გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (სკვითების მენადა)



რა ემართება ოლგას?!

არჩიბალდს გუშინდელი სცენა აგონდება:

- არჩი!. რა წარმტაცია ივდითი ოლოფერნს რომ თავი მოჰკვეთა: ალბად გაძღა მისი სისხლით..

- რად მოგაგონდა?!

- არჩი!. ივდითს რომ საქმარო ჰყოლოდა.. ერთადერთი...

- მერე?!

- როგორ მიიღებდა უკან ივდითს?!

- როგორც ისრაელისთვის თავდადებულს.. როგორც მტარვალის მკვლელს..

- მტარვალმა რომ სხეული იგემა მისი?!

- ეს უნდა დაევიწყნა საქმაროს..

- „უნდა“... ასე გგონია?!

- მე მგონია..

- ივდითს რომ ვერ მოეკლა ოლოფერნ?!

- მაშინაც... მხოლოდ...

- მხოლოდ დავიწყება ძნელი იქნებოდა.. არა?!

- მეც ასე მგონია..

- ივდითს რომ ოლოფერნის ნაყოფი ჩარჩენოდა?!

- ?!. ?!. ?!.

არჩიბალდს აგონდება ოლგას ამღვრეული თვალები და თავისი გარინდება თითქო შიშით.

არჩიბალდს სხვაც აგონდება:

თითქო დაკოდილი ავაზა - ქალი ავარდება და ყვავილთა თაიგულს ეცემა. მოსუნთქავს ნადირივით: თითქო წყაროს დაეხრტნო. შემდეგ: ხელები თუ გაუგიჟდა?! თაიგულს სრესავს და აბნევს.

- ოლგა! რა გემართება?! ეს ვარდები ვამეხმა მოგიტანა ხომ?! ოლგა! ოლგა!

ოლგა დავარდება. აკრებს ყლორტებს და ფოთლებს ჰკოცნის სათვითაოდ. შემდეგ არჩიბალდს ეცემა. კისერზე ჩამოეკიდება. თითები თუ სტირიან ასე მწარედ:

- არჩი! არჩი! არჩი!.

- ოლგა! რა გემართება?!.

რა ემართება ოლგას?!.

რუსეთი აიშალა.. ეგებ მან აშალა ოლგაც?! ათასი უბედობა. ათასი ვარამი... მაგრამ ეს ამბავი ოლოფერნის?! რად მოიტანა?! რად გაახსენდა?! არა: აქ საიდუმლოა რაღაც.. ოლგა გაამხელს მას.. ოლგა არჩიბალდს არ დაუმალავს.. მაგრამ ეს დასრესა და დაყრა ყვავილების?! ვამეხის მიერ მოტანილის?! შემდეგ - კოცნა დაყრილ ყვავილების?! ბოლოს: ტირილი - ტირილი.. რაა ყველა ეს?! პაწა ფიქრმა ტვინს უკბინა და წამსვე გაჰქრა.. ვამეხ?! დავიჯერო? არა.. არა.. უმჯობესი იქნება - ქვეყანა დაიმხოს..

არჩიბალდ წყევლის იჭვს.



* * *

რა ემართება ოლგას?!

არჩიბალდმა არ იცის.

დიონისო როს ახლოვდებოდა - ქალთა გუნდი მისი სიახლოეთი ივსებოდა როგორც ტანდაცლილი წყარო. როს იგი მოვიდოდა უკვე?! მაშინ წყაროს თავს გადასდიოდა წყალი. ქალთა გროვა ღვთიურობით მთვრალი თავდავიწყებას მიეცემოდა. მაგრამ დავიწყებას რაღაც გასერავდა მწვავე და ნეტარი. და ქალთა გროვა უეცარი ასხლეტით ატყდებოდა და დიონისოს მიმართ გაექანებოდა კივილით: ევოე!. ევოე!.

ოლგაც მენადაა ატეხილი?! იგიც დიონისოს ხვდება?! ან ელის მას - „დამხსნელს“?! მაგრამ სადაა იგი?! ვინ „დაიხსნის“ ქალს?! ოლგას თვალები ფართოვდებიან: გუგები აღარ სჩანან: ნისლოვან სილუშეში ინთქებიან.. თვალები რაღაცას ხედვენ გაშტერებით.

ოლგა ხედავს:

ველები. ველები. დაკარგული სადგური ველებში. კაცმა არ იცის ვინ არიან ეხლა პატრონნი ამ სადგურის - „წითლები“ თუ „თეთრები“ თუ „მწვანენი“. გადახრუკული არე და დაბეჟილი სივრცე.

