თათარაიძე ეთერ

ხან ბეწვის ხიდს გამკიდებ

ხან ბეწვის ხიდს გამკიდებ,
ხან გზა-ბაწრებს ამახვევ,
თავს ხან მქრქალ სხივთ მაფევად,
ხან ჭექვ-ელვ-დელგმთ დამახვევ.

მაჩქანჩქალებ, მაცხროებ,
უცბად ფითრ კვართს გამახვევ,
შენ ზნე-ხასიეთს ნატარს
ბოლოს მიწას ჩამახვევ.

დედას

ხმით მოთქმაიდ ტირილ,
სუ ხოცვამ მასწავლავ,
სუ ცხვათ კერაზედავ
დეზდების დათვლამავ,
ცხვათ სარომა გზებზედ,
სუ ვარდის დაყრავამ,
ჩემ კიპორჩხაებზედ
ქვა და ხეთ დაყრამავ
იალაღითამავ,
ცხვარ-ძროხად აყრამავ,
სხვათ ძველმალებშიავ —
მკლავების გაყრავამ.
შიმშილ დაოხებად
ხოტ-ყვა ის ნაყრა მავ
მამის სახ-ოისამავ
დაგულვამ, დაყრამავ
ჩემ ნანდობისამავ —
ნდობიზდ ხელაკვრამავ,
ცხვ ჩემდ ძნელ ფიქრისამ,
დათიკვამ, დაწვნამავ.
მე იეს ხმით ტირილივ
ძნელყოფამ მასწავლავ,
სიღარიბემაო-დ
ცხოვრებამ ნასწავლმავ...

ყველა დილიზდ ვემზადებ

ყველა დილიზდ ვემზადებ,
ავფრინდებიდ, ფრიი,
მუხლთ მძიმე კუპრ ჩანასხამ,
თენ-ბინდს ფარ-ხმალს ვხყრიი.

ხვალიზდ გარევ ვემზადებ
ცისკ წავალივ, ფრიი,
ფეხთ დოლაბებ შენაბამ,
ნაოცნებარს ვშლიი.

არავ, არავ თავს ვეძალვ,
ავფრინდებივ, ფრიი,
მყარად მიწას მინაჯაჭვ,
თვალითა ცრემლს ვსცრიი.

რამდენ რამე თან გიყოლ

ისევ ილო ფხოველს

ბრძენთსადარო, ჭკვიანო,
საარაგვოს ზეცაში
ხატის ზარის ხმიანო,
ზოგთად თვალლურჯ შალანო
ფოთოლმსუსხო, ცვრიანო,
ბევრ აქ დამრჩალებისად
სევდავ თვალებწყლიანო,
შენდარ კაცების სიკვდილ
ცის დაქცევად თქვიანო.