარათ დღეებს ძილქუში,
გათავდა მუმლის შრიალა თქორი
მზე გამხმარ ლერწებს ვეღარ ახურებს
და დასნეულდა პატარა ტბორი.
დაღოღავს ყინვის ობობა ხავსზე,
სიუხვისა და ბარაქის სული
სხვაგან დასახლდა და სანთელივით
ჩამოდნა ჩვენი საწყალი ხალხი.
დილის სიმღერა
სიყვარულმა აგამუშავა, როგორც ოქროს სქელი საათი.
ბებიაქალმა ხელი შემოგკრა ფეხისგულებზე და შენმა მკაფიო წამოყვირებამ
ადგილი მოძებნა ელემენტთა შორის.
ჩვენი ხმების ექო ადიდებს შენს მოსვლას. ახალი ქანდაკება
მონახაზთა მუზეუმში, შენი სიშიშვლე
ჩრდილავს ჩვენს უსაფრთხოებას. ვდგავართ გარშემო, როგორც ცარიელი კედლები.
მე არ ვარ დედაშენი მეტად,
ვიდრე ღრუბელი, რომელიც სარკეს წმენდს, რომ ზედ არეკლოს საკუთარი ნელი
ამოშლა ქარის ხელში.
მთელი ღამე შენი ჩრჩილი–სუნთქვა
კრთის ვარდისფერ ვარდთა ზედაპირიდან. მე ვიღვიძებ მოსასმენად:
შორი ზღვა იძვრის ჩემ ყურში.
ერთი წამოტირება და მე ვიწევი ლოგინიდან, მძიმე ძროხა და ყვავილოვანი
ჩემ ვიქტორიანულ ღამის პერანგში.
შენი პირი იღება, სუფთა, როგორც კატისა. ფანჯრის კვადრატი
თეთრდება და ნთქავს მკრთალ ვარსკვლავებს. და ახლა შენ ცდი
ერთი მუჭა ბგერის ამოთქმას;
სუფთა ხმოვნები იწევიან, როგორც ბუშტები.
მეტოქე
მთვარეს ღიმილი რომ შეეძლოს, შენ გემგვანება.
ერთნაირ განცდას ბადებთ ორივე -
ლამაზები ხართ, მაგრამ ირგვლივ ყველაფერს ახმობთ.
სხვისი სინათლის ქურდები ხართ შენცა და ისიც.
და თუ მის ტუჩებს სამყაროზე დარდი ამრგვალებს, შენი - არც კი თრთის,
შენი ნიჭია აქვავებდე ირგვლივ ყველაფერს.
მავზოლეუმში ვახელ თვალებს, შენც მუდამ აქ ხარ,
ქვის მერხზე ფრჩხილებს აკაკუნებ, სიგარეტს ეძებ,
გესლიანობით შენც ქალს გავხარ, მაგრამ ცივი ხარ,
და სული მიდგის მკითხო რამე დამაბნეველი.
მთვარეც შენსავით იგდებს მასხრად თავის მორჩილებს,
მაგრამ დღის შუქზე თავად ხდება ღიმისმომგვრელი.
რაც შეეხება შენს შერყეულ თავდაჯერებას,
მას ფოსტით ვიღებ - იმ სიზუსტით, გულს რომ მიჩუყებს -
თეთრსა და სუფთას, გოგირდივით სულისშემხუთველს.
ყოველ ცისმარ დღეს შენზე რაღაც ახალი მესმის,
აფრიკაშიც რომ გაემგზავრო, ვერ დამივიწყებ.
სარკე
პირდაპირი ვარ, თავს არ ვიწუხებ ვარაუდებით,
რასაც თვალს მოვკრავ, იმწამსვე ვშთანთქავ –
სიძულვილი თუ სიყვარული ხელს ვერ შემიშლის,
ავი კი რა, გულმართალი ვარ –
პატარა ღმერთის თვალი გახლავარ.
თითქმის მთელი დღე მოპირდაპირე კედელზე ვფიქრობ,
იმდენ ხანს მიცქერია მისი დაწინწკლული
ვარდისფერი პირსახისათვის,
უკვე ნაწილად მიმაჩნია ჩემი გულისა.
და გული მიმდის, როცა ბინდი და სახეები გვაცალკევებენ.
მე ახლა ტბა ვარ. ქალის სახე ჩამშტერებია,
სიმართლეს ეძებს ჩემს მზერაში.
მიუბრუნდება მერე ჩემს შუქს და თავს მოატყუებს.
ზუსტად ვირეკლავ მის მსუქან ზურგსაც.
ხშირად ცრემლებით მაჯილდოვებს, როგორ ვჭირდები!!
ყოველ ორ წუთში უნდა დამხედოს,
ღამის ბინდს მისი თვალთა სხივი ჩამომწმენდს დილით.
როგორ დააახრჩო ჩემს ტალღებში პატარა გოგო
და დღემდე მხოლოდ გაუმაძღარ ზვიგენებს უხმობს.