მატარებელს აჩერებენ.

ოლგა და ვამეხ გადახტებიან.

მიჰყავთ. ოლგას თეძოებს ვიღაც გაშმაგებით უყურებს და ინერწყვება. ვამეხ თვალს მოჰკრავს.

- ოლგა! დაიუშნოვეთ ტანი! ხომ იცით: რომ ყველას ახელებს იგი... ხედავთ იმ კაცს?!

- ვხედავ... ამაზე მეტად რით დავიუშნოვო?!

- თავზე: ჩამოფხატული შოფერის გახუნებული ქუდი.

ტანზე: ყვითელი ტყავის ფერნჩი გამურული და შავი კაბა შეხეული. ფეხებზე: ჩექმები კაცის.

ვამეხს ეღიმება:

- მაინც...

ვიღაც მოდის. „ის“: რომელიც სხვანაირად უცქერს.

ქალს მიმართავს:

- თქვენ უნდა დარჩეთ..

- როგორ?!

- თქვენი მხლებელიც...

- რისთვის?!

- ვინაობაა გამოსარკვევი..

მატარებელი მიდის.

გადამწვარი არე კიდევ უფრო გადახრუკულია. სივრცის მელანქოლია კიდევ უფრო მძაფრია. ჯარისკაცები დაყიალობენ დაგლეჯილ შინელებში და „სემიჩკას“ კბილავენ. ოლგა უყურებს შორითმავალ ვამეხს. ჯარისკაცები წამოეწევიან. გვერდული სიცილი. ვამეხ იგრუზება. გროვა სადგურს უახლოვდება. უეცრად გაისმის:

- Аа ты грузо голопятый...

ვამეხ დათავებას არ აცლის..

აიღებს და იქვე დაანარცხებს. მოვარდება მეორე: იმასაც. მესამე - იმასაც. მეოთხე - იმასაც. მაგრამ თოფებს რას უზამს?! უფროსი გამოჩნდება:

- შესდექით!. ხელი არ ახლოთ!.

თოფები თავს დახრიან. ვამეხ „ვიღაცას“ მიჰყავს.

ოლგას თვალები ფართოვდებიან.

საღამოს ოლგასთან „ვიღაც“ მოდის.

- თქვენი მხლებელი საეჭვოდ მეჩვენება..

- როგორ?!

- ესეც არ იყოს: მან ჯარისკაცები შეურაცხჰყო მოქმედებით. ჯარისკაცები მის დახვრეტას ითხოვენ.

- რას ამბობთ?!

- მე მათ მოთხოვნას წინ ვერ აღვუდგები.

- ღვთის გულისათვის!

დუმილი ერთი წამით. თვალები აცეცხლებულნი:

- თქვენი გუ...ლი..სათვის....

- რას ამბობთ?!

- „ერთი ღამე“ - პირობა..

- თუ გაგიჟდით!..

- შემდეგ გაგაპარებთ.. ორივეს.

- შეიშალეთ?!

- არჩევა სხვა არ არის...

ქალი ფერხთ ქვეშ ეცემა. მუხლებზე ხელებს ხვევს ქვითინით:

- ყველაფერი... ყველაფერი... მხოლოდ „მაგ“ არა...

- მხოლოდ „ეს“ და სხვა არაფერი..

- გე..მუ..და..რე..ბით...

- ვადას გაძლევთ სამ საათს.. მოიფიქრეთ..

- გეხვეწებით.. ყველაფერი.. მხოლოდ..

„ვიღაც“ აღარა სჩანს.

რათ ირხევა ქვეყანა?! სად მირბის სივრცე?! ქალი პირქვე გდია. ვამეხის დახვრეტა?! არა.. არა.. მერე.. არჩი?! არა.. არა.. მსხვერპლი უდიდესი?! იყოს - თუ დაიხსნის.. ვიღაცას ჩურჩული ესმის: „ერთი ღამე“ - თითქო სიზმარია.. ქალი იმღვრევა.. იღვენთება... დრო სადღაა?!

კარი გაიღება.

- მზადა ხართ?!

ქალი უხმოდ მიჰყვება.

(ოლგა წამოვარდება.. თითქოს სურს გაჰრეკოს მოლანდებანი. მაგრამ ლანდები უკან მისდევენ).

ღამე წყეული: დროიდან გამოვარდნილი. ხელშეხება: თითქო ასფეხას შეხება. ლოშნა: თითქო გომბეშოს ლორწი: ჰაა: მეტი არ ძალუძს.

