გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ინტერმედია)



მენჯილმა ქარი იცის.

არჩიბალდ მეკეში ტელეფონთან მიდის გაბრუებული. მენჯილის ქარი სხვანაირია. თითქო სხეული სადღაც დარჩენია მეკეშს და ლანდი მიღოღავს მისი სივრცედაკარგული.

სპარსეთის კლდეებში - ტელეფონი: გეოგრაფიული ანახრონიზმი. ტელეფონი სივრცის ძლევაა - მაგრამ ტელეფონით საუბარში სპარსეთის სივრცეების სუნთქვა იკარგება. კიდევ კარგი: რომ ტელეფონი სიფხიზლეა, არჩიბალდ მეკეში თავის სხეულს ნახულობს.

მენჯილის ტელეფონი ყაზვინის ტელეფონს უერთდება.

- ჰაა: ტაბაჲ ხან!.

- სერ არჩიბალდ!.

- როდის დაბრუნდით?!

- გუშინ..

- ახალი?!

- თქვენ სახელზე დეპეშაა..

(ვისგან?! ოლგასგან?!)

- გახსენით ვისგანაა?!.

- ვამეხისგან..

(ვამეხისგან..)

- რას იწერება?!

- „გთხოვთ მეწვიოთ რამოდენიმე დღით სოფელში. ყურძნის კრეფა იქნება. ნახავთ საირმეს. მაცნობეთ დეპეშით წამოსვლა. ბაქოში დაგხვდებით. უარს არ მეტყვით“.

(ყურძნის კრება. ვამეხ. საირმე. საქართველო).

არჩიბალდ სდუმს.

- წახვალთ?!

(არჩიბალდს ვიღაცამ ხელი თუ ჰკრა).

- წავალ..

- როდის?!

- დღესვე..

- როდის დაბრუნდებით?!

- ათ დღეში მანდ ვიქნები..

- კეთილი მგზავრობა..

- ნახვამდის.

ტელეფონის ტარი ჩამოეკიდა.

არჩიბალდსაც გული ჩამოეკიდა თითქო. ეხლა სხეული აქაა - მაგრამ ლანდი მისი სხვაგანაა. გული ტოკავს: თითქო უნდა ლანდს დაეწიოს.

ავტომობილი მზადაა.

არჩიბალდ მეკეში მენჯილის ქარს სცილდება.

ქარი უკან რჩება თანდათან.

ქარის შენელებულ ზუილში მოსჩანს -



„მზის კევრი“:

ნათელი ხვითო. დაყვითლული სივრცეთა გუგა.
ღია ზაფრანა. ყარამფილი. მტევანი ფალლოს.
საძროხეს სუნი. ატეხილი მოანგრევს პალოს
აკვრივებული ტანმაგარი ზანგელა ბუღა.
ხურუში თესლი მატერიის და ავი ხორცი.
ღვრია სურნელი. ვნების ტეხა. ტიტველი ხვატი.
ცეცხლის ძუძუებს გამეტებით წოვს მრუში ხვადი -
კეთროვან ტანზე დაღვენთილი ლუესის ლორწით.
მირაჟის კვართი. ლურსა ცქერა. ზმანება ცხელი.
უგონო თვლემა. ფლეგმა ზანტი და წვეთის დახლა.
უძრავ ჩვენებად ილენჩება თვით პანის ახლო
ჩაყუდებული ნირვანაში წითელი ცხენი.
მარადი ქცევა. სახე მასკა. უპადჰი ძველი.
გადგომა განზე. ირონია და ძლევა თავის.
მეორედ შვება ვეღარ ითმენს ხავოან ქავილს
და იხდის პერანგს ცხელ ქვიშაზე რქიანი გველი.

ქარის ზუილი ინთქება შორს.

მზის კევრზე მოსჩანს აქლემი - როგორც -



„უდაბნოს ქიმერა“:

აყუდებული. ულაზათო. ორკუზიანი.
ცხუნე სივრცეთა კოშმარების უგვანო ბუში.
ბაიასავით გამომწვარი ზანგელა ბურში.
უცხო. უთვისო. მატანტალა. შორიგზიანი.
ამპარტავანი. ნელი. დინჯი. თავაზიანი.
მოდუნებული მეოცნებე შორეთის მურში.
მორცხვი. კეკელა. მოალერსე. მუსუსი. მრუში.
გახუნებული მაგრამ მაინც მარად მზიანი.
საოცარია შენი ზანტი მთქნარებით თვლემა -
მზეთა გალხობით რომ მოთენთა უდაბნოს რთველმა.
ქიმერის თავის ღიმით გასცქერ ალმურს კომლიანს:
თითქოს გესუნთქვის არაბეთის ამწვარი ნარდი.
და უშნო ცოხნით ოდეს ერთვის მელანქოლიას -
დორბლიან ტუჩზე გიობდება სამყაროს დარდი.

კევრი ილეწება. ქიმერა ჰქრება.

არჩიბალდ მეკეში მიეშურება საქართველოსაკენ.



გრიგოლ რობაქიზე - გველის პერანგი ( გაგრძელება)



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.