ჯიუტი ბაჭია - ვახტანგ ჭანკოტაძე (იგავ-არაკი)




ღამეა, ბნელა. დაბურულ ტყეში,
ბინადართ უჭირთ გარეთ გამოსვლა.
ატყდა ბაჭია (ჭკვა თუ აქვს ფეხში)
და მოისურვა წასვლა ბაბოსთან.
დედაკურდღელმა სიტყვით ფხიანით,
დატუქსა იგი – კარგად მისმინე,
სახიფათოა, არის გვიანი,
მგელი დაგხვდება სადმე, ტყისპირზე.
არ დამჭირდება მე სხვათა შველა,
როდი ვარ სუსტი, ანდა ლაჩარი,
გავანადგურებ მტაცებელს ყველას,
ეკალ-ბარდიან ტყეში რაც არი.
შვილო, მე არ ვარ შენი მოქიშპე,
ავადმყოფს ასე რატომ მეპყრობი?!
ზღაპარი თუ გსურს, მზად ვარ მოგიყვე,
ასე ჯობია შენთვის, მე მგონი.
არა ესმოდა, ცქმუტავდა, ხტოდა,
თითქოს ჰქონოდეს ყურები ვირის,
გარეთ გავარდა, გაშორდა ოდას,
ცეკვა-თამაშით გაუყვა ბილიკს.
რაღაც ფაჩუნის ხმა მისწვდა ყურებს,
ტანი აეწვა უცნობი ალით,
აუკანკალდა მუხლები უცებ...
ბნელში გამოკრთა მგლის ორი თვალი.
მოკურცხლა, რაც კი შესწევდა ძალა,
პირდაღებული მისდევდა მგელი,
ვეღარ იგემებს კომბოსტოს, ჩალას...
ფიქრობს – უდაოდ სიკვდილი მელის.
თავპირისმტვრევით შევარდა სახლში,
გზას უკვალავდა ციმციმი მთვარის,
გაექცა მგლის ჯიშს, უძღებს და საშიშს –
დედამ ურდულით ჩარაზა კარი.
. . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . .
"სიჯიუტე სენი არის გასაკილი,
მოერიდე, რომ არასდროს გაგკრას კბილი."



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.