სტაფი ლეოპოლდ

ბავშვობა

პოეზია გაფუჭებული საათების და ძველი ჭების,
სხვენში მიგდებულ ვიოლინოსი, გაბზარულის და ბგერაჩამკვდარის,
გაყვითლებული წიგნების, სადაც კესანეები თვლემენ გამხმარი,
მესახებოდა ჯადოსნურ ტყედ ბავშვობის ჩემის.

მე ვაგროვებდი ჟანგმოდებულ, ძველ გასაღებებს . . . რადგან ზღაპარი
ჩამჩურჩულებდა, რომ გასაღები საჩუქარია, განძი ნამდვილი,
რითაც იდუმალ ღელეთა წიაღს ჩაკარგულ კოშკთა კარებს გავხსნიდი
და შევიდოდი, ვით ვან დეიკის ნახატის პრინცე ფერგანამკრთალი.

მერე პეპლებსაც ვაგროვებდი. მაგიერ ფარნის
სასწაულს ხშირად ვამჟღავნებდი კედლის ქაღალდზე,
და კოლექცია მქონდა დიდ ხანს საფოსტო მარკის . . .

რადგან ეს ქვეყნად გიჟ ხეტიალს ასე ვამსგავსე,
და გამგზავრებას ყოველგნით ახლდა თავგადასავლის მშვენიერება,
ტკბილი სიზმარი, უთქმელი, როგორც ბედნიერება . . . ბედნიერება . . .

ხიდი

არც კი მჯეროდა
მეტად სწრაფი და გონიერი
მდინარის პირას ვიდექი ოდეს,
რომ ამ ხიდს როსმე გადავივლიდი.
ხიდს დაწნულს სუსტი, მყიფე ლერწამისაგან
და ლაფანებით ჩამოკიდებულს.
მოვფარფატებდი ჰაეროვან პეპელას მსგავსად,
ხან სპილოსავით მძიმე-მძიმედ მივაბიჯებდი,
ხან გამართული მივიწევდი, ვით მოცეკვავე,
ხან კი ბრმასავით მივდიოდი რყევა-ბორძიკით.
არც კი მეგონა, რომ ხიდს როსმე გადავივლიდი.
და ახლა, როცა უკვე გაღმა ნაპირზე ვდგავარ,
ჯერაც არ მჯერა, რომ შევძელი მასზე გადასვლა.