მაშინ არ თოვდა, აპრილის იებს
ფანდურის ხმაზე ჩასძინებოდათ
იცრიცებოდა თბილისის ღამე
და განტიადი მალე დგებოდა.
მუხლუხოების ავი ხრჭიალი "ურას" ძახილი, ჩექმუს გრახუნი არყევდა მიწას. არყევდა ზეცას, ტკბილი ჰანგები დაფლითა ხიშტმა და რუსთაველზე მეხი დაეცა. ასფალტზე ედო ცალცალი კედი სისხლიან ნაწნავს წეწავდა ქარი, გალეშილ სალდათს იქვე დაეგდო ქართული სისხლით ნაჭერი კარი. შეიკრა ერი, შენივტდა ერთად. მაგრამ სულ მალე კვლავ გაიხლიჩა.. შიშველ მინდორზე ყურძნების ლუკმად გვერდი-გვერდ ეგდო გოჩა და ხვიჩა. ის 9 აპრილი შორს არის ჩემგან, მაგრამ ის ისე ახლოა ჩემგან, მე მივაბიჯებ რუსთაველზე და აჩრდილტა კვნესა ჩემესმის ყურთან. და მინდა რკინის შევისხა ფრთები წიტელ გველვეშაპს დავთხარო თვალი, მინდა აბფრინდე კავკასიონზე და შევაჩერო აიგის ქარი..
ანატორელი
×
