გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ეპილოგი)



ბაბუა სარიდან ნიგვზის ძირას ზის.

მას პატარა ბიჭი ეთამაშება.

მოხუცი ჩიბუხს სწევს. ცეცხლი ჩამქრალა.

- თაზიკა!. აბედი თხოვე ბიძიას.. გაიქე..

თაზიკა მიხტის.

ჭიჭკვა სხალთან ვამეხ და არჩილ (არჩიბალდ ეხლა არჩილია) ცხენს იურვებენ. ცხენი ავია და ურჩი. მაგრამ ვაჟების მკლავები მაგარია. ცხენი ხან ერთს გახედავს ხან მეორეს: გაგება სურს რომელი უფრო იურვებს?! ცხენი თანდათან ნელდება.

- რას გწერს ტაბა ტაბაჲ?!

ვამეხ შეკითხვის დროს ცხენის უკანა ფეხს წვდება. ცხენი განზე გახტება. არჩილ აკავებს მეორე მხრით.

- კალკუტაში ყოილა.. მოსვლას მპირდება..

თაზიკა ვაჟკაცებს უახლოვდება.

- არ მოხვიდე ცხენთან!. მანდ დადექ!.

ეს მამის სიტყვებია.

- ბაბუამ აბედიო..

მიმართავს თაზიკა ვამეხს. ვამეხ აძლევს. თაზიკას მიაქვს.

ბაბუა სარიდან კვესს იძრობს. იღებს კაჟს. დაადებს აბედს. გაჰკრავს. ხელი უკანკალებს და უცდება. გაჰკრავს მეორედ. არც ეხლაა ნაპერწკალი: „დაიქცა სიბერე“ - (ვიღაც თუ ფიქრობს მოხუცის სხეულში). გაჰკრავს მესამედ. როგორც იქნა: აბედს ცეცხლი ეკიდება. ანთებულ აბედს დაადებს თუთუნით გაჭედილ ჩიბუხს.

ბაბუა სარიდან ჩიბუხს აბოლებს და თაზიკას უთათუნებს:

- რა გქვია თაზიკა?!

- თამასი..

- თამასი კი არა „თამაზი“. თქვი..

- თა.. მა.. სი..

თაზიკა ცდილობს.. არ გამოუდის.

მოხუცი იღიმება.

- რა გვარი ხარ თაზიკა?!

- ილუბაქიძე..

- ირუბაქიძე.. გაიმეორე.. ირუბაქიძე..

მოხუცი თვითონაც ვერ გამოთქვამს ხეირიანად.

თაზიკა იმეორებს. ცდილობს.

- ი.. ლლუ.. ბა.. ქი.. ძე..

არ გამოუდის..

მოხუცი იცინის.

თაზიკა ბაბუა სარიდანს ეთამაშება. ხან მუხლებზე დაუვარდება. ხან წვერებში წვდება. ხან ჩიბუხის ტარს ეცემა. ხან ხელს არტყამს ლოყაზე. ხან ყურში ამოსულ ბალანს ეხება თეთრს და იძახის: „ეს ლაა“?! მოხუცი იღიმება:

- კაი თაზიკა!. კმარა!.

შორიდან მატასი უცქერს თაზიკას. მატასი ორსულადაა და შვენის დაქალება. დადის: მუცლით თითქო მიწის საშო მიაქვს. უცქერს თაზიკას და უხარის.

თაზიკა კი არ ასვენებს მოხუცს.

მოხუცი დასავლისკენ იხედება. მზის მეწამული თასი ესვენება. ნეტავ რამდენჯერ ნახავს კიდევ ამ თასს - (ამას ფიქრობს მოხუცი?!). პირს იბრუნებს და თავის ნაშიერს მიდამოს უყურებს. უყურებს თითქო გალენჩებული.

- ბაბუა!.

უძახის თაზიკა.

მოხუცი უეცრად კბილებს მოუჭერს მაგრად ჩიბუხის ტარს: თითქო მისი გაკვნეტა სურდეს. თაზიკა ხელს გაჰკრავს ჩიბუხს. ჩუბუხი მიწაზე დაეცემა. მოხუცი განზე თავს ღუნავს.

- ბაბუა!.

არ ეშვება თაზიკა. ხელზე ეცემა. მოხუცის ხელი გვერდით ჩაეცემა: თითქო მოწყდა. თაზიკა მეორე ხელს ეცემა. გააქანებს. მოხუცი გადაქანდება თითქო ხისგან გაკეთებული. თავი ნიგვზის ტანს ხვდება. ნიგოზს ერთი მოძველებული ქერქი ჩამოუვარდება. მდუმარებაში ეს შრიალი ჩაიშმუშნება.

- ბაბუა!

ანძრევს თაზიკა მოხუცს და თვალებში უცქერს გაკვირვებული. „რა მალე დასძინებია“ - (თუ ფიქრობს ბავშვი).

- რა დაგემართა თაზიკა ბაბუას რომ არ ასვენებ?!

ვამეხ მოდის და მასთან არჩილ.

- შეხედე... ლოგოლ ძინავს..

ლუღლუღებს პატარა ბიჭი.

ვამეხ და არჩიბალდ მოხუცს უახლოვდებიან.

ბაბუა სარიდან აღარ სუნთქავს.. მართლაც დასძინებია.. საუკუნოდ..

ვამეხ და არჩიბალდ ცხედარს გრძელ ქვაზე გააწვენენ.

მზის მეწამული თასი აღარ სჩანს: თან თუ წაიღო ბაბუა სარიდანის მზერა



გრიგოლ რობაქიზე - გველის პერანგი ( გაგრძელება)



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.