ციყვი და ყვავი - ვახტანგ ჭანკოტაძე (იგავ-არაკი)



ყვავმა ჩხავილით აიკლო,
ტყე-ველიანი მიდამო,
ციყვო, მითხარი რა მელის,
მშია, საჭმელი მინდაო.
საჭმელი თუ გსურს, ყვანჩალავ,
დიდი გარჯაა საჭირო,
იჩხავლე, თუ გსურს ბახლები
მწარე შიმშილით ატირო.
ბრიყვო, რა გესმის ცხოვრების,
როგორ მასწავლი ჭკვასაო –
თავზე ისეთი დასჩხავლა,
გახეთქდა სიპსა ქვასაო.
ციყვი ახტა და გადახტა,
კაკალს მიაგნო ბუჩქებში,
სხვა კენკრაც არ დაიწუნა,
რბილი იყო, თუ უხეში.
დღეს დღე მისდევდა,
თვეს კი თვე,
ციყვი ოფლისღვრით იწვოდა,
ზამთრის მოსვლას და სიცივეს
გრძნობდა და კარგად იცოდა.
სრულად შეავსო მარაგი,
ახლდა გამრჯელის იერი,
ყვავმა იჩხავლა, იჩხავლა –
დიდი ხნით დარჩა მშიერი.
. . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . .
ზამთარი ვერა სჯის,
ვერ ჩაგრავს მას,
ვინც შრომით წვენს ადენს
პიტალო ქვას.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.