მე ვიზრდებოდი - ბორის პასტერნაკი




მე ვიზრდებოდი და ვით განიმედს
მიმაქროლებდა ბედი, იღბალი.
და ფრთები მიწას, ვით ჩემგან იმედს,
მაშორებდა და გადავიღალე.

მე ვიზრდებოდი. საღამოს ლანდებს
გარს მოვიხვევდი, როგორც ნაქსოვთა.
ჩამოვაწრევდი, ვით ღვინის ნალექს,
მას, რაც სევდიან ჰანგად მახსოვდა.

მე ვიზრდებოდი. მაგრამ ახლავე
ვხვდები, რომ ვხდები კერძი არწივის.
წარსულს ჩაბარდა ის სიახლოვე
და სიყვარულიც ძველებრ არ წივის.

მაგრამ ეს განა არ არის ბედი?
რასაც ვერასდროს ვერ აღწერს ენა,
რომ შენ, ვით უკვე ნამღერი გედი,
არწივის გვერდით შეიძლებ ფრენას.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.