ოლგა წამოხტება.. გაგანიერებული თვალები თითქო მოჩვენებას ხედავენ.. მოჩვენება კუთხიდან:

- „ერთი ღამე“ სიზმარია.. წაირეცხება.. წყალი მოვარდება და წალეკავს ხსოვნას.. არაფერი დარჩება.. ნაყოფი?! იმისთვის ექიმია გაჩენილი.. საოპერაციო მოწყობილობაც.. ამოაგდებენ და გასრესენ.. ქალობა შერყვნილი?! ეს ხომ ძალადობა იყო!. თუ ქალის გული არ გადაეხსნა ვაჟს როგორ ყვავილის თასი მზის ტევრს: ისე ვაჟი ქალს ვერ მიწვდება.. პერიფერიას თუ შეეხება მისას.. შერყვნილი ქალობა შენ არ გაქვს.. არჩიბალდ?! არჩიბალდ არავის ჰგავს.. ის სხვაა.. ის ყველაფერს გაიგებს. აღარც გაახსენდება?! ხსოვნას მოკლავს.. უთუოდ.. მაგრამ ოლოფერნის ამბავზე რომ შეჰკრთა?! ბუნებრივია. ვაჟკაცია არა: იგი ხსოვნასაც მოჰკლავს...

„მაგრამ მე რომ ვერ მოვკლავ?!“

ოლგა კიდევ წამოვარდება. ლანდი აღარ სჩანს.

ოთახიდან ქაშვეთი სჩანს. იგიც ქალწული.

ოლგა გავარდება სასტუმროდან.

შედის ტაძარში.. დგება ღვთისმშობლის წინ.. ეხლა იგი მარტო გულია.. სიტყვები იბადებიან და ინთქებიან.. არა: შენ ქალი ხარ! შენ გაიგებ! ვაჟისთვის რაა ნაყოფი?!. არაფერი.. შემთხვევითი „განთავისუფლება“.. ქალისთვის?! იგი სისხლია.. იგი ხორცია.. მაგრამ მოძალადის ნაყოფი?! იგიც სისხლია: მაგრამ ბალღამიანი.. იგიც ხორცია: მაგრამ შმორიანი.. უნდა ამოვაგდო?! მაგრამ ნაყოფი ხომ საშოშია ჩაზრდილი!. რომ ამოვარდეს - ხომ საშოც წახდება!. მაშ სიბილწე?! დარჩეს?! ჰოი: ღვითსმშობელო!. წაბილწული საშო!. წაბილწული საშო!. სიტყვები იბადებიან და ყელში იგუდებიან.. იქითაქეთ იხედება.. ხალხია.. ნეტავ ხალხი არ იყოს.. დავარდება.. იკივლებდა.. დიდი დედაც მოხედავდა.. ეხლა?! ეხლა მხოლოდ სიტყვა ესმის გაგუდული: წაბილწული საშო!. წაბილწული საშო!.

გარეთ გავარდება. ფიქრები - შანთები.

არა.. ეს ალბად ჩემი ხვედრია.. ნეტავ არჩიბალდ იყოს ცუდი.. ცოტად მაინც.. მაშინ უფრო გადავიტანდი.. არა.. იყოს ასეთი: კარგი.. გული არ მოკვდება.. ყველაფერი კვდება.. გული არ კვდება.. შეწყვეტს ცემას - მაგრამ უხილავ ბადეთ გადაიქცევა.. იქ ეყოლება მეორე გული: დარჩენილი.. რომ გასკდეს ისიც?! ბადეში გაეგება.. არა: ასე სჯობს.. სიკვდილი?! სიკვდილი შიშია მხოლოდ.. სხვა არაფერი.. ვისაც არ ეშინია ფარდის ახდის: იგი უკვდავია.. ვისაც ხელი შეუშინდება ფარდის ახდისას: იგი მხოლოდ არაობას შეხედავს და თვითონაც გაჰქრება..

შედის ოთახში.. რაღაცას ამზადებს... ეხლა დამშვიდებულია თითქო.. სწერს.. გადახედავს ქაშვეთის ქალწულს.. შებრალებას თუ თხოვს?! შეიბრალებს.. ერთი ფიქრი - გადაწყვეტაა: სასტიკი და მოუბრუნებელი...



* * *

მხოლოდ ერთი სახელი ტუჩებზე დარჩენილი:

არჩი... ბალდ...



* * *

რა ემართება ოლგას?!

არჩიბალდმა არ იცის. ან ვინ იცის?

„ალლანს“ აზმორებს: თითქო ცუდი სიზმარი ნახა.. გარბის.. ყეფს.. რა ემართება?! კარს გაუღებს.. გავარდება.. ოლგას ოთახს ეცემა.. არავინ უღებს.. არჩიბალდ მიდის.. არაკუნებს.. პასუხი არაა..

კარს შეამტვრევს..



* * *

ტახტზე ქალის ტანია გაშხვართული. თვალებზე ორი იის-ფოთოლი გადაჰკვრია ჩალურჯებული. თმები ბალიშზე ჩამოშლილან მზის გასუდრულ შქერებად. სახეზე: სიმშვიდე უკანასკნელი. აღარც წყევა. აღარც კრულვა. აღარც შურვა. აღარც ნდომა. სულ პატარა თხოვა მხოლოდ: აპატიონ ეს სასჯელი. გულზე ვაჟის სურათი შერჩენია. მარჯვენა ხელი გადმოვარდნილა გვერდით. ხელს ბარათი დაუგდია.

გაჩერებულია გული: „მფეთქავი ფრიად“, არაოდეს აღარ აიძვრის. არაოდეს?! გული ყოველთვის სხვა გულში ცოცხლობს. მკვდარ გულთან ეხლა მეორე გულია: ამ გულში თუ გადმოეშვა. მაგრამ ეს გულიც რომ ამოვარდნილია?!

ოკეანეში მეზღვაურები ზვიგენს დაიჭერენ ხანდახან. გულს გამოშიგნავენ და უგულო ტანს უკან ისვრიან. გული განაგრძობს ფეთქვას. გულს ბაქანზე დააგდებენ: გული მოაჯირს ეხეთქება. გულს ოკეანეში ისვრიან. გული მიცურავს როგრც შეშლილი თევზი: საგულეს დაეძებს საცოდავი. მაგრამ გამოფატრული ზვიგები უკვე ჩაუნთქავთ სხვა თევზებს: მაშინ ერთხელ კიდევ ავარდება ამოვარდნილი გული: ვინ მისცემს ხმას მის კივილს?! გული აფუვდება ბრაზით: რომ უეცრად დაიფშუტოს სამუდამოდ.

ეს გული არჩიბალდის გულია.

გული მასაც ამოვარდნია.

„ალლან“ წკმუის.

ბარათით პატარა სიტყვები: თითქო ფრთაჩამოყრილი ჩიტუნები სუსხიან ღამეში.. „ვინ აიტანს მოძალადის ნაყოფს?!“ „შანთები ამოსწვავენ საშოს“.. „ვინ გადალახავს გარდუვალს: ვინ მისცემს დავიწყებას ბილწის ცხელ დაღს?!“. „რომელ ვაჟს არ აუწვავს იგი ხსოვნას?!“. „ვინ მოსპობს მესამეს ორთა შორის გავლილს?!“. „ვერავინ - ხორცსხმული“.. „ვერც ერთი ქალი ნამდვილი“... „უმჯობესია სიკვდილი“..

მე გადავლახავდი გარდუვალს:

ამას დარჩენილი გული ჰკივის. მაგრამ პირველ გულს კივილი ვეღარ დაეწევა.

ქვითინი გაგუდული.

საულ! საულ! დღეს ვერ დაგამშვიდებს შენ ქნარი დავითის.



* * *

ეხლა ორნი არიან. არა: „ალლანიც“ მათთან არის. არა: ოთხნია: გაჩერებული გულიც მათთან არის.

- წაიკითხე!

ჩურჩულით ეუბნება ერთი.

მეორე ბარათს ჰკიდებს ხელს.

ტუჩები იმსხვრევიან... „ვამეხს როგორ მივცემდი დასახვრეტად?! ვარჩიე „ერთი ღამის“ მიცემა მსხვერპლად“..

- რად არ დამხვრიტეს მე უბედური!.

ვაჟი ტახტთან დავარდება ატირებული.

ეხლა: გაგუდული ქვითინი „ორის“.

არა: „ალლანიც“ წკმუის.

საულ! საულ! ვინ დაგამშვიდოს?!



* * *

ღამით კუბო მიაქვთ დახურული. კუბოს მიჰყვებიან: არჩიბალდ და ვამეხ. ტაბა ტაბაჲც მათთან არის. „ალლანიც“ მათთან არის. მიაქვთ მატერია. ასე მიდიან: თავდახრილები. არას იტყვიან. ეშინიათ - ერთიმეორის შეხედვის.

ხანდახან ერთი ტანი გადაქანდება. ხელი მხარს მოევლება მეორისას.

მიდიან. მიაქვთ.

ასე მიდიან დასახვრეტნი.

ნაბიჯები ამ დროს გულს უთუთქავენ მიწას.



გრიგოლ რობაქიზე - გველის პერანგი ( გაგრძელება)



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.